Η ερμηνεία των αποτελεσμάτων υπό το φως του θεωρητικού πλαισίου που υιοθετήθηκε στην παρούσα μελέτη καταδεικνύει την ύπαρξη ουσιαστικής συνάφειας μεταξύ της εμπειρικής πραγματικότητας και των εννοιολογικών εργαλείων που προσφέρει η θεωρία του εξευρωπαϊσμού, καθώς και η προσέγγιση της κοινωνικής ένταξης μέσα από τον αθλητισμό. Τα ευρήματα της ποιοτικής διερεύνησης επιβεβαιώνουν ότι ο αθλητισμός, όταν εντάσσεται σε ένα πλαίσιο πολιτικής βούλησης, θεσμικής συνεργασίας και κοινωνικής ευαισθητοποίησης, μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας κοινωνικής αλλαγής και ενδυνάμωσης, ιδιαίτερα για πληθυσμούς που βρίσκονται στη διασταύρωση πολλαπλών ευαλωτοτήτων, όπως οι πρόσφυγες με αναπηρία (Cottingham et al., 2023).
Η θεωρία του εξευρωπαϊσμού αποδείχθηκε χρήσιμο αναλυτικό εργαλείο για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο μη δεσμευτικοί, «ήπιοι» μηχανισμοί πολιτικής επιδρούν στις εθνικές στρατηγικές μέσω της υιοθέτησης καλών πρακτικών, της δημιουργίας συνεργασιών και της οριζόντιας μεταφοράς προτύπων (Radaelli, 2012). Το πρόγραμμα STEADY, ως προϊόν διακρατικής συνεργασίας εντός του πλαισίου του Erasmus+ Sport, αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα «από τα κάτω» εξευρωπαϊσμού (Sakka & Chatzigianni, 2012), καθώς μέσω της συμμετοχής φορέων από διαφορετικά κράτη-μέλη επιτεύχθηκε η παραγωγή και διάχυση ενός προτύπου ένταξης που δεν υπαγορεύεται αυστηρά από νομοθετικά εργαλεία, αλλά αναδύεται οργανικά από την εμπειρική πρακτική και την κοινωνική καινοτομία.
Επιπλέον, η έννοια της κοινωνικής ένταξης, όπως προσεγγίζεται θεωρητικά στο πλαίσιο των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κοινωνική συνοχή και τη συμπερίληψη, αναδεικνύεται στα ευρήματα ως δυναμική διαδικασία που περιλαμβάνει την πρόσβαση σε δομές, την αναγνώριση ταυτότητας, τη συμμετοχή στη συλλογική ζωή και την ενδυνάμωση του ατόμου. Η πρακτική εφαρμογή αυτών των αρχών στο πρόγραμμα STEADY έδειξε ότι η κοινωνική ένταξη μέσω του αθλητισμού μπορεί να υπερβεί την απλή παροχή υπηρεσιών και να εξελιχθεί σε πλαίσιο ενίσχυσης της φωνής και της κοινωνικής παρουσίας των εκτοπισμένων ΑμεΑ, μέσα από την καλλιέργεια σχέσεων εμπιστοσύνης, αμοιβαιότητας και αλληλεγγύης (Haudenhuyse, 2017).
Τέλος, η ανάλυση ανέδειξε ότι η θεωρία του εξευρωπαϊσμού μπορεί να συνδυαστεί παραγωγικά με κριτικές θεωρήσεις περί κοινωνικής δικαιοσύνης και αναγνώρισης της διαθεματικότητας, εφόσον το υπό μελέτη φαινόμενο – η ένταξη προσφύγων με αναπηρία – δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως ερήμην των πολλαπλών κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών παραγόντων που το επηρεάζουν (Featherstone & Radaelli, 2003). Η εμπειρική τεκμηρίωση της παρούσας εργασίας, επομένως, όχι μόνο επιβεβαιώνει θεωρητικές παραδοχές, αλλά συμβάλλει και στη διεύρυνση της ερμηνευτικής δυναμικής των εννοιών που χρησιμοποιούνται στο πεδίο της κοινωνικής ένταξης και των ευρωπαϊκών πολιτικών σύγκλισης.
