Η συμμετοχή του STEADY στο πλαίσιο του Erasmus+ Sport προσφέρει ακόμη ένα ισχυρό θεσμικό πλεονέκτημα για τη διεύρυνση της εφαρμογής του. Το ευρωπαϊκό αυτό πρόγραμμα, με τη δυνατότητα διακρατικής συνεργασίας και μακροχρόνιας χρηματοδότησης, παρέχει τις αναγκαίες υποδομές για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνοχής μέσω συμπεριληπτικών πρακτικών. Μέσω των ήδη διαμορφωμένων εταιρικών δικτύων, δημιουργούνται «γέφυρες μεταφοράς» σε χώρες όπως η Νορβηγία, η Ελβετία, αλλά και σε βαλκανικά κράτη σε μεταβατικό στάδιο, όπως η Αλβανία, που επιδιώκουν την ενίσχυση των κοινωνικών τους πολιτικών ενόψει ευρωπαϊκής εναρμόνισης (STEADY, 2018).
Επιπλέον, η διεθνοποίηση της εμπειρίας STEADY συμβάλλει όχι μόνο στη γεωγραφική του επέκταση, αλλά και στην ενδυνάμωση ενός ευρωπαϊκού ρεύματος πολιτικής ένταξης μέσω του αθλητισμού. Η εξαγωγή των εργαλείων που παρήχθησαν —όπως τα εγχειρίδια κατάρτισης, οι κατευθυντήριες οδηγίες ένταξης, τα πρωτόκολλα συνεργασίας και τα εργαλεία αποτίμησης κοινωνικού αντίκτυπου— μπορεί να λειτουργήσει ως βάση συγκριτικής ανάλυσης και εναρμόνισης για άλλες χώρες, ενισχύοντας τον στόχο για ευρωπαϊκή πολιτική σύγκλιση στον τομέα της συμπερίληψης ευάλωτων ομάδων (Kölbel, 2025).
Η διεύρυνση της γεωγραφικής εφαρμογής του STEADY απαιτεί στρατηγική στόχευση πέρα από τις μεγάλες αστικές μητροπόλεις, οι οποίες, μολονότι διαθέτουν συγκριτικό πλεονέκτημα σε επίπεδο υποδομών και ανθρώπινου δυναμικού, δεν αντανακλούν το πλήρες φάσμα των κοινωνικο-χωρικών ανισοτήτων που βιώνουν οι εκτοπισμένοι νέοι με αναπηρίες. Η επιλογή περιοχών εφαρμογής του προγράμματος δεν πρέπει να καθοδηγείται αποκλειστικά από την υλικοτεχνική διαθεσιμότητα, αλλά από την κοινωνική αναγκαιότητα, δίνοντας έμφαση σε γεωγραφικά και διοικητικά περιβάλλοντα όπου ο αποκλεισμός εντείνεται λόγω απουσίας βασικών δομών (Rfat et al., 2023).
Αγροτικές, ημιαστικές και νησιωτικές περιοχές, όπου η κρατική παρουσία είναι συχνά αποσπασματική και οι μη κυβερνητικές παρεμβάσεις περιορισμένες, συγκροτούν κατεξοχήν “χώρους χαμηλής προσβασιμότητας” για ευάλωτους πληθυσμούς. Εκεί, οι πρόσφυγες με αναπηρίες αντιμετωπίζουν όχι μόνο πρακτικά εμπόδια πρόσβασης σε υπηρεσίες, αλλά και πολιτισμική απομόνωση, ελλείψεις σε φροντιστικό περιβάλλον και περιορισμένη δυνατότητα κοινωνικής συμμετοχής. Η παρουσία του STEADY σε αυτά τα περιβάλλοντα μπορεί να συμβάλει στην επανένταξη μέσω του δημόσιου χώρου, μετατρέποντας τον αθλητισμό σε ορατή και καθημερινή πρακτική συμμετοχής (Kamberidou et al., 2019).
Επιπλέον, ιδιαίτερη σημασία αποκτά η στοχευμένη παρέμβαση σε χώρους προσωρινής διαμονής, όπως τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ), οι Δομές Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων και οι προσωρινές κατοικίες σε απομονωμένες περιοχές. Οι χώροι αυτοί, όπου συχνά διαμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα εκτοπισμένοι με αναπηρίες, στερούνται υποδομών ψυχαγωγίας, σωματικής δραστηριότητας και ασφαλούς κοινωνικής αλληλεπίδρασης (Korsik et al., 2013). Η εφαρμογή του STEADY σε τέτοιους χώρους, με τη μορφή οργανωμένων προγραμμάτων εντός των δομών ή σε κοντινές κοινότητες, θα μπορούσε να αποτρέψει την περαιτέρω κοινωνική αποδιάρθρωση και να προσφέρει σταθερά σημεία αναφοράς ψυχοκοινωνικής ενδυνάμωσης.
