Η δυνατότητα γεωγραφικής επέκτασης του προγράμματος STEADY αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ενίσχυση της εμβέλειας και της μακροπρόθεσμης κοινωνικής του επίδρασης. Δεν πρόκειται απλώς για τη διοικητική αναπαραγωγή ενός επιτυχημένου μοντέλου σε νέες περιοχές, αλλά για μια ουσιαστική διαδικασία διάχυσης πρακτικών ένταξης, βασισμένων στις αρχές της συμπερίληψης, της ισότητας και του σεβασμού στη διαφορετικότητα.

Η δυναμική γεωγραφικής εξάπλωσης του προγράμματος STEADY δεν εδράζεται απλώς στη δυνατότητα επανάληψης μεμονωμένων δράσεων, αλλά κυρίως στην προοπτική μεταφοράς ενός ολιστικού πλαισίου ένταξης, το οποίο έχει ήδη δοκιμαστεί επιτυχώς σε διαφορετικά πολιτισμικά και διοικητικά περιβάλλοντα. Η εμπειρία των χωρών που συμμετείχαν πιλοτικά στην υλοποίηση του προγράμματος —Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Σερβία— συνιστά πολύτιμο υπόβαθρο τεχνογνωσίας και πρακτικής σοφίας (STEADY, 2018). Οι δοκιμασμένες μεθοδολογίες, οι συντονιστικοί μηχανισμοί συνεργασίας μεταξύ κρατικών και μη κυβερνητικών φορέων, καθώς και το εκπαιδευτικό υλικό που αναπτύχθηκε, παρέχουν ένα ευέλικτο και μεταφέρσιμο μοντέλο παρέμβασης.

Αυτό το μοντέλο μπορεί να αξιοποιηθεί και να προσαρμοστεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με παρόμοιο ή ακόμη και υψηλότερο προσφυγικό και μεταναστευτικό αποτύπωμα, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία ή η Σουηδία. Πρόκειται για κράτη που, αν και διαθέτουν αναπτυγμένες πολιτικές κοινωνικής ένταξης, εμφανίζουν συχνά σημαντικά ελλείμματα στη συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία στον τομέα του αθλητισμού (Shima & Rodrigues, 2009). Η διατομεακή ευαλωτότητα των προσφύγων με αναπηρίες παραμένει υποεκπροσωπούμενη στις περισσότερες εθνικές στρατηγικές, γεγονός που καθιστά το STEADY έναν υποδειγματικό μηχανισμό συμπλήρωσης των υπαρχόντων κενών πολιτικής (Gorraiz et al., 2017).