- Η εξέλιξη στον τρόπο χάραξης της αθλητικής πολιτικής
3.1 Η αθλητική πολιτική πριν την Συνθήκη της Λισαβόνας
Μέχρι το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, ο αθλητισμός αποτελούσε ένα ανδροκρατούμενο πεδίο με μέλη προερχόμενα κυρίως από την μεσαία και την ανώτερη κοινωνικά τάξη (Hartmann-Tews, 2006). Όμως, δύο δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν δηλαδή τα κράτη αποφάσισαν να συνεργαστούν και δημιούργησαν στην πορεία την ΕΕ, η τελευταία άρχισε να προωθεί τις αξίες του αθλητισμού καθώς και την συμμετοχή όλων των πολιτών σε αυτόν (Hartmann-Tews, 2006).
Το 1975 λοιπόν, η Ένωση έκανε τα πρώτα της βήματα στην αθλητική πολιτική αρένα με την επικύρωση του «Ευρωπαϊκού Χάρτη Αθλητισμού για Όλους» και την έγκρισή του από το Συμβούλιο της Ευρώπης ένα χρόνο αργότερα (Kharytonov et al., 2020). Ο Χάρτης τονίζει την ευεργετική δράση του αθλητισμού στον άνθρωπο αλλά και στην κοινωνία, ενώ παράλληλα προτείνει και την ένταξη όλων των ευρωπαίων πολιτών σε οποιαδήποτε μορφή αθλητισμού (Hartmann-Tews, 2006). Αυτό το έγγραφο, το οποίο άνοιξε τον δρόμο για την συμμετοχή όλων στον αθλητισμό, τροποποιήθηκε το 1992 (Donnelly, 2008) και εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης την ίδια χρονιά στις 24 Σεπτεμβρίου (Olszewski-Strzyżowski, 2018). Αυτός ο βελτιωμένος Χάρτης, όντας μια ολοκληρωμένη πολιτική προσέγγιση, αποτελεί οδηγό κατεύθυνσης για τα μέλη του Συμβουλίου, ώστε να δημιουργήσουν μια νέα σειρά ενεργειών στο πεδίο του αθλητισμού, ανακατασκευάζοντας την υπάρχουσα νομοθεσία και διασφαλίζοντας πως αυτό το νέο πλαίσιο δράσης θα στηρίζεται σε ηθικές αρχές και πως θα είναι προσβάσιμο σε όλους (Olszewski-Strzyżowski, 2018).
Μπορεί ο Χάρτης νομικά να ήταν μη δεσμευτικός (Hartmann-Tews, 2006), όμως είναι άξιο αναφοράς, πως ένα χρόνο πριν την επικύρωσή του (δηλαδή το 1974) το ευρωπαϊκό δίκαιο κατάφερε να εισβάλει για πρώτη φορά στην αθλητική πολιτική, αφήνοντας έκπληκτο τον αυτόνομο μέχρι τότε αθλητικό κλάδο (Garcia & De Wolff, 2018). Αυτή η αντίδραση ήταν απολύτως λογική, καθώς μέχρι τότε οι Συνθήκες δεν παραχωρούσαν στην ΕΕ καμία νομοθετική αρμοδιότητα στον τομέα του αθλητισμού (Giacomini Ribas, 2011). Παρόλα αυτά, η Συνθήκη της Ρώμης με τις διατάξεις της για την λειτουργία της οικονομίας, του ανταγωνισμού και της ελεύθερης κίνησης των εργαζομένων, έδωσε την δυνατότητα στην Ένωση να παρέμβει, χωρίς να εμπίπτει ξεκάθαρα στις αρμοδιότητές της, λόγω της αυξημένης οικονομικής δραστηριότητας του αθλητισμού (Giacomini Ribas, 2011).
