5ο υποκεφάλαιο: Πρόσκοποι και Οδηγοί στον Οίκο Τυφλών.
Από το 1950 στον Οίκο Τυφλών λειτούργησε η 1η ειδική ομάδα προσκόπων, η οποία απαρτίστηκε από προσκόπους που είχαν κάποιο «φυσικό ελάττωμα» και τελούσε υπό την αρχηγία τού Γ. Κατσαμπή, Εφόρου Προσκόπων Καλλιθέας, ενώ το 1953 ιδρύθηκε και Αγέλη Λυκόπουλων υπό την αρχηγία τού Υπαρχηγού Παπαδόπουλου. Η εκπαίδευση των προσκόπων γινόταν όπως και στα υπόλοιπα προσκοπικά τμήματα με κάποιες παραλλαγές. Για παράδειγμα, η σηματοδοσία γινόταν με ηχητικά μέσα, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατή η χρήση των οπτικών. Ωστόσο, οι πρόσκοποι της ειδικής ομάδας ήταν ικανότατοι στη διεκπεραίωση πολλαπλών εργασιών, όπως η εφαρμογή τριγωνικών επιδέσμων, το ψήσιμο τσαγιού, κ.λπ. Εξάλλου σε διαγωνισμό τής περιφερειακής εφορείας νομού Αττικής, το έτος 1951, η «Ενωμοτία Λεόντων» της 1ης ειδικής ομάδας -με ενωμοτάρχη τον Βασ. Τσούπρα- ήρθε δεύτερη και μάλιστα διαγωνιζόμενη επί ίσοις όροις.
Την ειδική ομάδα προσκόπων Καλλιθέας είχαν επισκεφθεί, κατά καιρούς, μεταξύ άλλων, ο έφορος διεθνών σχέσεων της Αγγλίας R. Thomas, ο διευθυντής τού διεθνούς προσκοπικού γραφείου Στρατηγός Spry, η έφορος ειδικού κλάδου οδηγών δεσποινίς Rollier και ο πρωθιερέας του ιερού ναού της Βοστώνης πατήρ Ιάκωβος, οι οποίοι εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τον τρόπο λειτουργίας τής Ομάδας. Η πρόοδος των ελλήνων τυφλών προσκόπων επιτυγχανόταν κατά τη διάρκεια των εβδομαδιαίων τακτικών συγκεντρώσεών τους, των εκδρομών και των ζωηρών παιχνιδιών στα οποία μετείχαν με μεγάλη προθυμία και χαρά, ενώ η εκμάθηση των προσκοπικών απαιτήσεων και δεξιοτήτων γινόταν με προσκοπικά εγκόλπια (τα οποία είχαν δοθεί με δαπάνες του σώματος ελλήνων προσκόπων) κατά το σύστημα Braille. Αν και οι περισσότεροι, όταν αποφοιτούσαν από τον Οίκο Τυφλών, αποχωρούσαν και από την προσκοπική ομάδα -με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται η σύνθεσή της, αλλά και οι ίδιοι οι αποχωρούντες να μην έχουν ολοκληρώσει την προσωπική τους κατάρτιση- ωστόσο, μπόρεσε να επιτευχθεί η προαγωγή 30 περίπου προσκόπων σε προσκόπους Β΄ τάξης.
Η ειδική ομάδα προσκόπων, με αφορμή την πρωτοβουλία του Σώματος ελλήνων προσκόπων να συγκεντρωθούν υπογραφές για τη διάσωση του κύπριου πατριώτη Μιχαήλ Καραολή, το Νοέμβριο του 1955, κατάφερε -μέσα στον περιορισμένο της κύκλο- να συγκεντρώσει 104 υπογραφές.
Οι πρόσκοποι της ειδικής ομάδας, με την προσκοπική μέθοδο κατάφεραν να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να αναπτύξουν τις δεξιοτεχνίες τους και όσες φορές έρχονταν σε επικοινωνία με άλλους προσκόπους πρυτάνευε μεταξύ τους το πνεύμα της ισοτιμίας, δεδομένου ότι οι υγιείς πρόσκοποι δεν ψυχαγωγούσαν τους τυφλούς, αλλά διασκέδαζαν όλοι μαζί.
Από το 1950 ξεκίνησε στον Οίκο Τυφλών και η λειτουργία τής 1ης ειδικής ομάδας Καλλιθέας του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών, η οποία αποδείχθηκε απόλυτα επιτυχής. Την ομάδα αποτελούσαν όλα τα κορίτσια του Ιδρύματος πάνω από 8 ετών, αλλά και απόφοιτες της Σχολής. Η αναπηρία των κοριτσιών δεν τα εμπόδιζε να ακολουθήσουν το οδηγικό πρόγραμμα˙ η μόνη διαφορά ήταν ότι όσα παιχνίδια δεν ήταν δυνατόν να γίνουν με την όραση, γίνονταν με την ακοή ή την αφή. Η πειθαρχία και η θέλησή τους να τηρήσουν την οδηγική υπόσχεση τόνωνε το χαρακτήρα τους, τις ένωνε και τις έκανε να μην αισθάνονται μόνες. Το σύστημα της ενωμοτίας, δηλαδή της διαπαιδαγώγησης από παιδί σε παιδί, τους καλλιεργούσε την αυτοπεποίθηση αλλά και την ατομική πρωτοβουλία, ενώ οι ατομικές – ομαδικές δραστηριότητες και η βοήθεια προς τους συνανθρώπους τους, τους πρόσφερε αυτάρκεια και το αίσθημα ότι ήταν χρήσιμες. Επίσης, λόγω των γιορτών που πραγματοποιούσαν, υποχρεώνονταν να προσέχουν την εμφάνιση και την συμπεριφορά τους, να είναι ευπαρουσίαστες, ευγενικές και κοινωνικές. Οι εκδρομές που πήγαιναν, αν και δεν ήταν πολύ συχνές λόγω οικονομικών δυσχερειών, τις βοηθούσαν να διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους, να χαίρονται, να τραγουδούν, να μεταδίδει η μία στην άλλη την αισιοδοξία και την συντροφικότητα της ομάδας, να παίζουν ζωηρά παιχνίδια χωρίς να φοβούνται, ενώ το θαλάσσιο μπάνιο τις βοηθούσε να απελευθερώνονται μέσα στο νερό, όπου δεν υπήρχαν οι κίνδυνοι και τα εμπόδια που τις δυσκόλευαν στην ξηρά. Κατασκήνωση γινόταν μία φορά το χρόνο στην Κηφισιά. Οι γνώσεις που αποκτούσαν, παίζοντας, ήταν διαφορετικές από αυτές του σχολείου και τις βοηθούσαν να αντιμετωπίσουν αποδοτικά τη ζωή, με αποτέλεσμα όταν αποφοιτούσαν και επέστρεφαν στα σπίτια τους να ήταν χρήσιμες, να εργάζονταν, να κέρδιζαν τα προς το ζην, να αποκτούσαν σχέσεις και με άλλα κορίτσια στα οποία να μετέδιδαν όσα διδάχθηκαν στον οδηγισμό, όπως υγιεινή, πρώτες βοήθειες, παιχνίδια, τραγούδια κ.λπ. Παράδειγμα των παραπάνω, ήταν η περίπτωση μιας τυφλής οδηγού, η οποία επιστρέφοντας στο σπίτι της, γεμάτη με αυτοπεποίθηση και θέληση να μορφωθεί και να προοδεύσει, παρουσιάστηκε στο Γυμνασιάρχη (ο οποίος στην αρχή νόμιζε πως είχε πάει εκεί για ελεημοσύνη) ζητώντας του με αξιοπρέπεια να εξεταστεί, με αποτέλεσμα να φοιτήσει στο γυμνάσιο και παράλληλα να γίνει αρχηγός μια ομάδας οδηγών στον τόπο της.
