4ο υποκεφάλαιο: Βιβλίο επισκεπτών.

Το βιβλίο επισκεπτών του Οίκου Τυφλών έχει καταγραφές από το 1937 (όπως δηλώνεται και στο εξώφυλλό του) οι οποίες φτάνουν ως το 1976, γεγονός που δείχνει ότι ο Οίκος είχε αδιάλειπτη επισκεψιμότητα και ήταν ανοιχτός προς το κοινό κοντά 40 χρόνια. Τα μοναδικά έτη στα οποία δεν υπάρχει καμία καταγραφή είναι το 1941, χρονιά έναρξης της Κατοχής, και το 1945, χρονιά έναρξης της μεταπολεμικής μη ομαλής εξέλιξης της πολιτικής ζωής. Στον Οίκο τυφλών παρατηρείται χαμηλή επισκεψιμότητα το 1937-1944, και αρκετά έντονη προσέλευση επισκεπτών τα έτη 1949, 1950 και 1951. Από το βιβλίο επισκεπτών μπορούμε να εξάγουμε χρήσιμες πληροφορίες: αφενός ποιοι ήταν οι επισκέπτες του ιδρύματος και αφετέρου ποια ήταν η άποψή τους για το φιλανθρωπικό αυτό σωματείο και τη δράση του, αλλά και πώς αντιλαμβάνονταν άτομα και φορείς της εποχής την τυφλότητα.

Οι επισκέπτες ήταν άτομα αλλά και φορείς, στους οποίους τις περισσότερες φορές πραγματοποιούνταν ξεναγήσεις. Ομαδοποιώντας τις καταγραφές στο βιβλίο επισκεπτών βλέπουμε ότι συχνές ήταν οι επισκέψεις:

• Μαθητών σχολείων: Λύκεια, Γυμνάσια, καλλιτεχνικά σχολεία κ.λπ.,

• Φοιτητών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων: Χαροκόπειος σχολή (1940), Θεολογική σχολή Αθηνών (1949), Χριστιανική φοιτητική ένωση,

• Εκπαιδευτών ή μαθητών άλλων φορέων που ασχολούνται με την αναπηρία: Διευθυντής ειδικής σχολή εν Πειραιεί (1937), επίσκεψη στέγης τυφλών αναπήρων πολέμου (1942), Καλλιτεχνικό σχολείο κωφαλάλων (1949), μέλος συμβουλίου Φάρου Τυφλών (1950), Σχολή κωφαλάλων (1950), Διευθυντής Εθνικού Ιδρύματος Προστασίας Κωφαλάλων (1958), Αντιπρόεδρος Φάρου Τυφλών (1958), Σχολή τυφλών μαθητών Κύπρου (1971),

• Φορέων που σχετίζονται με την παροχή υγειονομικών υπηρεσιών στους οποίους εκπαιδεύονται κυρίως γυναίκες: Σχολή επισκεπτριών αδερφών νοσοκόμων (1949), Υγειονομική Σχολή Αθηνών (1952 και 1954), Σχολή στελεχών κοινωνικής πρόνοιας (1955), Σχολή ΕΕΣ (1956), Σχολή κοινωνικών λειτουργών ΧΕΝ (1958), Σχολή επισκεπτριών ΠΙΚΠΑ, Σχολή βρεφονηπιοκόμων, Υγειονομική σχολή Αθηνών (1961),

• Στελεχών μεγάλων διεθνών οργανισμών: Unesco (1947), οργανισμός CARE (1950), UNICEF (1951 και 1963), International Committee of the Red Cross (1974),

• Στελεχών ιδρυμάτων από το εξωτερικό που αφορούσαν την τυφλότητα: American Foundation for blind (1947), John Tucker Torrance unified school (1960), School for the blind Illinois USA (1964), American Foundation for the blind Paris (1964), National council for the blind (1967), Asist professor of special educ. Univ of Illinois (1967), Michigan school for the blind (1975), John w. Tenny prof. special education waune state university Detroit Michigan, Department of bantu education Pretoria south Africa (1975),

• Στελεχών και υπαλλήλων του υπουργείου Πρόνοιας: Γενικός γραμματέας υπουργείου πρόνοιας (1944), υπάλληλοι υπουργείου κοινωνικής πρόνοιας (1950), Κοινωνικοί Λειτουργοί υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας (1951),

• Στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης: Δήμαρχος Καλλιθέας (1949), Περιφερειάρχης Αττικής (1951), Δήμαρχος Καλλιθέας (1951),

• Στελεχών άλλων υπουργείων (κυρίως Εκπαίδευσης): Γενικός επιθεωρητής στοιχειώδους εκπαιδεύσεως.

Παράλληλα, σποραδικά επισκέπτες του Οίκου Τυφλών ήταν παράγοντες της πολιτικής, οικονομικής, στρατιωτικής ζωής του τόπου, αν και αυτές οι επισκέψεις ήταν σπάνιες (Γενικός Διευθυντής βασιλικής Αεροπορίας το 1951, Στρατηγός αεροπορίας το 1951, Διευθυντής εφημερίδας Χρονικά το 1951, Κωνσταντίνος Ράλλης βουλευτής Αθηνών το 1960). Οι πιο διάσημοι επισκέπτες ήταν η τυφλή και κωφή Hellen Keller (1946) και ο Διάδοχος Κωνσταντίνος (1959).

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όσα οι επισκέπτες καταγράφουν στο Βιβλίο κατόπιν της επισκέψεώς τους. Ο θαυμασμός, η έκπληξη, ο ενθουσιασμός είναι τα πιο συνηθισμένα συναισθήματα που αποτυπώνονται στα γραπτά τους. «Καύχημα για όλη την Ελλάδα» χαρακτηρίζεται από έναν επισκέπτη. Πολύ συχνά υποσημειώνεται το χριστιανικό έργο που επιτελείται, ενώ στις συνειδήσεις των επισκεπτών το έργο του Οίκου θεωρείται πάρα πολύ σημαντικό για την κοινωνία. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε ορισμένες από τις φράσεις που συναντάμε: «Ο Οίκος Τυφλών είναι ίδρυμα που εξυπηρετεί τα μέγιστα την κοινωνία», «Το πιο πολιτισμένο ίδρυμα στην Ελλάδα», «Το ίδρυμα εξυπηρετεί υψίστης σημασίας σκοπούς για την κοινωνία». Στην πλειοψηφία τους οι επισκέπτες τονίζουν το σπουδαίο έργο των δασκάλων και όλων των υπαλλήλων του Οίκου. Όσο περνούν τα χρόνια βρίσκουμε και σχόλια επιβράβευσης για τους μαθητές του Οίκου: «Ζωντανή απόδειξη το ίδρυμα της τελειότητας και της ιδιαιτερότητας του ανθρώπου», «Η θέληση κινεί όρη» είναι κάποιες από τις αντίστοιχες εκφράσεις˙ ενώ χαρακτηριστική είναι η παρότρυνση «Σας ευχόμεθα να γίνετε άνθρωποι χρήσιμοι για την κοινωνία».

Τέλος από το Βιβλίο φαίνεται ότι διευθύντρια του Οίκου το 1974 ήταν η Χέλμη.