Έτος 1931.
Η περιουσία τού Οίκου Τυφλών σε χρεώγραφα, κατά την 31 Δεκεμβρίου 1931, ανήλθαν σε 6.426.548,50 δραχμές. Παρά την διεθνή οικονομική κρίση, η οικονομική θέση τού Ιδρύματος χαρακτηρίστηκε από τους ελεγκτές ως άριστη από κάθε άποψη.
Στη λογοδοσία τής Λασκαρίδου αρχίζει να διαφαίνεται, δημόσια πλέον, η τριβή που είχε με διαφόρους, που θα την οδηγήσουν το 1936 στην αποχώρησή της από τη διεύθυνση του Οίκου. Συγκεκριμένα γράφει: «Δεν δύναμαι να αναλογισθώ άνευ συγκινήσεως την ευγενή μορφήν του ιδεολόγου Δημητρίου Βικέλα, όστις πρώτος ως Πρόεδρος του Συλλόγου προς διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, είχε την ιδέαν της Ιδρύσεως Οίκου Τυφλών. Εκείνος μετά του επίσης εμπνευσμένου συνεργάτου του ποιητού μας Γεωργίου Δροσίνη, εδόνησαν το πρώτον την ψυχήν μου, προετοιμασμένη από τα αλτρουιστικά παραδείγματα της Μητρός μου υπέρ του υψηλού σκοπού της απελευθερώσεως των δεσμωτών του αιωνίου σκότους. Αλλοίμονον! δεν εφαντάσθην ποτέ τότε, ότι η αφιέρωσις της ζωής μου εις έν ευγενές έργον θα με έφερεν εις τόσας προστριβάς. Όσοι άνθρωποι εις τον κόσμον, άλλαι τόσαι αντιλήψεις. Δια τούτο η συνεννόησις είναι τόσον ποικίλη και συχνά πολλοί άνθρωποι, από αγαθού του συνειδότος δύνανται να υποστηρίζουν ο καθείς την ιδικήν του άποψιν χωρίς ποτέ να κατορθώσουν να συμφωνήσουν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αυτή ανατροφή και μόρφωσις εξισώνει κατά το μάλλον και ήττον τας αντιλήψεις, όχι όμως εντελώς, εφ΄ όσον υπόκεινται εις διαφόρους επιρροάς (…) Το πόσον παραγνωρίζεται ο προορισμός της Σχολής του Οίκου Τυφλών, αποδεικνύεται από τας μυρίας όσας απαιτήσεις, τας οποίας προβάλλουν πολλοί υποστηρίζοντες τα συμφέροντά των. Υπάρχουν οι επιμένοντες να εισαγάγουν Τυφλούς, ηλικίας ανωτέρας των 14 ετών, ενίοτε και των 20, ή και των 60, απλώς δια ν΄ απαλλαγούν αυτών ή δια να τους γνωρίζουν κάπου εν ασφαλεία. Άλλοι δοκιμάζουν να μας παραδώσουν βρέφη ή μας επιβαρύνουν με νήπιον 4 ετών, ή έχουν την απαίτησιν να δεχθώμεν κωφαλάλους, ή ηλιθίους, ή τραχωματικούς, μη αντιλαμβανόμενοι πόσον η επιμονήν των δύναται να συγκλονίση τον υψηλόν προορισμόν ολοκλήρου Ιδρύματος. Πώς λοιπόν να μη προκαλώμεν δυσαρεσκείας προ των αρνήσεων εις τας οποίας δυστυχώς μας αναγκάζουν (…) Εν τούτοις αι θαυμασιώτεραι αρχαί, δια ν΄ αποδειχθούν βιώσιμοι, έχουν ως ασφαλές κριτήριον τα αποτελέσματα της πράξεως. Δυστυχώς, ολίγων ετών εφαρμογή με έπεισεν ότι δεν ήσαν γενικώς εφαρμόσιμοι άνευ τροποποιήσεών τινων. Την πρώτην απογοήτευσιν εδέχθην από τα ίδια Τυφλά. Παρά την ειλικρινεστάτην αγάπην και τον απεριόριστον σεβασμόν, τον οποίον έτρεφον δ΄ εμέ, το πατρικόν των σπίτι, με όλην την θλιβεράν πενίαν ή και ρυπαρότητά του, απετέλει φαεινόν σημείον των αναμνήσεών των. Ότε δε ήλθεν η στιγμή, κατά την οποίαν επετρέψαμεν μετά τινα έτη την κατά προαίρεσιν κατά τας διακοπάς μετάβασιν εις τας οικίας των, κατάπληκτος είδα να μου προτιμηθούν, όχι μόνον ομαλαί έστω και πτωχαί οικογένειαι, αλλά και αχαρακτήριστοι μητέρες, μέθυσοι πατέρες και μικρόλογος γειτονιά (…) Ως ήδη αναφέραμεν οι Τυφλοί συντελούντος του σκότους, εις το οποίον ευρίσκονται βυθισμένοι, είνε κατά κανόνα οκνηροί. Παρασύρονται εις εκνευριστικάς ασκόπους ονειροπολήσεις, ή εις φυλαρίας και περιπίπτουν εις αδιαφορίαν ή μελαγχολίαν. Εργασία ερασιτεχνική δεν δύναται να τους ελκύει αρκετά. Ο Τυφλός τεχνίτης χρειάζεται πραγματικήν άμιλλαν υπό έμπειρον και λογικώς αυστηρόν βλέποντα εργοδηγόν, όστις παντοιοτρόπως ν΄ αποτινάσση την φυσικήν αυτού αδράνειαν και να τον παροτρύνη προς εργασίαν. Εν τέλει όταν έχη τασαύτην ενασχόλησιν, ώστε ψυχή τε και σώματι ν΄ απορροφηθή από αυτήν, θα γνωρίση την αληθινήν ευχαρίστησιν της ικανοποιήσεως του εαυτού του και την χαράν της επαξίως κτηθείσης αναπαύσεως». Η Ειρήνη Λασκαρίδου, μέσα από τα λεγόμενά της δείχνει, ότι είχε πραγματικά πιστέψει πως μπορεί να διαρρήξει τον φυσικό δεσμό μεταξύ γονιών και παιδιών και να υποκαταστήσει αυτή την οικογένεια του τυφλού, κολακευόμενη να την αποκαλούν «η μανούλα των τυφλών».
Ίσως, απόρροια των ως άνω αντιλήψεών της να ήταν η επικρατούσα κατάσταση στα εργαστήρια του Οίκου, τα οποία προκάλεσαν άρθρα στον Τύπο δυσμενή για την κατάσταση των τροφίμων.
Σύμφωνα με τον κανονισμό τού Οίκου Τυφλών οι οικότροφοι μπορούσαν να δεχτούν επίσκεψη των γονέων ή συγγενών τους, αποκλειστικά μόνο την 1η Κυριακή κάθε μήνα και υποχρεωτικά με την παρουσία μιας δασκάλας και μόνο επί δίωρο. Οι επισκέπτες των παιδιών παρέμεναν υποχρεωτικά σε ένα χώρο και, προκειμένου να περιέλθουν στα υπόλοιπα διαμερίσματα της Σχολής ή στον κήπο, έπρεπε να έχουν την άδεια τής διεύθυνσης.
Η ετήσια υποτροφία για κάθε τρόφιμο το 1931, ανερχόταν σε 8.000 πλέον.
Έτος 1932.
Τελικά, η παγκόσμια οικονομική κρίση επηρέασε και την οικονομική κατάσταση του Οίκου, του οποίου η περιουσία σε χρεόγραφα το 1932 ανήλθε σε 3.853.925 δραχμές. Έτσι τα έσοδα μειώθηκαν σημαντικά, ιδίως στον τομέα των τόκων από χρεόγραφα.
Από το 1932 δεν υπάρχει λογοδοσία τής Ειρήνης Λασκαρίδου και μέχρι την αποχώρησή της το 1936. Το γεγονός μάλλον οφείλεται σε αλλαγή τού κλίματος και προστριβές τής διευθύντριας με τα λοιπά στελέχη τού Οίκου Τυφλών. Ωστόσο, σε επιστολή του μητροπολίτη Αθηνών Χρυσοστόμου και προέδρου του Οίκου τής 16ης Σεπτεμβρίου 1931, της ζητά «παρακαλούμεν υμάς όπως ευαρεστουμένη συμμορφωθήτε με τας διατάξει αυτού [του εσωτερικού κανονισμού της Σχολής]. Επί τη ευκαιρία αυτή παρακαλούμεν προσέτι υμάς όπως μας υποβάλητε το ταχύτερον κατάστασιν του διδασκαλικού και υπηρετικού προσωπικού καθώς και πρόγραμμα των μαθημάτων της Σχολής». Και με επιστολή τής 4ης Ιουνίου 1932, της ζητούν κάθε μήνα να αποστέλλει στην Εφορεία τις εισπράξεις από την πώληση των ειδών που κατασκευάζονται στα εργαστήρια και τις εισπράξεις από εισφορές των επισκεπτών. Από τις δύο αυτές επιστολές διαφαίνεται η έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο της διευθύντριας και η απαρχή της ρήξης.
Έτος 1933.
Στις δωρεές σε είδος ξεχωρίζει έκτυπο ομοιώματος της Ακρόπολης από γύψο. Στους συνδρομητές έχουν εγγραφές πολλές μονές και ιεροί ναοί.
Έτος 1934.
Τον Μάιο τού 1934 η έκτακτη γενική συνέλευση των μελών τού Οίκου Τυφλών τροποποίησε παμψηφεί τα περισσότερα άρθρα τού Καταστατικού. Με τις τροποποιήσεις αυτές η λειτουργία τού Ιδρύματος κατέστη πληρέστερη, ομαλότερη και κανονικότερη. Το Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ΄ αριθμ. 6491/1934 απόφαση επικύρωσε τις σχετικές τροποποιήσεις.
Έτος 1936.
Τον Αύγουστο του 1936 αποχώρησε από τη διεύθυνση του Οίκου Τυφλών η Ειρήνη Λασκαρίδου, επικαλούμενη λόγους υγείας, με επιστολή της τής 16ης Σεπτεμβρίου 1936, στην οποία εμφανώς καταβεβλημένη σημειώνει: «Μετά λύπης μου αναγκάζομαι να γνωστοποιήσω Υμίν ότι, η κατάστασις της υγείας μοι επιβάλλει τελείαν αποφυγήν συγκινήσεων και συγχύσεων. Επειδή δε αύται πλεονάζουν εν τω Οίκω Τυφλών, αφ΄ ης η Σεβαστή Εφορεία ανέλαβε μακρόθεν την διεύθυνσιν των Ιδρυμάτων, ευρίσκομαι υποχρεωμένη ν΄ απομακρυνθώ επί εν έτος, ίνα αφ΄ ενός καταπραϋνθή η ψυχική μου κατάστασις δυνηθήτε δε να εφαρμόσητε ελευθέρως πανθ΄ όσα απαιτούνται προς εξασφάλισιν όχι μόνο της καλής διαίτης, αλλά και της προόδου και ηθικής γαλήνης, τα οποία χρειάζονται απαραιτήτως οι Τρόφιμοι, δια να είναι ευτυχείς. (…) Ευελπιστώ ότι κάποτε θα επανέλθη η ομαλότης εις το Ίδρυμά μας, το οποίον κυρίως σκοπόν έχει την εξυπηρέτησιν των πολλών Τυφλών και όχι των ολίγων βλεπόντων». Ωστόσο, στις 26 Σεπτεμβρίου 1936, επανέρχεται με νέα επιστολή της, δικαιολογώντας την παραίτησή της, ως εξής: «Μη δυναμένη να συμμορφωθώ προς τον υπό της Σεβαστής Εφορείας επιβληθέντα νέον κανονισμόν, όστις διασπά ολεθρίως την ενότητα της Διοικήσεως του Οίκου Τυφλών και από Δημιουργού με μεταβάλλει εις απλούν όργανον εκτελέσεως αποφάσεων, ασυμβιβάστων κατά το πλείστον προς τας Αρχάς και Πεποιθήσεις μου, ευρίσκομαι ηναγκασμένη να υποβάλω την παραίτησίν μου, από του αξιώματος της Διευθύνσεως του Οίκου Τυφλών».
Μετά την παραίτησή της από τη διεύθυνση, με επιστολή της τής ίδιας ημερομηνίας (26/9/1936), γνωστοποιεί στον Πρόεδρο και την Εφορεία τού Οίκου Τυφλών, την ανάκληση κληροδοτήματος, λόγω οικονομικών δυσχερειών. Το κληροδότημα το είχε κληροδοτήσει με διαθήκη της το 1935 στο Ίδρυμα, αποτελούμενο από ένα κτήριο 18 δωματίων προοριζόμενο για τη λειτουργία οικοτροφείου για τις απόφοιτες τυφλές τρόφιμες και ευρισκόμενο έναντι του Αμπετείου. Καλεί δε, την Εφορεία εάν επιθυμεί να το αγοράσει προς 1.600.000 δραχμές, με την υπόσχεση ότι το εναπομείναν ποσό -μετά το θάνατό της- θα το κληροδοτήσει εκ νέου στον Οίκο Τυφλών.
Στις 30 Σεπτεμβρίου η παραίτησή της γίνεται δεκτή και στις 20 Οκτωβρίου η Εφορεία, με επιστολή της, της χορηγεί 50.000 δραχμές, προκειμένου να τη διευκολύνει κατά την μετάβασή στο Βερολίνο, να παρακολουθήσει πώς λειτουργούν τα εκτυπωτικά μηχανήματα για τυφλούς εκεί. Στις 4 Νοεμβρίου, την καλούν με επιστολή να προσέλθει και να ανοίξει τα δύο δωμάτια που την παραχώρησαν, προκειμένου να πάρουν αντικείμενα χρήσιμα για τη λειτουργία τού Ιδρύματος.
Στη συνέχεια αναχωρεί για Βερολίνο από όπου, στις 2 Νοεμβρίου 1936 ζητάει από τον υπουργό Κοινωνικής Πρόνοιας, Αλέξανδρο Κοριζή, να της αναθέσει αμισθί κάποια κοινωφελή εργασία. Για μια ακόμα φορά, δικαιολογεί την παραίτησή της, με το γεγονός ότι στον Οίκο Τυφλών κρατούσαν τροφίμους μεγάλης ηλικίας, ανίκανους προς κάθε εκπαίδευση, συσσωρεύοντας μεγάλο αριθμό προσωπικού αργόμισθο, ούτως ώστε διασπάτο το ομαλό πρόγραμμα εκπαίδευσης των, σε κατάλληλη ηλικία προς τούτο, τροφίμων.
Αποχωρώντας η Λασκαρίδου, ζήτησε με επιστολή της να κρατηθεί κλειστό, για λίγο καιρό, το δωμάτιο στο οποίο διέμενε στον Οίκο Τυφλών με τα πράγματά της, αίτημα που έγινε δεκτό. Στις 6 Φεβρουαρίου 1937, με επιστολή προς τη Λασκαρίδου, η Εφορεία τής ζητά να επιστρέψει τα κλειδιά τού δωματίου και μικρής αποθήκης, τα οποία κακώς πήρε μαζί της και την ενημερώνουν ότι, αν δεν τα επιστρέψει, θα προβούν στη διάρρηξη των δωματίων. Επίσης, την καλούν να αφαιρέσει την ταμπέλα από το οίκημα, το οποίο βρισκόταν απέναντι από τον Οίκο Τυφλών και το οποίο έγραφε ότι ήταν δωρεά τής Λασκαρίδου προς το Ίδρυμα, με τη δικαιολογία ότι η Εφορεία τους ζητούσε να καταβάλλουν φόρο κληροδοσίας, ως μη όφειλαν.
Για τις παρασχεθείσες επί πολλά έτη υπηρεσίες της στο Ίδρυμα, η Εφορεία απένειμε στην Ειρήνη Λασκαρίδου τον τίτλο τής Επιτίμου Συμβούλου. Στη θέση της διευθύντριας τοποθετήθηκε η αριστούχος διδάκτωρ Φιλολογίας, κυρία Ευφροσύνη Λιοναράκη-Ταμπάκη.
Το Σωματείο είχε 163 πληρώνοντα μέλη, εκτός των δωρητών, ευεργετών και μεγάλων ευεργετών. Τη χρονιά αυτή το Ίδρυμα απέκτησε και τακτικό γιατρό και για πρώτη φορά στο προσωπικό υπάρχει και νοσοκόμα. Το έτος αυτό σε οικόπεδο που παραχωρήθηκε από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών στη Βουλιαγμένη, χτίστηκε περίπτερο στο οποίο παραθέρισαν για δύο μήνες δεκαπέντε τρόφιμοι της Σχολής. Κατά το ίδιο έτος υποβλήθηκαν 20 νέες αιτήσεις για εισαγωγή τροφίμων στον Οίκο Τυφλών, από τις οποίες η Εφορεία απέρριψε τρεις˙ δύο επειδή οι αιτούμενοι είχαν ηλικία μεγαλύτερη από την επιτρεπόμενη για εισαγωγή και μία για λόγους υγείας. Τελικώς από τις 16 που εγκρίθηκαν, εισήχθηκαν στη Σχολή 14.
Το 1936 η πριγκίπισσα Μαρία επισκέφθηκε τον Οίκο και δώρισε στους τροφίμους ένα μεγάλο ραδιόφωνο για να ψυχαγωγούνται. Στις δωρεές σε είδος ξεχωρίζει αυτή των αδελφών Γαζιάδη, οι οποίοι προσέφεραν κινηματογραφική ταινία με μικρή έκκληση υπέρ τού Οίκου Τυφλών.
Έτος 1937.
Το 1937 στο προσωπικό τής Σχολής συμπεριλαμβάνονται, πέντε τυφλές βοηθοί δασκάλες ανάγνωσης, γαλλικών, απαγγελίας και ειδικές τυπογράφοι και τρεις τυφλοί δάσκαλοι, εκκλησιαστικής – βυζαντινής μουσικής, θεωρίας τής μουσικής και Ωδικής, αντίστοιχα.
Αυτό το έτος επισκέφθηκε πάλι τον Οίκο Τυφλών η πριγκίπισσα Μαρία με την κόρη της πριγκίπισσα Ευγενία και την αδελφή της πριγκίπισσα Αικατερίνη, καθώς και ο υπουργός Πρόνοιας, Αλέξανδρος Κοριζής.
Έτη 1938-1948.
Στα τακτικά μέλη τού Ιδρύματος κατά το 1948 -τα οποία ανέρχονται σε 135- υπάρχουν μέλη γνωστών οικογενειών και, μάλιστα, τρεις και τέσσερις συγγενείς από κάθε οικογένεια. Μεταξύ αυτών υπάρχουν και δύο τυφλοί, ήτοι ο Μανώλης Κεφάκης ο οποίος εργάστηκε σα δάσκαλος πνευστών στον Οίκο Τυφλών και αργότερα έγινε διευθυντής τού Φάρου Τυφλών τής Ελλάδος (ΦΤΕ) και ο Δημήτριος Χρυσαφίδης ο οποίος αργότερα εργάστηκε σα δάσκαλος βυζαντινής μουσικής στον Οίκο Τυφλών. Μεταξύ των δασκάλων βλέπουμε τα ονόματα πολλών τυφλών αποφοίτων τού Οίκου Τυφλών, όπως η Κυρ. Νικολαΐδου (δασκάλα), ο Δ. Χρυσαφίδης (δάσκαλος βυζαντινής μουσικής), ο Πέτρος Θαναηλίδης (δάσκαλος πιάνου), ο Αντ. Ζαχόπουλος (δάσκαλος βιολιού), ο Σταύρος Πέτσαλης (δάσκαλος Ωδικής), ο Ανέστης Κυριακίδης (δάσκαλος ειδών πλεκτικής) και η Νίνα Χατζή (δασκάλα πλεκτικής).
Έτος 1938.
Η ρήξη τού Προέδρου και της Εφορείας τού Οίκου Τυφλών με την Ειρήνη Λασκαρίδου συνεχίζεται και κατά το 1938, όπως διαπιστώνουμε από επιστολή κοριτσιών-τροφίμων της Σχολής, της 6ης Ιανουαρίου 1938, τα οποία ζήτησαν από τη διεύθυνση να τους επιτρέψουν να την επισκεφθούν, όταν αυτή επέστρεψε από το εξωτερικό, το οποίο τους απαγορεύθηκε.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1938 η διευθύντρια Λιοναράκη-Ταμπάκη, στέλνει νέα επιστολή, με την οποία καλεί την Ειρήνη Λασκαρίδου να ανοίξει τα δύο δωμάτια που κρατάει κλειστά, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν από τους τροφίμους, οι οποίοι έχουν αυξηθεί. Η διετής αυτή καθυστέρηση της Λασκαρίδου πιθανότατα οφειλόταν σε ενδόμυχη επιθυμία της να αναλάβει, εκ νέου, τη διεύθυνση του Οίκου Τυφλών. (Τελικά την 1η Δεκεμβρίου 1939 υπογράφτηκε πρακτικό από τη Λασκαρίδου και τον αντιπρόεδρο Αρ. Βαλαωρίτη για το άνοιγμα του δωματίου και την μεταφορά των πραγμάτων που ανήκαν στη Λασκαρίδου στην μικρή αποθήκη).
Πρόεδρος είναι ο μητροπολίτης Αθηνών Χρύσανθος, ο οποίος διαδέχτηκε τον Χρυσόστομο. Μετά την αποχώρηση της Ευφρ. Λιοναράκη-Ταμπάκη από τη διεύθυνση της Σχολής, λόγω διορισμού της σαν καθηγήτρια σε Γυμνάσιο, τη διεύθυνση ανέλαβαν εκ περιτροπής ανά δεκαπενθήμερο οι αρχαιότερες διδασκάλισσες του Ιδρύματος, Ι. Πετροπούλου και Σ. Παπαδοπούλου.
Κατά κανόνα τα έσοδα του Οίκου Τυφλών καθ΄ όλη τη διάρκεια των 40 χρόνων για τους οποίους διαθέτουμε ακριβείς λογοδοσίες, προέρχονται από διάφορες εισφορές, πωλήσεις χειροτεχνημάτων τυφλών τροφίμων τής Σχολής, σε μεγάλο βαθμό από την περιφορά τού δίσκου στην εκκλησία κατά την Κυριακή τού Τυφλού, δωρεές και κληροδοτήματα, υποτροφίες, τόκους χρεωγράφων και έντοκες καταθέσεις του Ιδρύματος.
Έτος 1940.
Μετά την κήρυξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου κατά το 1940 και την επίταξη του Αμπετείου, ο Οίκος Τυφλών μεταφέρθηκε προσωρινά στις θερινές εγκαταστάσεις τού Πατριωτικού Ιδρύματος στην Βούλα και από τον Μάρτιο του 1941 στο παράρτημα του Οίκου στην Καλλιθέα (Νικολοπούλειο). Η δημιουργηθείσα κατάσταση ανάγκασε την Εφορεία να αποστείλει περί τους εξήντα τροφίμους στις οικογένειές τους, καταβάλλοντάς τους μηνιαίο επίδομα 500 δραχμών για τη συντήρησή τους.
Το 1940 διορίστηκε διευθύντρια η δεσποινίς Β. Διαλετά, η οποία ήταν δασκάλα στο Πειραματικό Σχολείο και είχε μετεκπαιδευθεί στο Πανεπιστήμιο.
Έτος 1941.
To 1941 το κεντρικό κτήριο τού Οίκου Τυφλών επιτάχθηκε εκ νέου από το υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας για τη στέγαση τμημάτων παθητικής αεράμυνας, έτσι οι τρόφιμοι και το προσωπικό εγκαταστάθηκαν στα ήδη υπάρχοντα οικοτροφεία θηλέων και αρρένων. Λόγω της στενότητας του χώρου η Εφορεία προχώρησε στη μίσθωση μικρού οικήματος κοντά στο Νικολοπούλειο Οικοτροφείο, προκειμένου να συνεχιστεί πιο άνετα η εκπαίδευση των τροφίμων. Στη συνέχεια το κεντρικό κτήριο, μετά την είσοδο των γερμανών στην Αθήνα, επιτάχθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα. Μετά τις αλλεπάλληλες επιτάξεις διακόπηκε η επαγγελματική εκπαίδευση των τροφίμων. Στους αποδεδειγμένα άπορους καταβαλλόταν μηνιαίο επίδομα και σε όσους διέμεναν πλησίον τού Οίκου παρεχόταν και συσσίτιο.
Από το 1941 και καθ΄ όλη τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής η τροφοδοσία τού Οίκου Τυφλών, εν πολλοίς, βασίστηκε στις προσφορές τού Διεθνούς και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Επίσης, το υπουργείο επισιτισμού, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα χορηγούσε κατ΄ επανάληψη σε τιμή διατίμησης όσπρια, λάδι, τυρί, σταφίδα, κ.λπ.
Το 1941 παραιτείται -μετά από 25 περίπου χρόνια- ο Λουδοβίκος Νικολαΐδης για λόγους υγείας από τη θέση τού ταμία.
Με αφορμή το θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, η Εφορεία τού Οίκου Τυφλών δημοσίευσε στον Τύπο ανακοίνωση, στην οποία δήλωνε ότι, κατεχόμενη από βαθιά θλίψη για το θάνατο του εθνικού κυβερνήτη και διαδηλώνοντας τη μεγάλη ευγνωμοσύνη της για το μεγάλο εθνικό έργο που επιτέλεσε ο αείμνηστος, ψηφίζει να διακοπούν για μια εβδομάδα τα μαθήματα της σχολής σε ένδειξη πένθους, να παρακολουθήσει την κηδεία του και να εκφράσει τα συλλυπητήριά της προς την οικογένεια του μεταστάντος.
Το 1941 πρόεδρος τού Οίκου Τυφλών ήταν ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Δαμασκηνός και διευθύντρια η Βασιλική Αθανασίου. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της κατοχής, όπως απορρέει από τον πίνακα των ισολογισμών, πληρώνονται κανονικά οι μισθοδοσίες και οι εισφορές προς το ΙΚΑ των υπαλλήλων. Κατά την ίδια χρονική περίοδο συνεχίζονται και οι επισκέψεις τού κόσμου στο ίδρυμα και οι εισφορές αυτών. Ακόμη και η περιφορά τού δίσκου εξακολουθεί να αποφέρει τα καθιερωμένα έσοδα.
Έτος 1942.
Και κατά το 1942, παρά την δυσχερή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο Οίκος Τυφλών, εν τούτοις εισήχθησαν έξι νέοι τρόφιμοι. Η Εφορεία προχώρησε σε σύναψη δανείου ύψους 15 εκατομμυρίων δραχμών για την αντιμετώπιση της επισιτιστικής κρίσης. Χάρη στο δάνειο και τη συνέχιση των κληροδοτημάτων και δωρεών και κατά το 1942 οι τρόφιμοι και το προσωπικό τού ιδρύματος είχαν τακτικό και άφθονο συσσίτιο. Λόγω της επίταξης του Αμπετείου, ο Οίκος Τυφλών εισέπραττε μίσθωμα, το οποίο κατά το 1942 ανερχόταν σε 538.345 δραχμές. Τους εκτός σχολής τροφίμους ενίσχυσε με βοηθήματα ύψους 120.500 δραχμών και τροφεία ύψους 78.480 δραχμών.
Έτος 1943.
Το 1943 επιτάχθηκε και το Οικοτροφείο που στέγαζε 19 κορίτσια, τα οποία μεταφέρθηκαν σε οικεία που επιτάχθηκε επί της οδού Σκρα 52. Κατά το αυτό έτος, εισάγονται 10 νέοι τρόφιμοι. Στις 15 Μαΐου 1943 η Εφορεία προχώρησε στη δημιουργία «Αυτασφαλιστικού Ταμείου τού προσωπικού τού Οίκου Τυφλών». Η ίδρυση αυτού του ταμείου αποτέλεσε τη βάση της προστασίας των, ήδη από πολλά έτη, εργαζομένων και υπηρετών στον Οίκο, όταν θα απομακρύνονταν από την εργασία τους.
Από την 1η Απριλίου τού 1943 τη διεύθυνση αναλαμβάνει η υποδιευθύντρια, Σοφία Παπαδοπούλου. Η Εφορεία κατά το έτος αυτό συνήψε και νέο δάνειο ύψους 10 εκατομμυρίων δραχμών για την εξασφάλιση της τροφοδοσίας και προχώρησε στην πώληση μεγάλου μέρους τίτλων και χρεωγράφων. Έτσι, και κατά το 1943, οι τρόφιμοι και το προσωπικό εξασφάλισαν άφθονο σιτηρέσιο. Το πρώτο εξάμηνο το σύνολο των προσλαμβανόμενων θερμίδων ήταν 1.500 έως 1.750 και το δεύτερο 1.750 έως 2.150. Το υπουργείο Πρόνοιας ενίσχυσε τον Οίκο Τυφλών με εφάπαξ χορηγία 30 εκατομμυρίων. Σε μεγάλο βαθμό η ένδυση και η υπόδηση των τροφίμων καλύφθηκε από τις δωρεές της Εταιρείας Λαναρά-Κύρτση η οποία δώρισε 134 μέτρα υφάσματος και της Ιματιοθήκης του Παιδιού η οποία δώρισε 18 ζευγάρια παπούτσια. Τέλος, ο Οίκος «Ράδιο – Καραγιάννη» κατασκεύασε δωρεάν συσκευή από μικρόφωνο και ακουστικά, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από την ορχήστρα από τροφίμους τού Οίκου Τυφλών.
Έτος 1944.
Το 1944 κατά την αποχώρησή του ο στρατός Κατοχής ανατίναξε τον ναυτικό ασύρματο που υπήρχε στο Αμπέτειο Μέλαθρο, προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο οίκημα. Στη συνέχεια εισέρευσαν πλήθη τα οποία λεηλάτησαν κάθε τι που μπορούσε να μεταφερθεί. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, λόγω των μαχών, καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά οι δυτικοί κοιτώνες τού 3ου ορόφου και μια αίθουσα παράδοσης στο 2ο όροφο. Από την περίοδο της κατοχής παρέμειναν εξωτερικά κτίσματα για αντιαεροπορική προστασία, καθώς και καταφύγια με σιδερένια υποστηρίγματα και σιδερένιες πόρτες, τα οποία εμπόδιζαν πολύ την κίνηση των τροφίμων και την λειτουργία τού Ιδρύματος. Οι γερμανοί, φεύγοντας, άφησαν στον προαύλειο χώρο τού Αμπετείου τρία ξύλινα παραπήγματα, ενώ αφαίρεσαν τα αντίστοιχα παραπήγματα από τις θερινές εγκαταστάσεις στη Βουλιαγμένη και, για το λόγο αυτό, μεταφέρθηκαν εκεί τα εγκαταλειφθέντα στο προαύλειο του Οίκου Τυφλών.
Μετά την απελευθέρωση η Εφορεία απάλλαξε της επιτάξεως τις δύο οικείες και μετέφερε όλους τους τροφίμους στο Αμπέτειο, παρά τα προαναφερθέντα προβλήματα, λόγω των καταστροφών. Για την μετακόμιση η Διεύθυνση δεν μπόρεσε να βρει εργατικό προσωπικό, ούτως ώστε αυτή συντελέστηκε με τη βοήθεια των ίδιων των τροφίμων και του προσωπικού.
Το 1944 η Εφορεία προχώρησε σε εκποίηση και άλλων χρηματογράφων της ΟΥΛΕΝ και, εκτός αυτού, κατάφερε να συνεχίσει το έργο τού σχολείου με τη ενίσχυση, όπως πάντα, του υπουργείου Πρόνοιας, τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, τον Ελβετικό Ερυθρό Σταυρό και τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.
Λίγο πριν την αποχώρηση των γερμανών, οι οποίοι μέχρι την τελευταία ημέρα συνέχιζαν την εκτέλεση ομήρων και πατριωτών, εκτέλεσαν και τον διακεκριμένο υπάλληλο του Οίκου Τυφλών, Ανδρέα Διον. Καλύβα. Η Εφορεία για τιμήσει τον υπέρ πατρίδος πεσόντα υπάλληλο, εντοίχισε μαρμάρινη πλάκα στο Αμπέτειο πάνω στην οποία χαράχθηκε ότι «έπεσεν υπέρ πατρίδος» και αποφάσισε τη θέσπιση ετήσιου «επάθλου Ανδρέου Διον. Καλύβα» το οποίο θα απενέμετο σε όποιον τρόφιμο τυφλό επεδείκνυε άριστο ήθος.
Κατά το 1944 η στοιχειώδης και η γενικότερη εγκυκλοπαιδική μόρφωση των τυφλών, καθώς και η μουσική εκπαίδευση, συνεχίστηκαν κανονικά. Επίσης συνεχίστηκε και η φοίτηση των τροφίμων στο Ωδείο και, μάλιστα, ο τυφλός τρόφιμος Αντώνης Ζαχόπουλος έλαβε δίπλωμα καθηγητή βιολιού από το Ωδείο Αθηνών με βαθμό άριστα παμψηφεί. Κατόπιν τούτου, η Εφορεία τον διόρισε ως καθηγητή βιολιού στον Οίκο Τυφλών.
Η θρησκευτική αγωγή των τροφίμων συντελέστηκε με την ίδρυση κατηχητικού τμήματος εντός του Ιδρύματος, ενώ συμπληρωνόταν για τους μεγαλύτερους με τις ομιλίες τού κυρίου Γουδέλη, καθώς και άλλων κατηχητών.
Μια πρώτη επαγγελματική αποκατάσταση, όπως προαναφέραμε, πραγματοποιήθηκε με την πρόσληψη 5 τυφλών δασκάλων. Ο πυρήνας τής ορχήστρας που είχε σχηματισθεί κατά τα προηγούμενα έτη θα μπορούσε να γίνει φορέας επαγγελματικής αποκατάστασης νέων και παλαιών τροφίμων της σχολής. Για τον λόγο αυτό αποφασίστηκε να τους παραχωρηθεί ένα οίκημα, στο οποίο θα διέμεναν.
Για να αντιληφθούμε την εκτίναξη των τιμών, λόγω πληθωρισμού, κατά τα χρόνια της κατοχής, παραθέτουμε ενδεικτικά την μισθοδοσία και την τιμή τής καύσιμης ύλης από τους απολογισμούς τού 1940 έως και το 1943, δεδομένου ότι δεν διαθέτουμε τον απολογισμό τού 1944.
Απολογισμός 1940.
• Μισθοδοσία: 615.989 δραχμές.
• Τιμές καύσιμης ύλης: 72.832,30 δραχμές.
Απολογισμός 1941.
• Μισθοδοσία: 877.965 δραχμές.
• Τιμές καύσιμης ύλης: 177.359,50 δραχμές.
Απολογισμός 1942.
• Μισθοδοσία: 3.173.724 δραχμές.
• Τιμές καύσιμης ύλης: 1.934.255 δραχμές.
Απολογισμός 1943.
• Μισθοδοσία: 56.450.380 δραχμές.
• Τιμές καύσιμης ύλης: 6.679.510 δραχμές.
Έτος 1945.
Το 1945 το κράτος ανέλαβε ολόκληρη τη δαπάνη για τη μισθοδοσία τού προσωπικού, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών σε τρόφιμα. Κατά το αυτό έτος εισήχθησαν πολλοί τρόφιμοι, οι οποίοι είχαν τυφλωθεί κατά τον πόλεμο από εκρήξεις χειροβομβίδων κ.λπ. και οι οποίοι, εκτός από τα μάτια, είχαν χάσει είτε το ένα χέρι είτε πολλά δάχτυλα. Με πολλή προσπάθεια κατάφεραν τελικά να συμβαδίσουν και, σε πολλές περιπτώσεις, να συναγωνίζονται με επιτυχία στις επιδόσεις τούς υπόλοιπους τυφλούς, οι οποίοι ήταν αρτιμελείς. Στην αποκατάσταση της αφής των μονοχείρων τροφίμων βοήθησε πολύ το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, που επί πολλούς μήνες αποκατέστησε, όσον ήταν δυνατόν, την εναπομείνασα αφή με ηλεκτροθεραπείες.
Σε δύο αποφοίτους τής σχολής παραχωρήθηκε έκταση δίπλα στο Νικολοπούλειο, την οποία καλλιεργούσαν και κέρδιζαν τα προς το ζην.
Στις δύσκολες αυτές περιστάσεις τον πρώτο χρόνο τής μεταπολεμικής περιόδου, βοήθησαν το Ίδρυμα με τις παροχές τους ή με τις χορηγίες σε είδος πολλοί φορείς και οργανισμοί, όπως: Η παροχή ενδυμάτων και υποδημάτων στους τροφίμους από την Υπηρεσία Ιματισμού˙ ο εξ ολοκλήρου επισιτισμός τού Ιδρύματος από το Α΄ Διαμέρισμα Διανομών˙ χορηγήσεις τροφίμων, λαχανικών, φρούτων, καύσιμου ύλης από κρατικές προμήθειες˙ οι δωρεές τού Α΄ Διαμερίσματος του υπουργείου Πρόνοιας – UNRRA, 100 κουβέρτες, 30 κρεβάτια, 190 μέτρα λινάτσα για την κατασκευή στρωμάτων και μαξιλαριών, 130 πιάτα, 130 κύπελλα, ένα κιβώτιο με εργαλεία κοπής κρέατος και μια ραπτομηχανή Singer˙ από την Α΄ περιοχή τής UNRRA 20 αδιάβροχα, 20 πουλόβερ και μεγάλες ποσότητες κουρελιών για την υφαντική˙ δύο αργαλειοί από τη Near East˙ τρόφιμα, φάρμακα, πινακίδες και κέντρα για την γραφή των τυφλών από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό˙ 168 σφραγισμένα δέματα με τρόφιμα από την Αγγλικό Ερυθρό Σταυρό Άγιος Ιωάννης. Επίσης η ιατρική παρακολούθηση των τροφίμων γινόταν δωρεάν από τον γιατρό, Αλεξάνδρου, την Κλινική «Σκανδαλάκη», τα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός», «Συγγρός», «Γενικό Κρατικό», «Παίδων», «Φυσικοθεραπευτήριο Αναπήρων Παίδων της Near East», «Πρόχειρο Νοσοκομείο της Ριζαρείου Σχολής» και των ιατρείων Κωνσταντινουπολιτών και «Λαϊκόν».
Έτος 1946.
Το 1946 ο Οίκος Τυφλών παρουσιάζει ρεκόρ τροφίμων, οι οποίοι ανάγονται σε 112. Ο τρόφιμος Εμμανουήλ Κεφάκης, μετά από άδεια του υπουργού Παιδείας Παπαδήμα, δίνει εξετάσεις στο γυμνάσιο και παίρνει το απολυτήριό του με άριστα. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι προσπάθειες που κατέβαλε ο συγκεκριμένος μαθητής ήταν τεράστιες, δεδομένου ότι κανένα από τα διδακτικά βιβλία τού γυμνασίου δεν υπήρχαν στη γραφή Braille, μιας που το καταστατικό τού Οίκου προέβλεπε εκπαίδευση μόνο για μαθητές δημοτικού. Άλλοι πέντε τρόφιμοι προετοιμάζονταν, προκειμένου να λάβουν άδεια από το υπουργείο, για να συνεχίσουν τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο. Με τη βοήθεια της Εταιρείας των Αμερικανών φίλων των τυφλών τής Ελλάδος -της οποίας σκοπός ήταν η βοήθεια και η εξύψωση του επιπέδου τής ζωής των ελλήνων τυφλών- επετεύχθησαν υποτροφίες για την αποστολή πέντε τροφίμων σε πανεπιστήμια και σχολές για ειδικές σπουδές στην Αμερική, ήτοι: Οι Νικ. Κομισάριος και Σωτ. Γαλάτσης για ορνιθοτροφία και κτηνοτροφία στο Μπάρνες Φάρμιγκ Σκουλ, ο Ιωάν. Παπάζογλου για τελειοποίηση σπουδών στο πιάνο καθώς και ως χορδιστής στο Κονσερβατουάρ της Βοστώνης, ο Παν. Θεοδωρόπουλος για σπουδές στην Αγγλική Φιλολογία και Ιστορία στο Ινστιτούτο Πέρκινς της Μασσαχουσέτης και ο Εμμ. Κεφάκης για σπουδές στην ψυχολογία των τυφλών, μάθημα διδασκόμενο στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στο Ινστιτούτο Πέρκινς για αγγλική φιλολογία, καθώς και για δακτυλογραφία.
Η μαθήτρια Ευαγγελία Φενερλίδου γράφτηκε στην τάξη τής φωνητικής μουσικής τού Εθνικού Ωδείου κι αυτό με μεγάλη δυσκολία, διότι το μεν Ωδείο Αθηνών αρνήθηκε παντελώς, το δε Εθνικό αφού προέβαλε ισχυρές ενστάσεις ως προς τις ικανότητες των τυφλών να σπουδάσουν σε αυτό, εν τέλει μετά από υποδείξεις ως προς τη διδασκαλία επείσθηκε και δέχτηκε την μαθήτρια.
Το καλοκαίρι τού 1946 οι τρόφιμοι παραθέρισαν για 21/2 μήνες σε κατασκήνωση στην Πεντέλη.
Η Ούνρα προσέφερε στον Οίκο Τυφλών χαρτί για γράψιμο στη γραφή Braille, μαλλί, κλωστή και βιβλία γραφής Braille, ενώ το Αμερικανικό Ίδρυμα Near East προσέφερε 4 αργαλειούς για την εκμάθηση των κοριτσιών στην υφαντική. Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών χορήγησε στον Οίκο μεταχειρισμένο ιματισμό και δέματα με τρόφιμα, χτένες, κάλτσες, βόλους, τετράδια κ.λπ., η Ιματιοθήκη τού παιδιού ιματισμό, ο Βρετανικός Ερυθρός Σταυρός δέματα με τρόφιμα, το υπουργείο Εθνικής Πρόνοιας 50 στρώματα και πολλές κούκλες νήμα για την χειροτεχνία των τροφίμων, ο άγγλος Συνταγματάρχης Λάμποκ ένα μικρό μεταχειρισμένο ραδιόφωνο και μεταχειρισμένο ιματισμό για 6 μονόχειρες τυφλούς τροφίμους, ο Γ. Πόδας από την Αμερική είδη γραφικής, η εταιρεία «Αμερικανοί φίλοι των τυφλών της Ελλάδος» υποδήματα και διάφοροι ομογενείς από την Αμερική χρηματικά ποσά.
Στα έσοδα του Οίκου Τυφλών από το 1946 και μετά είτε σαν επιχορηγήσεις από ιδρύματα, όπως η Near East ή οι Αμερικανοί φίλοι για τους τυφλούς τής Ελλάδος είτε σαν εισφορές από ομογενείς στην Αμερική είτε από αμερικανούς πολίτες, βλέπουμε να εμπλέκεται ο αμερικανικός παράγοντας.
Στις 20 Νοεμβρίου 1946 η Έλεν Κέλερ επισκέπτεται την Ελλάδα, στα πλαίσια μιας περιοδείας στις χώρες που ταλαιπωρήθηκαν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκεντρώνοντας πληροφορίες για τον αριθμό όσων τυφλώθηκαν κατά τη διάρκεια της πολεμικής σύρραξης και εισηγούμενη στις κυβερνήσεις διάφορα προστατευτικά μέτρα γι αυτούς, τα οποία ήδη είχαν τελεσφορήσεις στις ΗΠΑ.
Ως συνέπεια της επίσκεψής της στην Ελλάδα ήταν η ανάληψη νέων δραστηριοτήτων στον Οίκο Τυφλών, όπως η μετεκπαίδευση δασκάλας χειροτεχνίας για δύο χρόνια στην Αγγλία και η μετεκπαίδευση άλλης στη Λοζάνη για τα νοητικώς υστερούντα τυφλά παιδιά. Η σημαντικότερη δραστηριότητα, όμως, υπήρξε η ίδρυση νέου τμήματος τυφλοκωφαλάλων παιδιών για την εκπαίδευση των οποίων στάλθηκε για μετεκπαίδευση στη Ν. Υόρκη μία από τις πιο πεπειραμένες δασκάλες τού Ιδρύματος.
Ο Ελληνικός Τύπος αναφέρεται συχνά στην Έλεν Κέλερ˙ το 1947 κυκλοφόρησε και στα ελληνικά το βιβλίο της Η ιστορία της ζωής μου. Το 1957 από το Β΄ Πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών, μεταδόθηκε ραδιοχρονικό βασισμένο στη ζωή της.
Έτος 1947.
Οι τρόφιμοι στον Οίκο Τυφλών ήταν 100, παρότι προστέθηκαν 16 νέοι τυφλοί (προφανώς αποχώρησαν κάποιοι άλλοι). Το καλοκαίρι τού 1947, λόγω έλλειψης μόνιμης κατασκήνωσης, έκαναν συχνά περιπάτους τόσο στο βουνό όσο και στη θάλασσα. Εξάλλου, για την ψυχαγωγία των τροφίμων τα διοικητικά συμβούλια του Εθνικού Θεάτρου, της Λυρικής Σκηνής και της Συμφωνικής Ορχήστρας, μετά από παράκληση του Οίκου Τυφλών, χορηγούσαν δωρεάν εισιτήρια κάθε εβδομάδα για τους τυφλούς τροφίμους.
Το Ίδρυμα αρχίζει μία νέα πολιτική, παρακολουθώντας και συμβάλλοντας στην αποκατάσταση των αποφοίτων, για το πρώτο τουλάχιστον χρονικό διάστημα μετά την αποχώρησή τους. Έτσι, στον Νικ. Μητσόπουλο αγόρασε πιάνο, στον Παν. Μπουκουβάλα ακορντεόν και ανέλαβε, δαπάναις της Σχολής, τη συνέχιση των σπουδών του στο πιάνο, στον Σολ. Μιχαηλίδη νοίκιασε για ένα έτος δωμάτιο και του δώρισε κρεβάτι και στρώμα και του επέτρεψε να συνεχίσει τις σπουδές του στο βιολί στο Ίδρυμα, στον Γεώργιο Τσάβο κρεβάτι και στρώμα και του επέτρεψε να συνεχίζει στις σπουδές του στο βιολί και στη Βυζαντινή μουσική στο ίδρυμα. Τον Αντ. Ζαχόπουλο και την Αντ. Χατζή τούς είχε ήδη διορίσει ως δασκάλους στο Ίδρυμα, τον πρώτο στο βιολί και τη δεύτερη στη χειροτεχνία. Την Ευαγγελία Λυκοροπούλου, μετά από εισήγησή του, την έγραψε στο Εθνικό Ωδείο στην τάξη τής απαγγελίας. Τις Μαρ. Ζιώγα και Κυρ. Κανέλλη τις τοποθέτησε στη «Φιλόξενον Στέγην», έχοντάς τους εξασφαλίσει τροφή και κατοικία, ενώ πλήρωνε δασκάλες για την εκμάθηση γαλλικών, με την ελπίδα να βρίσκονταν υποτροφίες για να σπουδάσουν Μάλαξη στο εξωτερικό. Για την Αθ. Σεβαστοπούλου, επίσης διόρισε δάσκαλο Αγγλικών για τον ίδιο σκοπό. Όλες τις παραπάνω τις βοήθησε να αποκτήσουν απολυτήριο Γυμνασίου βλεπόντων και το ίδιο έκανε και για τον απόφοιτο Στ. Καμμένο, ο οποίος λάμβανε και σύνταξη από το Δημόσιο ως θύμα πολέμου. Ως προς την θρησκευτική αγωγή των παιδιών, αντιμετώπιζαν προβλήματα κατά τη μετάβασή τους στους γειτονικούς ναούς, «διότι καταλαμβάνουν χώρον οι τυφλοί, ως λέγουν οι επίτροποι, και δεν μπορεί να έλθη κόσμος ν΄ αφίση χρήματα». Με τη βοήθεια του διευθυντή των Κατηχητικών Σχολείων τής οργανώσεως «Ζωή» Παναγιωτόπουλου, ιδρύθηκε στη Σχολή μέσο και ανώτερο κατηχητικό σχολείο με διδάσκοντα σε αυτό τον κατηχητή Αναστόπουλο.
Και το έτος 1947 οι φιλάνθρωποι και οι οργανώσεις συνέχισαν να προσφέρουν ιματισμό και άλλα είδη για τους τροφίμους. Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έδωσε 300 θήκες μαξιλαριών, 80 παντελόνια για τα αγόρια, 18 φόρμες εργατών και 40 φούστες για τα κορίτσια, άφθονα τρόφιμα, σοκολάτες και κακάο. Κυρία που ήθελε να κρατήσει την ανωνυμία της δώρισε 333 πήχεις μάλλινου μπλε υφάσματος. Οι οργανώσεις UNRRA, ο εν Αμερική Σύλλογος κυριών «Η Ελπίς» και σχολές Τυφλών τής Αμερικής έστειλαν -μετά από αίτημα του Ιδρύματος- 4 γραφομηχανές Braille για μονόχειρες, 1 γραφομηχανή Braille για δύο χέρια, 4 γραφομηχανές Braille είδος πινακίδας, 160 ξύλινες πινακίδες-οδηγούς και κέντρα, χαρτί, 78 οδηγούς γραμμογραφίας, και 2 αγγλικές γραφομηχανές Ρέμιγκτον. Τέλος, όσον αφορά την ιατρική μέριμνα των τροφίμων, πρόσφεραν δωρεάν παρακολούθηση της υγείας τους, ο γιατρός Σκανδαλάκης, τα ιατρεία Κωνσταντινουπολιτών και Λαϊκόν Καλλιθέας και τα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός», «Συγγρός», «Παίδων» και «Οφθαλμιατρείο».
Στον Ισολογισμό η Εξελεγκτική Επιτροπή κάνει τις εξής παρατηρήσεις και διευκρινίσεις: Μεταξύ των καταθέσεων όψεως περιλαμβάνονται και 741,53 δολάρια υπολογισθέντα προς 5.000 δραχμές έκαστον. Από τα χρηματόγραφα όσα μεν αποκτήθηκαν προπολεμικά έχουν υπολογισθεί με τιμές 31ης Μαρτίου 1945, όσα δε αποκτήθηκαν μετά την ημερομηνία αυτή καταγράφονται με τιμές κτήσης. Η συνολική αξία τους την 31η Δεκεμβρίου 1947 ήταν ανώτερη της αναγραφομένης στον Ισολογισμό. Τέλος, τα σημαντικής αξίας ακίνητα του Οίκου αναφέρονται στον υπό κρίση Ισολογισμό προς 1 δραχμή και, συνεπώς, η πραγματική περιουσία τού Οίκου είναι πολλαπλάσια ανώτερη από την αναγραφόμενη.
Έτος 1948.
Στο σχολείο τού Οίκου Τυφλών εφαρμοζόταν το ωρολόγιο πρόγραμμα που είχε καθορισθεί από το υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, καθώς και το προβλεπόμενο «σχολικό εορτολόγιο». Τα μαθήματα διαχωριζόντουσαν σε Δημοτικού σχολείου, χειροτεχνίας – οικοτεχνίας και σε μουσικής, θεωρίας μουσικής και μουσικογραφίας. Τον υπότροφο Εμμανουήλ Κεφάκη, ο οποίος επανήλθε από την Αμερική μετά τις σπουδές του, η Εφορεία διόρισε ως «Εκπαιδευτικόν Υποδιευθυντήν» των Σχολών τού Ιδρύματος και τον άλλο υπότροφο Ιωάννη Παπάζογλου, ο οποίος επανέκαμψε επίσης ανέθεσε το κούρδισμα και την γενική επισκευή των πιάνων των Σχολών, με την ευθύνη παρακολούθησης για την καλή λειτουργία τους.
Ο εκπαιδευτικός υποδιευθυντής, Εμμανουήλ Κεφάκης, πρότεινε και η διεύθυνση αποδέχθηκε, εμπλουτισμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που περιελάμβανε «ειδικήν εκπαίδευσιν τυφλοκωφαλάλου», ειδικές εβδομαδιαίες διαλέξεις για το εκπαιδευτικό προσωπικό, προσπάθεια εκπόνησης ατομικού προγράμματος εργασίας για κάθε μαθητή, εξεταστικές έρευνες και ειδικά ερωτηματολόγια στους μαθητές με εφαρμογή ποικίλων μεθόδων προς την ανάπτυξη της κοινωνικότητάς τους, συγκρότηση μαθητικών συμβουλίων για την επίλυση από αυτούς των παιδικών προβλημάτων τους, κ.λπ.
Κατά το καλοκαίρι τού 1948 όσοι τρόφιμοι δεν επέστρεψαν στους οικείους παραθέρισαν για τρεις μήνες σε κατασκήνωση της Βουλιαγμένης. Εκεί, με τη μεσολάβηση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ), τα «Προληπτικά παιδικά Ιατρεία Γαλλίας» προχώρησαν στον εμβολιασμό τους με το τριπλό Τ.Α.Β. (αντιδιφερικό, αντιτετανικό, αντιτυφοπαρατυφικό).
Κατά την 31η Δεκεμβρίου 1948 οι τρόφιμοι ήταν συνολικά 98, αγόρια και κορίτσια. Για την ενίσχυση των οικονομικών τού Ιδρύματος, η Εφορεία από τον Οκτώβριο τού 1948 προχώρησε στην επιβολή τροφείων, ύψους 50.000 δρχ. για το καθημερινό τους ψωμί. Για μια ακόμη φορά η πριγκίπισσα Μαρία επισκέφθηκε τον Οίκο.
Το σύνολο, σχεδόν, των 18 αποφοιτησάντων έλαβαν χρηματικό βοήθημα από το Ίδρυμα. Σε τέσσερις από αυτούς πληρώθηκαν τα πρώτα ενοίκια των δωματίων τους, σε έναν αγοράσθηκε ακορντεόν άνω του ενός εκατομμυρίου και σε άλλον δόθηκαν χρήματα για την αγορά υλικών και εργαλείων χειροτεχνίας. Σε άλλους δύο εξακολουθούσαν να καταβάλλονται τα δίδακτρα των Ωδείων όπου φοιτούσαν. Μία αποφοιτήσασα τοποθετήθηκε σε στέγη για τυφλές γυναίκες, καταβάλλοντας τα τροφεία της για ένα εξάμηνο. Η απόφοιτη μαθήτρια Φούλα Τσόγκα, η οποία εστερείτο οικογένειας, μετά από ενέργειες του Οίκου Τυφλών, κατορθώθηκε να γίνει δεκτή στο Διδασκαλείο Νηπιαγωγών, αφού εξέδωσε ειδική άδεια προς τούτο ο υπουργός Παιδείας.
Οι μικροί μαθητές τού Οίκου Τυφλών παρουσιάσθηκαν επανειλημμένα στο ραδιόφωνο, στην παιδική εκπομπή ώρα του παιδιού, στην οποία εξετέλεσαν με επιτυχία προγράμματα, τα οποία είχαν άριστη απήχηση στην αθηναϊκή κοινωνία.
Το 1948, επηρεασμένη και από το ταξίδι της Έλεν Κέλερ στην Ελλάδα το 1946, η διεύθυνση του Οίκου Τυφλών για πρώτη φορά προσπάθησε να εκπαιδεύσει μία ορφανή τυφλοκωφάλαλη, η οποία προχώρησε ικανοποιητικά στη χειροτεχνία, έραβε με εξαιρετική επιτηδειότητα και αρκετό γούστο φορέματα για κούκλες, χειριζόταν τις βελόνες του πλεξίματος με δεξιοτεχνία, πλέκοντας μεταξύ άλλων και καλτσάκια για μωρά. Έγραφε και αναγνώριζε μικρό αριθμό λέξεων, κατανοώντας την έννοιά τους, πρόφερε δε ορισμένες συλλαβές και τις λέξεις «μαμά, νάνι, όχι». Ωστόσο, η πρόοδός της ήταν δύσκολη και κοπιαστική, διότι δεν διέθεταν κανένα ειδικό μέσο για την εκπαίδευσή της.
Από την ελληνική πολεμική περίθαλψη παραχωρήθηκαν 8 κιβώτια μεταχειρισμένου ιματισμού και παπουτσιών. Επίσης, το Αμερικανικό Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής, προσέφερε ειδικούς γεωγραφικούς χάρτες, γραφομηχανές Braille, χαρτί, παιχνίδια και υλικά πλεκτικής και καλαθοποιΐας. Η Εταιρεία Φάιλινς της Βοστώνης απέστειλε ένα κιβώτιο με γραβάτες, μπλούζες, φορέματα και παπούτσια και ένα κιβώτιο κακάο. Με τη μεσολάβηση του Εμμ. Κεφάκη, από όμιλο φιλανθρώπων ελληνίδων τής Βοστώνης, παρελήφθησαν 130 μάλλινες κουβέρτες.
Τα θέματα των εβδομαδιαίων διαλέξεων που έδωσε ο Εμμ. Κεφάκης για την εκπαίδευση του προσωπικού κατά το 1948 ήταν:
1. Η θέση των τυφλών ως τάξη στις προχριστιανικές κοινωνίες.
2. Κατάσταση αυτών στην αρχαία ελληνική ιστορία.
3. Μέτρα πρόνοιας και νομοθετήματα υπέρ των τυφλών.
4. Εκπαιδευτική, κοινωνική και οικονομική κατάρτισή τους.
5. Ποσοστό τυφλότητας μεταξύ των αρχαίων λαών και μέτρα καταπολέμησής της.
6. Χριστιανική εποχή: Νέες απόψεις για την πρόνοια των τυφλών.
7. Οι τυφλοί τής Κίνας και της Ιαπωνίας.
8. Διάσημοι τυφλοί και δοκιμασμένες μέθοδοι για την εκπαίδευσή τους πριν από την έναρξη της καθολικής οργανωμένης εκπαίδευσης των τυφλών.
9. Η αρχή της συστηματικής τους εκπαίδευσης.
10. Βαλεντίνος Αουί και το πρώτο σχολείο για τυφλούς στο Παρίσι.
11. Οι τρεις εγκυκλοπαιδικοί φιλόσοφοι Ρουσώ, Ντιντερό και Βολταίρος και η συμβολή τους στην οργάνωση της εκπαίδευσης των τυφλών.
12. Λουδοβίκος Μπράιλ και το σύστημά του.
13. Σχολές τυφλών στην Αυστρία, τη Ρωσία, τη Γερμανία, την Αγγλία και την Αμερική.
14. Εκπαιδευτικές μέθοδοι και τρόπος οργάνωσης των σχολών.
15. Εγκατάλειψη των εκατοντάδων ανάγλυφων αλφαβήτων γραμμής και παγκόσμια υιοθέτηση της κουκίδας.
16. Ψυχολογική σημασία τής αλλαγής και εκπαιδευτική διευκόλυνση.
17. Η λεωφόρος τής μάθησης ανοίγεται οριστικά για τους τυφλούς.
18. Καταπολέμηση, με νέες μεθόδους, των οικονομικών, κοινωνικών και εκπαιδευτικών συνεπειών τής τύφλωσης.
19. Εκπαίδευση τυφλοκωφαλάλων και ομιλία αυτών μέσω παλμικών δονήσεων.
20. Το φαινόμενο Έλεν Κέλερ.
Στη συνέχεια, ο εκπαιδευτικός υποδιευθυντής σημειώνει ότι από τους 104 τροφίμους, μόνο οι 13 είχαν τελειώσει όλες τις τάξεις του Δημοτικού και, ως εκ τούτου, συνάγεται ότι κατά μέσο όρο υπήρχαν κατά το 1948 δεκαπέντε μαθητές σε κάθε τάξη, αριθμός καθ΄ υπερβολή μεγάλος, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να χαραχθεί εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, όπως απαιτεί η διαφορά της ηλικίας των μαθητών σε μια τάξη, το διαφορετικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκαν, η διαφορετική ηλικία κατά την οποία τυφλώθηκαν, η στάση των γονέων απέναντι στην αναπηρία των παιδιών τους, καθώς και άλλοι παράγοντες. Στη συνέχεια προτείνει τη δημιουργία τάξης για τους τυφλούς που έχουν και επιπρόσθετες ψυχικές διαταραχές, καθώς και ξεχωριστής τάξης για όλους εκείνους, οι οποίοι είτε προσέρχονται κατά το μέσο της σχολικής χρονιάς και δεν μπορούν να ενταχθούν σε κανονική τάξη ή και όλους εκείνους, ανεξαρτήτως τάξεως, οι οποίοι για διαφόρους λόγους δεν μπορούν να συμβαδίσουν με τους συμμαθητές τους. Η χειροτεχνία πρέπει να είναι υποχρεωτική για όλους τους μαθητές, διότι ο επιδιωκόμενος σκοπός δεν είναι μόνο η επαγγελματική κατάρτιση, αλλά προ παντός η εκγύμναση των χεριών και η ανάπτυξη της επιτηδειότητας, δεδομένου ότι τα χέρια παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή τού τυφλού, αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό την όραση. Ακόμα και οι μονόχειρες μαθητές πέτυχαν να παρουσιάσουν εργόχειρα τόσο τέλεια, ώστε κανείς δε θα πίστευε ότι δημιουργήθηκαν από μονόχειρες τυφλούς.
Οι δωρεές από το εξωτερικό είχαν αυξηθεί τόσο πολύ, ώστε στον απολογισμό τού 1948 αναφέρονται ξεχωριστά, όπως επίσης και το προϊόν εισφοράς από περιφορά δίσκου στις εκκλησίες του εξωτερικού.
