9ο υποκεφάλαιο: Η εικόνα του τυφλού στην ελληνική κοινωνία τού 20ού αιώνα μέσα από τον Τύπο.
«Οι τυφλοί είνε ένα εθνικόν κεφάλαιον, το οποίον μπορούμε κάλλιστα να το χρησιμοποιήσωμεν. Τα κατασταλτικά μέτρα, βλέπετε, δεν είνε το παν. Δηλαδή δεν είνε τίποτε. Και με το ν΄ απασχολήται η αστυνομία από πρωίας μέχρι εσπέρας ν΄ απαλλάξει τους δρόμους από τους τυφλούς ραψωδούς, δεν κάνει παρά μίαν σκληρότητα. Αν σας ενδιαφέρη η κοινωνική ευταξία, στρατολογήσατε τους τυφλούς συστηματικώτερα. Βάλτε τους σε σχολείο. Είδατε τι λέμε συνήθως δια την εκπαίδευσιν; “Να μαθαίνη ο κόσμος γράμματα να μη μένη τυφλός”». Την ανάγκη για εκπαίδευση και επαγγελματική αποκατάσταση των τυφλών περιγράφει γλαφυρά ο Κ. Αθάνατος στην εφημερίδα Ελεύθερο Βήμα τού 1926 και συνεχίζει ότι η επένδυση στην εκπαίδευση και την κατάρτιση ενός τυφλού είναι πολύ πιο συμφέρουσα, διότι θα αποσβεστεί σύντομα εάν δοθεί σ΄ αυτόν η ευκαιρία για επαγγελματική αποκατάσταση, όπερ είναι και το ζητούμενο, και όχι η θλιβερή εικόνα του επαίτη στην άκρη τού δρόμου.
Στην εφημερίδα Το Βήμα τού 1950 παρουσιάζονται οι πραγματικές ικανότητες ενός τυφλού ατόμου, ότι μπορεί δηλαδή να σπουδάσει και στο πανεπιστήμιο, να γίνει επιτυχημένο επαγγελματικό στέλεχος, όπως ο νεαρός διευθυντής εταιρείας γραφομηχανών, τον οποίο ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Το Βήμα αναφέρει ως πρότυπο.
Ενώ για τους πολιτικούς αναπήρους οποιασδήποτε κατηγορίας, κατά κανόνα, τα δημοσιεύματα στον Τύπο αναφέρονται με λόγια οίκτου και φιλανθρωπίας ή και -πολλές φορές- με απέχθεια, για τους αναπήρους πολέμου η ορολογία διαφοροποιείται για ιδεολογικούς λόγους, διότι αυτοί ακρωτηριάστηκαν για την ενότητα και την ολοκλήρωση του «έθνους». Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο Εμπρός ότι επιβάλλεται η ίδρυση ενός υπουργείου «Συντάξεων Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου», το οποίο να συγκεντρώνει όλες τις υπηρεσίες των υπουργείων και των διαφόρων οργανισμών και -διαθέτοντας δικό του προϋπολογισμό- να ασχολείται με τα αναπηρικά ζητήματα και να τους προστατεύει. Η διαφορά τού δημόσιου λόγου είναι προφανής? τους μεν πολιτικούς αναπήρους εξακολουθεί να αφήνει έρμαια της φιλανθρωπίας και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ενώ τους αναπήρους πολέμου τούς θέτει κάτω από την άμεση προστασία τού κράτους. «Οι άνθρωποι οι οποίοι εθυσιάσθησαν για το μεγαλείον της Ελλάδος, είναι δίκαιο να εγκαταλειφθούν εις την τύχην των; Τοιαύτη τακτική θα είχεν ολέθρια αποτελέσματα και εις την προσπάθειαν που καταβάλλεται σήμερον δια την ανασυγκρότησιν. Αλλοίμονον εάν φωληάση στην ψυχή τού στρατιώτου ο φόβος της εγκαταλείψεώς του υπό του κράτους εις την περίπτωσιν που θα επάθαινε τυχόν κάτι. (…) Ας ιδρυθή και εις την Ελλάδα, δια να προστατευθούν οι ανάπηροι, που αποτελούν τίτλους τιμής δια την Χώραν».