ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΥΦΛΩΝ

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Δημητρίου Μίχου -Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, ΜΠΣ «Οργάνωση και Διαχείριση Αθλητικών Δραστηριοτήτων για Άτομα με Αναπηρίες (ΑμεΑ)» – Μέρος 58ο

Αυγ 5, 2022 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ – Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία του Δημητρίου Μίχου -Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, ΜΠΣ «Οργάνωση και Διαχείριση Αθλητικών Δραστηριοτήτων για Άτομα με Αναπηρίες (ΑμεΑ)» – Μέρος 58ο

 

4ος Ερευνητικός Άξονας: Ψυχική Υγεία & Συναισθηματική Σταθερότητα

 

Σκοπός του τέταρτου ερευνητικού άξονα ήταν να μελετήσει την ψυχική υγεία και συναισθηματική σταθερότητα των συμμετεχόντων με αναπηρία, βάσει αυτή τη φορά τεσσάρων ερωτημάτων. Στο πρώτο ερώτημα, οι ερωτηθέντες κλήθηκαν να απαντήσουν στο αν η αναπηρία τους είχε οδηγήσει σε αισθήματα απαισιοδοξίας, απόγνωσης, κατάθλιψης και κοινωνικής απόσυρσης. Οι συμμετέχοντες στην πλειοψηφία τους απάντησαν θετικά στο ερώτημα αυτό, αναφέροντας πως είχαν βιώσει τα παραπάνω, κυρίως στο παρελθόν, χωρίς όμως να βιώνουν ανάλογα συναισθήματα στο παρόν. Περαιτέρω, σχεδόν οι μισοί από τους ερωτηθέντες ανέφεραν ως πηγή των αρνητικών αυτών συναισθημάτων τον κοινωνικό αποκλεισμό που έχουν υποστεί ως άτομα με αναπηρίες σε μία κοινωνία που χαρακτηρίζεται από έλλειψη υποδομών, για παράδειγμα ξεχωριστή εκπαίδευση για άτομα με προβλήματα όρασης και άτομα με όραση και έλλειψη γραφής Μπρέιλ σε δημόσιους χώρους, χωρίς να αποτελεί η αναπηρία τους την πηγή των δυσάρεστων αυτών συναισθημάτων. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί πως τα άτομα που ανέφεραν πως έχουν βιώσει αυτά τα συναισθήματα, στην πλειοψηφία τους τα ανέφεραν ως μέρος του παρελθόντος τους, γεγονός που αποδεικνύει την αξιοσημείωτη πρόοδο τους και την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που έχουν καταφέρει να χτίσουν έκτοτε, καθώς και την πρόοδο της κοινωνίας στο θέμα των αντιλήψεων και συμπεριφορών απέναντι στα άτομα με αναπηρίες.

Στη συνέχεια, το επόμενο ερώτημα που τέθηκε ήταν αν οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν την διαδικασία της προπόνησης και τα συναισθήματα που αυτή τους προκαλεί. Εδώ οι ερωτηθέντες απάντησαν ομόφωνα πως απολαμβάνουν τη διαδικασία της προπόνησης, τονίζοντας τα θετικά συναισθήματα που τους προκαλεί, καθώς επίσης και μία πληθώρα διαφόρων άλλων συναισθημάτων, όπως εκνευρισμό, λύπη, στεναχώρια, θαυμασμό ακόμα και ανταγωνισμό, συναισθήματα που αποτελούν και αυτά το συναισθηματικό φάσμα της ανθρώπινης ζωής. Σε αυτό το σημείο, οι ερωτηθέντες ανέφεραν την κοινωνικοποίηση και την αλληλεπίδραση με φίλους σε ένα ασφαλές περιβάλλον ως ένα από τα θετικά χαρακτηριστικά της προπόνησης. Μέσα από τις απαντήσεις αυτές συνεπώς διαφαίνεται η μελέτη των Selwyn και Riley (2015), οι οποίοι ανέφεραν πως η παγκόσμια δημοτικότητα του αθλητισμού και τα οφέλη της σωματικής, κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης τον καθιστούν ιδανικό εργαλείο για την προώθηση της ένταξης και της ευημερίας των ατόμων με αναπηρίες. Επιπροσθέτως, επαληθεύεται η έρευνα των Wu και Williams (2001) σε άνδρες και γυναίκες που τραυμάτισαν τον νωτιαίο μυελό, σύμφωνα με την οποία τα προτερήματα του αθλητισμού ήταν η βελτίωση της φυσικής κατάστασης των ατόμων, η πρόοδος της ψυχικής τους υγείας και η ανάπτυξη αισθήματος αυτονομίας. Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης συμφωνούν με έρευνα των Crawford & Stodolska (2008) που βρήκαν ότι ως ενδοπροσωπικά θετικά στοιχεία αναφέρονται η βελτίωση της ψυχολογικής κατάστασης του ατόμου, η μείωση καταθλιπτικών επεισοδίων, η αύξηση της αντιληπτής αυτό-ικανότητας, ενώ στα διαπροσωπικά χαρακτηριστικά κυριαρχεί η αλληλεπίδραση μεταξύ των άλλων ατόμων, συναθλητών, προπονητών κλπ (Crawford & Stodolska, M, 2008).

Η τρίτη ερώτηση αφορούσε στο αν η προπόνηση βελτιώνει την ψυχική ευφορία, την ικανοποίηση, τη χαρά και το ενδιαφέρον για ζωή. Οι δέκα συμμετέχοντες εδώ και πάλι απάντησαν ομόφωνα πως η προπόνηση επιδρά ευεργετικά στην ψυχολογία τους, προκαλώντας συναισθήματα χαράς, ευεξίας, και ευτυχίας. Παράλληλα τους έχει μετατρέψει σε άτομα που χαρακτηρίζονται από αποφασιστικότητα, αυτοκυριαρχία, αυτοπεποίθηση και θάρρος για να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που συναντούν, καθώς επίσης τους δίνει κίνητρα για να συνεχίσουν να επιδιώκουν εμπειρίες. Συνεπώς, μέσω του αθλητισμού τα άτομα με αναπηρίες αναπτύσσουν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και γίνονται σωματικά και διανοητικά ισχυρότερα, ενώ οι δεξιότητες που αποκτούν μέσω αυτού μπορούν να μεταφερθούν και σε άλλους τομείς της ζωής τους, ενισχύοντας έτσι την οικοδόμηση αυτάρκειας (https://www.un.org/development). Παράλληλα, ο αθλητισμός επενεργεί στην ανάπτυξη ψυχολογικών, κοινωνικών και σωματικών χαρακτηριστικών στα άτομα με αναπηρίες και δρα ως παράγοντας αλλαγής στην ποιότητα ζωής τους (Labronici, Cunha, Oliveira, & Gabbai, 2000; Levermore, 2008). Αποτελέσματα ερευνών που έγιναν σχετικά με την ποιότητα ζωής αθλητών με αναπηρία (Pereira, Osborne, Pereira & Cabral, 2013; Chatzilelecas, Filipovic & Petrinovic, 2015), που ασχολούνται τακτικά με προσαρμοσμένα αθλήματα επεσήμαναν την καλύτερη αντίληψη αυτών των ατόμων σε σύγκριση με τους ανενεργούς συνομηλίκους τους. Μάλιστα έρευνα των Ciampolini, et al., (2017) έδειξε ότι ο υψηλότερος αριθμός προπονήσεων την εβδομάδα, η μεγαλύτερη περίοδος εξάσκησης ενός προσαρμοσμένου αθλήματος και η συμμετοχή στο πλαίσιο υψηλών επιδόσεων συμβάλλουν στην υψηλότερη αντίληψη της ποιότητας ζωής (QoL).

Το τέταρτο ερώτημα του παρόντος ερευνητικού άξονα, που αποτελεί και το τελευταίο ερευνητικό ερώτημα της μελέτης, αναφερόταν στη συμβολή του κλασσικού αθλητισμού στην αύξηση ης αυτοπεποίθησης, της αυτοεκτίμησης, του αυτοσεβασμού και της προσωπικής ολοκλήρωσης των ατόμων με αναπηρίες που συμμετείχαν στην έρευνα. Τα άτομα αυτά απάντησαν για ακόμη μία φορά θετικά, αναγνωρίζοντας πως ο αθλητισμός ενισχύει τα συναισθήματα και τις αξίες που προαναφέρθηκαν, καθώς και την αυτογνωσία και την ηθική, ενώ επιπροσθέτως καλλιεργεί στα άτομα αξίες άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτόν όπως ο αλληλοσεβασμός, η πειθαρχία, η λιτότητα και η εγκράτεια. Συνεπώς, ο αθλητισμός μαθαίνει στα άτομα πώς να επικοινωνούν αποτελεσματικά, τη σημασία της ομαδικής εργασίας, της συνεργασίας και του σεβασμού προς τους άλλους (https://www.un.org/development). Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης βρίσκονται σε συμφωνία με έρευνα των Henderson και Bedini (1995) οι οποίοι ανέφεραν ότι οι αθλητές επιλέγουν τον αθλητισμό γιατί νοιώθουν ευχαρίστηση, διασκέδαση, καλύτερη διάθεση, χαλάρωση, μείωση άγχους. Σύμφωνα με τον Martin (1999), όταν οπλίζονται με μια ισχυρή και διαρκή αίσθηση αυτοεκτίμησης και αυτοδιάθεσης, οι αθλητές με αναπηρίες μπορούν να απολαύσουν ένα καλύτερο προσδόκιμο ζωής. Οι Wehmeyer και Schalock (2001) υποστηρίζουν ότι μέσω της προσαρμοσμένης άσκησης αναπτύσσονται δεξιότητες που είναι απαραίτητες για τον αυτοπροσδιορισμό του ατόμου, όπως η ανάληψη πρωτοβουλιών, η λήψη αποφάσεων και επιλογών, η ψυχολογική ενδυνάμωση, η αυτοπραγμάτωση, η αυτονομία και η αυτορρύθμιση. Η συμμετοχή στον αθλητισμό μπορεί να βοηθήσει στον επαναπροσδιορισμό των δυνατοτήτων τους (αυτοεκτίμηση, αυτονομία) (Goodwin et al. 2004; Tynedal & Wolbring, 2013).

Συμπερασματικά, τα πορίσματα της παρούσας μελέτης συμφωνούν με αποτελέσματα μελετών των Binder και Broekel (2012) η οποία έδειξε ότι τα άτομα με αναπηρία συμμετείχαν σε σωματικές δραστηριότητες και στον αθλητισμό (α) για να διατηρήσουν τη λειτουργικότητα του σώματός τους, (β) για κοινωνική αλληλεπίδραση και (γ) για τα ψυχολογικά οφέλη του αθλητισμού, όπως η ανακούφιση από το άγχος και η αυξημένη αυτοπεποίθηση.

 

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο