Η επίδραση του χορού στην υποκειμενική ευημερία των αναπήρων: μια συστηματική ανάλυση των ποιοτικών ερευνών – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Νατάσας Τζήκα – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» – Μέρος 41ο
5.7 Υποκειμενική ευημερία και ανάπηρες γυναίκες
Η έρευνα σχετικά με τις διακρίσεις λόγω φύλου και αναπηρίας αποκαλύπτει πολύπλοκες διασταυρώσεις ταυτότητας και κοινωνικών προκλήσεων. Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πολλαπλές μορφές διακρίσεων, ιδίως σε πολυπολιτισμικά πλαίσια όπου οι θρησκευτικοί και πολιτισμικοί κανόνες μπορούν να περιορίσουν την αυτονομία και την αυτοέκφρασή τους (Ζαϊμάκης & Καπράνη, 2016). Τα άτομα με διπλές διαγνώσεις, όπως κατάχρηση ουσιών και προβλήματα ψυχικής υγείας, αντιμετωπίζουν επιπρόσθετο στιγματισμό και προκλήσεις στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και τη θεραπεία.
Οι ανάπηρες γυναίκες συχνά αντιμετωπίζουν κοινωνική πίεση να συμμορφωθούν με τα ιδανικά πρότυπα ομορφιάς και σωματικής κανονικότητας, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την αυτοεκτίμηση και την εικόνα του σώματός τους. Η αναπηρία μπορεί να οδηγήσει σε σωματική και ψυχολογική δυσφορία, με τις γυναίκες να βιώνουν συχνά διακρίσεις και βία, γεγονός που επηρεάζει την αίσθηση ευημερίας τους. Η κοινωνική αποδοχή, η υποστήριξη από το περιβάλλον και η συμμετοχή σε δραστηριότητες που προάγουν την προσωπική έκφραση είναι κρίσιμες για τη βελτίωση της εικόνας του σώματος και της ευημερίας των ανάπηρων γυναικών (Pandya, 2024).
Οι διαφορές φύλου στην ψυχική υγεία επηρεάζονται από βιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες, με τις γυναίκες να εμφανίζουν συχνά υψηλότερα ποσοστά ορισμένων προβλημάτων ψυχικής υγείας λόγω των κοινωνικών πιέσεων και προσδοκιών (Zissi, 2022). Σύμφωνα με τις έρευνες, οι ανάπηρες γυναίκες, που είναι οικονομικά ενεργές, έχουν χαμηλότερη δυσαρέσκεια σχετικά με την εικόνα του σώματός τους και υψηλότερη αίσθηση ευημερίας σε σύγκριση με φοιτήτριες και νοικοκυρές (Pandya, 2024).
Συμπερασματικά, η διπλή διάκριση που βιώνουν οι ανάπηρες γυναίκες, τόσο λόγω φύλου όσο και αναπηρίας, επιτείνει τις ανισότητες και περιορίζει τις ευκαιρίες τους. Η αναγνώριση και η αντιμετώπιση αυτών των διακρίσεων είναι απαραίτητες για την προώθηση της ισότητας και της κοινωνικής ένταξης. Στο μέλλον φαίνεται πως θα έπρεπε να διεξαχθούν περισσότερες έρευνες για αυτό το θέμα, ώστε να αναδειχθούν οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες με αναπηρία και να προταθούν αποτελεσματικές λύσεις για την εξάλειψη της διπλής διάκρισης.
