Η επίδραση του χορού στην υποκειμενική ευημερία των αναπήρων: μια συστηματική ανάλυση των ποιοτικών ερευνών – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Νατάσας Τζήκα – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Π.Μ.Σ. «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ: ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ» – Μέρος 16ο

3.4.3      Κοινωνικά οφέλη

Η συμμετοχή στον χορό συνδέεται με αυξημένα θετικά συναισθήματα, υποκειμενική ζωτικότητα και στόχους ζωής που σχετίζονται με την προσωπική ανάπτυξη και την προσφορά στην κοινότητα. Οι χορευτές επιδεικνύουν επίσης μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ωριμότητα σε σύγκριση με τους μη χορευτές, αν και δεν βρέθηκαν διαφορές σε στόχους που σχετίζονται με τη φήμη, την εικόνα ή τη φιλία μεταξύ τους (Πετράκη, Διγγελίδης & Κρομμύδας, 2020). Συνολικά, οι μελέτες αυτές υποδηλώνουν ότι ο χορός μπορεί να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό εργαλείο για την προώθηση της σωματικής και ψυχικής ευεξίας σε όλη τη διάρκεια της ζωής.

Έχει διαπιστωθεί ότι ο χορός επηρεάζει θετικά την κοινωνικοσυναισθηματική νοημοσύνη κυρίως σε παιδιά και εφήβους, αν και απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τον προσδιορισμό των βέλτιστων μεθόδων διδασκαλίας και χρονικής διάρκειας (Γιατρά, Βενετσάνου & Κουτσούμπα, 2019). Επιπλέον, έχει συσχετιστεί με τη βελτίωση της ποιότητας ζωής σε μεσήλικες και ενήλικες, αν και απαιτείται περισσότερη έρευνα για τον προσδιορισμό των καταλληλότερων τύπων χορού και της «δοσολογίας» για παρεμβάσεις (Μπουγιέση, Γιάννη & Ζήση, 2014).

Ο χορευτικός αθλητισμός, ως ομαδική δραστηριότητα, προάγει την κοινωνική ένταξη και την προσωπική ανάπτυξη των αναπήρων, προσφέροντας ευκαιρίες για αυτονομία και δημιουργία σχέσεων (Raiola, 2015). Η προσέγγιση της κοινωνικής ταυτότητας προσφέρει ένα πλαίσιο για την εξέταση των εμπειριών αναπηρίας (Dirth & Branscombe, 2018).