Η ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΑΒΒΙΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΥ ΤΙΤΛΟΥ «Επιστήμες της Αγωγής: Ζητήματα Ιστορίας, Ιστορικής Εκπαίδευσης και Εκπαιδευτικής Πολιτικής» από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας – Μέρος 14ο

Μάι 25, 2023 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΣΑΒΒΙΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΥ ΤΙΤΛΟΥ «Επιστήμες της Αγωγής: Ζητήματα Ιστορίας, Ιστορικής Εκπαίδευσης και Εκπαιδευτικής Πολιτικής» από το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας – Μέρος 14ο

 

Αρχαϊκή περίοδος

 

Ως αρχαϊκή, αναφέρεται η περίοδος της ελληνικής ιστορίας που εκτυλίσσεται μεταξύ του 750 π.Χ. και 480 π.Χ. Χαρακτηριστικό της εποχής είναι η διαμόρφωση της οργάνωσης της κοινωνίας από φυλετική σε πόλις-κράτος. Οι πρώτες πόλεις-κράτη διαμορφώνονται στα παράλια της Μ. Ασίας, ως απότοκο των αποικισμών, που επίσης ξεκινούν την εποχή αυτήν. Χαρακτηριστικά στοιχεία που στοιχειοθετούσαν μία πόλις- κράτος, ήταν η οργάνωση και δικαιοδοσία σε μικρή εμβέλεια, η αυτάρκεια και η ανεξαρτησία (Hall, 2015).

Στην Ελλάδα του 7ου αιώνα, η πόλις κράτος και η επιβίωσή της αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό. Η κοινωνία έχει ανάγκη από άτομα τα οποία δύνανται να προσφέρουν στο παραπάνω ιδεώδες. Για παράδειγμα, ο άνδρας είναι σημαντικό να έχει σωματότυπο και φυσική κατάσταση κατάλληλη ώστε να προστατεύσει την πόλη- κράτος, σε πολεμική περίοδο. Για τον λόγο αυτόν, μεταξύ των ιδεωδών ήταν και ο γάμος. Ο γάμος εξασφάλιζε απογόνους και γαλουχούσε άτομα τα οποία θα ήταν κατάλληλα για την μακροημέρευση της ευζωίας μιας πόλης-κράτους και συνάμα εξασφάλιζαν την ειρήνη, την ηρεμία και την ελευθερία (Swaddling, 1999).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο