Ειδικότερα, τα παιδιά με ανεπάρκεια όρασης εμφανίζονται συχνά εγωκεντρικά  και κοινωνικά ανώριμα σε σύγκριση με τα  συνομήλικα βλέποντα παιδιά. Επιπρόσθετα, τα επίπεδα της αυτοεκτίμησής τους είναι χαμηλά, δεν αναλαμβάνουν ενεργητικούς ρόλους και δεν διεκδικούν ενώ στον τομέα της μάθησης παρουσιάζουν δυσκολίες. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας τα προβλήματα οξύνονται και δύσκολα παρατηρείται η ανάπτυξη μίας θετικής αυτοεκτίμησης. Η αρνητική αυτοεκτίμηση σε αυτή την ηλικία οφείλεται σε πλήθος παραγόντων όπως είναι η εξάρτηση από τους άλλους, η ανάγκη παροχής βοήθειας, η μη αποδοχή τους από τους συνομηλίκους τους, τα προβλήματα μη λεκτικής επικοινωνίας και κοινωνικής αλληλεπίδρασης κ.ά. Τα παραπάνω οδηγούν σε αποτυχημένη κοινωνική ένταξη και χαμηλές σχολικές επιδόσεις.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω και σύμφωνα με πιο πρόσφατες έρευνες, οι οποίες συμπεριέλαβαν βλέποντες μαθητές και μαθητές με οπτική αναπηρία,  τα ποσοστά αυτοεκτίμησης δεν διέφεραν ανάμεσα στις δύο ομάδες. Ειδικότερα, αποδείχτηκε ότι τα άτομα με προβλήματα όρασης ενδέχεται να αναπτύξουν προσαρμοστικούς μηχανισμούς, να διαχειριστούν τα αρνητικά συναισθήματα και να αναπτύξουν μία θετική εικόνα για τον εαυτό τους άρα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Πηγή: http://www.edu-special.gr/