«Φύλο, Εργασία και Αναπηρία: μία συστηματική ανασκόπηση» – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Σιώνα Κωνσταντίας – Στεφανίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 17ο

Αυγ 8, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Φύλο, Εργασία και Αναπηρία: μία συστηματική ανασκόπηση» – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Σιώνα Κωνσταντίας – Στεφανίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 17ο

 

4ο Κεφάλαιο: Συζήτηση – Συμπεράσματα – Προτάσεις

4.1         Συζήτηση των ευρημάτων της έρευνας

 

Με την παρούσα έρευνα επιχειρήθηκε να αποδειχθεί πως υπάρχουν σημαντικές διαφορές στην πρόσβαση στον εργασιακό τομέα μεταξύ των δύο φύλων. Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε εάν οι πιθανότητες για πρόσβαση στην εργασία είναι χαμηλότερες για τις γυναίκες με αναπηρία σε σχέση με τους άνδρες με αναπηρία. Επιπρόσθετα, διερευνήθηκαν οι συνθήκες εργασίας τους, όπως και το επίπεδο της εργασιακής ικανοποίησης και οι διαφορές που συναντώνται ανάμεσα στα δύο φύλα.

Αναφορικά με το πρώτο ερευνητικό ερώτημα, η συντριπτική πλειοψηφία των αποτελεσμάτων, δηλαδή 16 από τα 20 άρθρα, αναφέρουν πως οι γυναίκες με αναπηρία αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες στην πρόσβαση στην εργασία σε σχέση με τους άνδρες με αναπηρία (Ballo & Alecu , 2023 • Berthoud, 2008 • Chandola & Rouxel, 2021• Garcia & Capitan, 2019 • Kim et al. , 2019 • Duc Le et al. ,2019 , Melugbo et al., 2021• Mondejar-Jimenez et al., 2009 • Mubarak, 2006 • Pettinicchio & Maroto, 2017 • Poritz et al.

,2018 • Randolph & Andresen, 2010 • Sanchez et al. , 2023 • Wehbi & El-Lahib, 2007 • Wehbi & Lakkis, 2010 • Yamamoto & Alverson, 2016).

Τα ευρήματα αυτά συμφωνούν με την βιβλιογραφία, με την οποία αναδεικνύονται οι δυσκολίες των γυναικών για εύρεση και διατήρηση εργασίας (Nosek & Hughes, 2003 • Wang & Li, 2018). Ακόμη, επαληθεύεται και το συμπέρασμα πως οι δυνατότητες εύρεσης εργασίας μπορούν να επηρεαστούν και από τις προσδοκίες του ατόμου (Stafford et al., 2017), διαιωνίζοντας το πρόβλημα για τις γυναίκες με αναπηρία, αφού είναι αποδεδειγμένο πως είναι δυσχερέστερο να βρουν εργασία, χαμηλώνοντας επομένως και τις προσδοκίες τους.

Τα ευρήματα αυτά είναι εμφανή στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, σε χώρες της Ευρώπης αλλά και σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες. Ειδικότερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, που αποτελούν και το επίκεντρο πολλών ερευνών, οι άνδρες με αναπηρία έχουν κατά 10% χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας, (Randolph & Andresen, 2010), ενώ κατά την περίοδο 2008-2012 ήταν πιθανότερο να επωφεληθούν από τις κρατικές υπηρεσίες εύρεσης εργασίας (Yamamoto & Alverson, 2016). Η τάση αυτή φαίνεται να μην βελτιώνεται κατά την πάροδο των χρόνων, αφού για τα δεδομένα των χρόνων 2017-2019 το ποσοστό των ανδρών που επανεντάσσεται στην εργασία φαίνεται να βελτιώνεται, ενώ των γυναικών μένει σταθερό (Sanchez et al., 2023). Μάλιστα, από δεδομένα του 2017 οι Pettinicchio και Maroto (2017) συμπεραίνουν πως όχι μόνο οι γυναίκες με αναπηρία έχουν 13% λιγότερη εργασιακή απορρόφηση, αλλά αντιμετωπίζουν και «διπλό μειονέκτημα». Αυτό διαφαίνεται και στην προσπάθεια επανένταξής τους μετά από ένα τραύμα, όπου οι Poritz et al. (2018) παρατηρούν πως για τους άνδρες με αναπηρία είναι 184% πιθανότερο να ενταχθούν στην εργασία, όταν δεν εργάζονταν πριν από το συμβάν. Τα στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη «διπλού μειονεκτήματος» έρχονται σε συμφωνία με την προηγούμενη βιβλιογραφία, αφού αυτή κάνει λόγο για «πολλαπλή διάκριση» (Pieper & Mohammadi, 2014) ή για «διπλή μειονότητα» (Noonan et al., 2004).

Σε αντίθεση με τα παραπάνω ευρήματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες έρχονται τα ευρήματα των Burke-Miller (2006), οι οποίοι συμπεραίνουν πως ο παράγοντας του φύλου δεν είναι στατιστικά σημαντικός για την απόκτηση θέσης εργασίας. Ωστόσο παρατηρούν πως ήταν πιθανότερο για τις γυναίκες με αναπηρία να απασχολούνται λιγότερες ώρες τον μήνα σε σχέση με τους άνδρες, γεγονός που συμφωνεί με την βιβλιογραφία, όπου αναφέρεται η τάση των γυναικών να αποδέχονται θέσεις μερικής απασχόλησης (Employment Trends, ILO, 2004).

Παρόλο που οι ερευνητές θεωρούν πως η αιτία για τα ευρήματα αυτά είναι η επιτυχία των προγραμμάτων εργασιακής αποκατάστασης (Burke-Miller, 2006), τα ευρήματα μεταγενέστερων ερευνών καταρρίπτουν μία τέτοια υπόθεση (Sanchez et al., 2023

  • Yamamoto & Alverson, 2016). Θα μπορούσαμε επομένως να υποθέσουμε πως τα δεδομένα αυτά ανταποκρίνονται στην εποχή πριν την οικονομική κρίση της Αμερικής (2007-2009). Σε συμφωνία με αυτήν την υπόθεση θα μπορούσαν να έρθουν τα πορίσματα της England (2003) για τον Καναδά, καθώς ερευνούν μία περίοδο σχετικής οικονομικής σταθερότητας. Συμπεραίνει επομένως πως τα ποσοστά απασχολησιμότητας για τις γυναίκες με αναπηρία αυξήθηκαν ως το 2001.

Αναφορικά με τα ευρήματα από τις χώρες της Ευρώπης και συγκεκριμένα από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία υπάρχει συμφωνία σε σχέση με την ανισότητα στην πρόσβαση στην εργασία και την επιχειρηματικότητα (Berthoud, 2008 • Chandola & Rouxel, 2021 • Garcia & Capitan, 2019 • Kim et al., 2019). Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως τα αποτελέσματα συμφωνούν και διαχρονικά, ενώ οι Kim et al. (2019) εντοπίζουν πως είναι λιγότερο πιθανό για τις γυναίκες να εργάζονται σε θέσεις κύρους και πιθανότερο να αισθάνονται περιορισμένες από τον τύπο εργασίας όπου μπορούν να απασχοληθούν. Σε συμφωνία με αυτό έρχονται και οι Brown και Moloney (2018), καθώς αναφέρουν πως οι γυναίκες τείνουν να μην απολαμβάνουν ικανοποίηση από την εργασία τους όταν αυτή είναι χαμηλόμισθη, χωρίς κύρος και δημιουργικότητα.

Αντιθέτως, στις έρευνες από την Νορβηγία υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Ειδικότερα, οι Ballo και Alecu (2023) για την περίοδο 1993-2017 παρατηρούν πως είναι πιθανότερο για τους άνδρες με αναπηρία να έχουν σταθερή εργασία απ’ ό,τι οι γυναίκες, ενώ για την χρονική φάση του 2019 ο Ballo (2019) παρατηρεί πως οι άνδρες έχουν περισσότερα μειονεκτήματα στην πρόσβαση στην εργασία σε σχέση με τις γυναίκες με αναπηρία. Σημειωτέον ακόμη πως παρατηρεί ότι το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα είναι μικρότερο για τα άτομα με αναπηρία σε σχέση με τον τυπικό πληθυσμό, υποδεικνύοντας γενικότερη ισότητα των φύλων. Μπορεί επομένως να εξαχθεί το συμπέρασμα πως οι κοινωνικές πολιτικές στην Νορβηγία έχουν μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με το ζήτημα του εργασιακού χάσματος ανάμεσα στα φύλα για τα άτομα με αναπηρία. Κάτι τέτοιο φαίνεται να ισχύει και για την Γαλλία, όπου δεν προκύπτει επιρροή του φύλου στην πρόσβαση στην εργασία (L’ Horty et al., 2022).

Παράλληλα, τα ευρήματα από αναπτυσσόμενες χώρες έρχονται σε συμφωνία με την δυσκολία πρόσβασης στην εργασία για τις γυναίκες με αναπηρία και μάλιστα είναι διαχρονικά (Duc Le et al., 2019 • Melugbo et al., 2021 • Mubarak, 2006 • Wehbi & El- Lahib, 2007 • Wehbi & Lakkis, 2010). Είναι αξιοσημείωτο να παρατηρηθεί πως υπάρχουν αναφορές για τον ρόλο των κοινωνικών παραγόντων στην απασχολησιμότητα των γυναικών με αναπηρία, υπογραμμίζοντας την συμβολή των παραδόσεων και της οικογένειας για την μη ένταξη των γυναικών στο εργατικό δυναμικό λόγω της «ακαταλληλότητας» της επιλογής αυτής (Mubarak, 2006 • Wehbi & El-Lahib, 2007). Αυτό επιβεβαιώνεται και από την βιβλιογραφία, που αναφέρει πως η κατάσταση στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι χειρότερη (Emmett &Alant, 2006), ενώ οι γυναίκες με αναπηρία σε αυτές τις περιοχές είναι συχνότερα οικονομικά εξαρτημένες, λιγότερο υποστηριγμένες από την οικογένεια και με περισσότερες πιθανότητες να παραβιάζονται τα θεμελιώδη δικαιώματά τους (Roy, 2020). Παράλληλα, στη βιβλιογραφία γίνεται αναφορά και στην υπερπροστατευτική διάθεση της οικογένειας (Bualar, 2013), ενώ τονίζεται πως η αρνητική επίδραση των οικογενειακών ρόλων και υποχρεώσεων επιβαρύνει κυρίως τις γυναίκες από μη προνομιούχα περιβάλλοντα (Artazcoz, 2004).

Για τον παραδοσιακό χαρακτήρα της περιοχής και την επιρροή του τόπου διαμονής στον περιορισμό της αυτονομίας των γυναικών με αναπηρία κάνουν λόγο και οι Mondejar- Jimenez et al. (2009), για την χώρα της Ισπανίας. Επιπρόσθετοι παράγοντες που παρακωλύουν την πρόσβαση στην εργασία μπορούν να είναι οι διακρίσεις, οι δυσκολίες στην μετακίνηση και η συμβολή της οικογένειας λόγω της ανησυχίας τους για πιθανή κακοποίηση (Wehbi & Lakkis, 2010). Παράλληλα, ευρήματα τόσο από τον Λίβανο όσο και από το Ηνωμένο Βασίλειο του 2008 κάνουν αναφορά στην ασυμβατότητα των κοινωνικών ρόλων των γυναικών (σύζυγος/μητέρα-εργαζόμενη) (Berthoud, 2008 • Wehbi & Lakkis, 2010).

Αναφορικά με το δεύτερο ερευνητικό ερώτημα, συμπεριλήφθηκαν αποτελέσματα που αφορούσαν τους παράγοντες που απαρτίζουν την εργασιακή ικανοποίηση και τις συνθήκες εργασίας. Τα αποτελέσματα έρχονται μερικώς σε σύγκρουση μεταξύ τους, γεγονός που φαίνεται να οφείλεται τόσο στις διαφορετικές κοινωνικές πολιτικές της εκάστοτε χώρας όσο και στις προδιαγραφές που θέτουν τα ίδια τα άτομα σε σχέση με το ζήτημα.

Σχετικά με την εργασιακή ικανοποίηση, πορίσματα από την Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο υποδεικνύουν την μη διαφοροποίηση των επιπέδων της ανάλογα με το φύλο (Dag και Kullberg, 2010 • McLean, 2010). Ακόμα, οι γυναίκες με αναπηρία αποδίδουν μεγαλύτερη αξία στις ψυχοκοινωνικές οπτικές της εργασίας ή φαίνεται να μην επηρεάζεται η εργασιακή ικανοποίησή τους από τους ίδιους παράγοντες που επηρεάζεται των ανδρών, όπως ο μισθός, η ανάληψη ευθυνών, η αυτονομία και η διοίκηση, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την βιβλιογραφία (Bokemeier & Lacy, 1986). Υψηλή εργασιακή ικανοποίηση χωρίς διαφοροποίηση στο φύλο αναφέρουν και αποτελέσματα από την Ισπανία (Lukas et al. 2017), με κυριότερους παράγοντες που μπορούν να την επηρεάσουν, εκτός των προαναφερθέντων, την έλλειψη υποστήριξης και την μη αντιστοιχία μεταξύ ευθυνών και μισθού.

Τα παραπάνω ευρήματα έρχονται σε συμφωνία με την βιβλιογραφία καθώς επιβεβαιώνουν πως για τις γυναίκες οι συνθήκες εργασίας δεν σχετίζονται με την εργασιακή ικανοποίηση (Bokemeier & Lacy, 1986) και πως η εκπλήρωση βασικών ψυχολογικών αναγκών επιφέρει υψηλότερα ποσοστά εργασιακής ικανοποίησης (Akkerman et al., 2016).

Σε αντίθεση με τις παραπάνω μελέτες έρχονται οι έρευνες της Brooks (2018) και των Pagan και Malo (2020), από τις ΗΠΑ και την Γερμανία αντίστοιχα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους, ήταν πιθανότερο για τα άτομα με αναπηρία να αναφέρουν χαμηλότερη εργασιακή ικανοποίηση, ενώ η συσχέτιση με το φύλο ήταν έντονη. Παράλληλα, η επιβράβευση της επίδοσής τους μέσω του μισθού ή κάποιας προαγωγής ήταν προβλεπτικός παράγοντας της εργασιακής τους ικανοποίησης, γεγονός που επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα των Sundar και Brucker, (2018).

Σε σχέση με τις συνθήκες εργασίας, και στην ίδια θεματική που προαναφέρθηκε, αναφορά υπάρχει στην ύπαρξη μισθολογικού χάσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Νορβηγία (Ballo, 2023 • Jones et al., 2005). Μπορεί να επισημανθεί ακόμη πως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου η τάση αυτή είναι εντονότερη στην περιοχή της Ουαλίας. Αυτό συναντάται και στην βιβλιογραφία, καθώς είναι πιθανό να υπάρχουν μεγάλες διαφορές στην απασχολησιμότητα και μέσα στο ίδιο το κράτος (Campa et al., 2009), ενώ το μισθολογικό χάσμα μπορεί να εξηγηθεί και εξαιτίας της τάσης των γυναικών να βρίσκονται σε θέσεις εργασίας με λιγότερες ώρες εργασίας ή με χαμηλότερο μισθό, όπως αποδεικνύεται από την βιβλιογραφία (Employment Trends, ILO, 2004).

Σχετικά με τον τομέα της εργασιακής ευημερίας στην Αυστραλία και στις ΗΠΑ, αποδεικνύεται πως οι γυναίκες αναφέρουν χαμηλότερα επίπεδα, ενώ αυτό σχετίζεται και με τα ποσοστά εργασιακής αυτονομίας και δημιουργικότητας (Brown et al., 2017 • Cregan et al. 2016). Η ευημερία τους επηρεάζεται επιπλέον και από τις εργασιακές τους εμπειρίες. Αυτές συνήθως αφορούν το μισθολογικό χάσμα, το κύρος της εργασίας, την έκθεση σε αγχώδες περιβάλλον, την εργασιακή αυτονομία, την δημιουργικότητα, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και την υποτίμηση που δέχονται, την διατήρηση μορφών ανισότητας και στερεοτυπικών κοινωνικών ρόλων και την ανισότητα στην πρόσβαση στην εργασιακή ανέλιξη (Brown και Moloney, 2018 • Chowdhury et al., 2021 • Dupont et al. , 2022). Τα παραπάνω πορίσματα επιβεβαιώνονται και από την βιβλιογραφία, στην οποία αναφέρεται πως οι καλές συνθήκες εργασίας έχουν συσχέτιση με την ευημερία των εργαζομένων (Flores et al., 2021 • Hickam et al., 2003 • Parent-Thirion et al., 2019).

Παράλληλα με τις προαναφερθείσες συνθήκες εργασίας στις χώρες της Αυστραλίας, του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών, μέσα από τις καταγγελίες των ατόμων με αναπηρία στις Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να αναδειχθούν φαινόμενα άδικης λήξης της εργασιακής απασχόλησης, έλλειψης διευκολύνσεων και περιστατικά παρενόχλησης, χωρίς διαφοροποίηση ανάμεσα στα φύλα, όμως με αυξανόμενο ποσοστό των κατηγοριών από γυναίκες (Bruyere et al., 2010).

Σε συμφωνία με αυτά τα ευρήματα έρχονται τα ευρήματα από την Αυστραλία (Darcy et al., 2016), ενώ για τον Καναδά διαφαίνεται πως οι γυναίκες με αναπηρία είναι πιθανότερο να είναι θύματα διακρίσεων απ’ ό,τι οι άνδρες (Waite, 2020). Αυτό επιβεβαιώνεται και από την βιβλιογραφία, καθώς είναι φανερές οι διακρίσεις τόσο με βάση το είδος της αναπηρίας (Graham et al., 2017 • Rutkowski & Riehle, 2009) αλλά και εξαιτίας του συνδυασμού της αναπηρίας με το φύλο, γεγονός που γεννά προκαταλήψεις στους εργοδότες και μπορεί να επιφέρει και μισθολογικές διακρίσεις εις βάρος των γυναικών (O’Hara, 2004).

Επιπρόσθετα, το ζήτημα της παρενόχλησης έχει ισχυρή συσχέτιση με το φύλο στις ΗΠΑ, με τις γυναίκες να αναφέρουν υψηλότερα ποσοστά (Shaw et al., 2012). Ακόμα, τα άτομα που εργάζονται στους τομείς της βιομηχανίας, της υγείας και της λιανικής έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πέσουν θύματα παρενόχλησης, γεγονός που συμφωνεί και με τις Bruyere et al. (2010). Αυτό επιβεβαιώνεται και από την βιβλιογραφία, καθώς η θέση των γυναικών είναι επιρρεπέστερη σε σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική βία, αλλά και στην κακοποίηση (Roy, 2020).

Διαφαίνεται επομένως πως παρόλο που το ζήτημα της εργασιακής ικανοποίησης έχει αντικρουόμενες συσχετίσεις σε σχέση με το φύλο, υπάρχουν θέματα που επηρεάζουν την εργασιακή ευημερία των γυναικών με αναπηρία. Τα μοτίβα που ανέρχονται αφορούν κυρίως στο μισθολογικό χάσμα, τις διακρίσεις και τον ρόλο των κοινωνικών ρόλων σε αυτές, όπως και τα ποσοστά παρενόχλησης.

Παρά τις επιμέρους διαφορές, η αφήγηση παραμένει σταθερή, κάνοντας τις περιπτώσεις όπου αναφέρονται υψηλά επίπεδα εργασιακής ικανοποίησης να ξεχωρίζουν. Αυτό ενδέχεται να οφείλεται στην καλύτερη διαχείριση και την διαφοροποίηση των κοινωνικών πολιτικών της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι ωστόσο πιθανό οι γυναίκες να αναφέρουν υψηλή εργασιακή ικανοποίηση καθώς τείνουν να την αποδίδουν σε ψυχοκοινωνικές αξίες (Dag & Kullberg, 2010) και λιγότερο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά. Μία άλλη ερμηνεία θα μπορούσε να είναι αυτή που αφορά την τάση των γυναικών για συμβιβασμό λόγω ανθεκτικότητας ή συμμόρφωσης προς ένα εχθρικό περιβάλλον (Chowdhury et al., 2021). Κάτι τέτοιο φαίνεται εύλογο μιας και από την ανάλυση του πρώτου ερευνητικού ερωτήματος προκύπτει πως η πρόσβαση στην εργασία είναι δυσχερέστερη για τις γυναίκες με αναπηρία, ενώ είναι πιθανότερο να μην καταφέρουν να διατηρήσουν την θέση τους ακόμα και όταν την αποκτήσουν.

Ακόμη, μέσα από την μελέτη αυτή, έγινε φανερή η σημασία που διακατέχει η εργασία για τα άτομα με αναπηρία, ανεξαρτήτως φύλου. Πρόκειται για στοιχείο που όχι μόνο βελτιώνει την οξυδέρκεια, αλλά διαμορφώνει την ατομική, πολιτική και συλλογική ταυτότητα του ατόμου (Schur, 2002 • Stuart, 2006). Η απομάκρυνση από τον εργασιακό τομέα μπορεί επιπλέον να επιφέρει επιπτώσεις στον ψυχισμό του ατόμου, φθείροντας την ψυχική του υγεία, γεγονός που ιδιαίτερα για τα άτομα με ψυχικές αναπηρίες μπορεί να αποβεί επικίνδυνο (Stuart, 2006).

Σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει τον αποκλεισμό των ατόμων από την εργασία αποδεικνύεται ο τομέας της κοινωνικής πολιτικής. Συγκεκριμένα, η αμέλεια της νομοθεσίας είναι συχνό σημείο αναφοράς στην βιβλιογραφία (Norstedt & Germundsson, 2022 • Östlund & Johansson, 2018 • Stuart, 2006 • Wang & Li, 2018). Αναδεικνύονται έτσι διάφορα ζητήματα που αφορούν τόσο την δυσλειτουργία του μηχανισμού μέσω αντικρουόμενων πολιτικών, όσο και τις έμμεσες διακρίσεις που φανερώνονται μέσω της λανθασμένης αναλογίας στις προσλήψεις ανάλογα με το φύλο και την ύπαρξη προκαταλήψεων από πλευράς των εργοδοτών, οι οποίες δεν προλαμβάνονται από την νομοθεσία.

Κατά συνέπεια, επαληθεύεται πως συγκεκριμένα οι γυναίκες με αναπηρία επηρεάζονται μέσα από πολλούς και πολύπλοκους παράγοντες (Groce, 1997). Κρίνεται, επομένως, απαραίτητο να τονιστούν αντίστοιχα και τα ευρήματα της παρούσας έρευνας, άλλοτε ξεκάθαρα και άλλοτε φαινομενικά αντικρουόμενα, προκειμένου να γίνουν σημαντικά βήματα προς την βελτίωση των συνθηκών για τις γυναίκες με αναπηρία.

Μετάβαση στο περιεχόμενο