2.1.         Β.2 Πλεονεκτήματα και κριτική στο Κοινωνικό Μοντέλο

Το κοινωνικό μοντέλο υποστηρίζει την ισότητα και τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, αναδεικνύοντας την ανάγκη για προσβασιμότητα και μη διάκριση. Οδηγεί με τον τρόπο αυτό σε πολιτικές που προάγουν την ομαλότερη ένταξη τους. Εκτός αυτού, ενθαρρύνει την μεταρρύθμιση κοινωνικών δομών και θεσμών, λόγου χάρη μέσω της εφαρμογής νόμων σχετικά με την προσβασιμότητα των ΑμεΑ . Τέλος, αποδομεί τα στερεότυπα που μέχρι τώρα συνέδεαν την αναπηρία με όρους όπως, ανικανότητα και εξάρτηση, και προωθεί νέες απόψεις σχετικά με την ποικιλομορφία και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. (Shakespeare, T., & Watson, N.,2001)

Παρόλα αυτά, και σε αυτό το μοντέλων ασκήθηκε κριτική. Παρόλο που αυτό το μοντέλο τονίζει τους κοινωνικούς φραγμούς και επιδιώκει να τους περιορίσει, παραμερίζει τους ψυχολογικούς ή και σωματικούς περιορισμούς που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία Επιπλέον αυτό το μοντέλο χαρακτηρίζεται από έλλειψη εξατομίκευσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τυχόν κοινωνικές αλλαγές δεν επαρκούν για την επίλυση μιας κατάστασης, και η χρήση εξατομικευμένων ιατρικών και ψυχολογικών παρεμβάσεων κρίνονται απαραίτητες. Τέλος, παρά την θεωρητική εξιδανίκευση των αποτελεσμάτων που θα επιφέρουν οι κοινωνικές αλλαγές που προτείνει το κοινωνικό μοντέλο,παραμένει πρόκληση η αντιμετώπιση των οικονομικών, πολιτικών αλλά και πολιτισμικών περιορισμών.(Μουτσινάς, Γ.,2018)

2.1.         Β.3 Σχέση με το Ιατρικό Μοντέλο

Το κοινωνικό μοντέλο δεν είναι απλώς μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά η επιδίωξη μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς. Σε αυτό το μοντέλο, δεν απορρίπτεται η αναγκαιότητα των ιατρικών παρεμβάσεων, ωστόσο αυτές πρέπει να είναι συμπληρωματικές στις κοινωνικές πολιτικές. (Thomas, C.,2007)

Ο συνδυασμός των δύο προσεγγίσεων έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση του βιοψυχοκοινωνικού μοντέλου, το οποίο ενσωματώνει την ατομική υγεία και τους κοινωνικούς παράγοντες. (WHO,2001)