Εργασία και Άτομα με Οπτική Αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μανάργια Ευθυμίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» –  Μέρος 18ο

Ιαν 15, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Εργασία και Άτομα με Οπτική Αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μανάργια Ευθυμίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» –  Μέρος 18ο

 

3.5         Στάσεις Ενδιαφερόμενων Μερών στην Εργασία

 

Η κοινωνία λειτουργεί πλέον χωρίς αποκλεισμούς, ενώ πολλοί εργασιακοί χώροι προσπαθούν να διαμορφώσουν τον χώρο τους για να διασφαλίσουν την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων τους με αναπηρία. Ωστόσο, τα υπάρχοντα μέτρα και οι σχετικές προσπάθειες εξακολουθούν να είναι ανεπαρκείς και να συνδέονται με διάφορα εμπόδια για τα άτομα με αναπηρία.

Με σκοπό να εντοπίσουν τις πιο επίμονες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία στο χώρο εργασίας, οι Dong et al. (2017) πραγματοποίησαν μια σχετική μελέτη. Τα πιο κοινά θέματα που συζητήθηκαν για τον πληθυσμό-στόχο, ήταν οι φόβοι των εργαζομένων να ζητήσουν καταλύματα και η έλλειψη επίγνωσης των δικαιωμάτων ορισμένων ομάδων που διασφαλίζονται από τον Νόμο για τους Αμερικανούς με Αναπηρίες – ADA (Dong et al., 2017). Άλλα εμπόδια περιελάμβαναν την οργανωτική κουλτούρα, τις στάσεις των εργοδοτών και ορισμένα διαδικαστικά ζητήματα (Dong et al., 2017). Οι συμμετέχοντες / συμμετέχουσες ανέφεραν, επίσης, ότι οι εργοδότες και οι συνάδελφοι τους, ήταν απροετοίμαστοι να εργαστούν σε ένα περιβάλλον χωρίς αποκλεισμούς, το οποίο συχνά συνδεόταν με δυσαρέσκεια, παρεξήγηση, ακόμη και εχθρότητα. Οι συγκεκριμένοι ερευνητές (Dong et al., 2017) υποστήριξαν ότι η χρήση της υποστηρικτικής τεχνολογίας είναι οικονομικά αποδοτική και η λήψη μέτρων, όπως τα ευέλικτα χρονοδιαγράμματα και ο βοηθητικός εξοπλισμός, μπορούν να ενισχύσουν την ποικιλομορφία στον χώρο εργασίας. Ωστόσο, η έλλειψη ετοιμότητας των οργανισμών να εξασφαλίσουν ένα περιβάλλον εργασίας χωρίς αποκλεισμούς είναι εμφανής, γι’ αυτό το και πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Στη διερεύνηση των ενδιαφερόμενων μερών, είναι σημαντικό να εξεταστούν και οι απόψεις των εργοδοτών. Οι McDonnall & Crudden (2018) διαπίστωσαν ότι οι προοπτικές των εργοδοτών, εξαρτώνται από διάφορα δημογραφικά χαρακτηριστικά, όπως ηλικία, φύλο, εκπαίδευση, προηγούμενη εμπειρία πρόσληψης εργαζομένων με αναπηρία και αλληλεπιδράσεις με ειδικούς επαγγελματικής αποκατάστασης. Οι γυναίκες είχαν μια πιο θετική στάση απέναντι σε τέτοιες δυνατότητες και εμπειρίες, αλλά ο κύριος προγνωστικός παράγοντας ήταν οι προηγούμενες αλληλεπιδράσεις με άτομα με αναπηρία. Οι κύριες ανησυχίες των εργοδοτών σχετίζονταν κατά κύριο λόγο με την πρόσληψη ατόμων με οπτική αναπηρία (McDonnall & Crudden, 2018). Το πιο συχνό θέμα που προέκυπτε κατά τη διάρκεια των συζητήσεων ήταν η αβεβαιότητα σχετικά με την ολοκλήρωση των εργασιών. Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η έλλειψη ευαισθητοποίησης σχετικά με το θέμα είναι το κεντρικό εμπόδιο για τη δημιουργία ενός χώρου εργασίας χωρίς αποκλεισμούς. Οι εταιρείες ίσως χρειαστεί να εκπαιδεύσουν τους υπαλλήλους τους, ώστε να αλληλεπιδρούν αποτελεσματικά με άτομα με οπτική αναπηρία (ή άλλους τύπους αναπηρίας) (McDonnall & Crudden, 2018).

Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να σημειωθεί ότι ο πληθυσμός των ατόμων με οπτική αναπηρία δεν είναι ομοιογενής και ορισμένα μέλη αυτής της ομάδας, είναι πιο ευάλωτα συγκριτικά με άλλα. Για παράδειγμα, οι γυναίκες, οι ηλικιωμένοι, οι μη προνομιούχες ομάδες πρέπει συχνά να υπομείνουν μεγαλύτερο βάρος. Οι Hansen et al. (2017) διερεύνησαν τις εμπειρίες μεταναστριών με οπτική αναπηρία που διαμένουν στον Καναδά. Το κύριο εύρημα της μελέτης τους είναι ότι αυτός ο πληθυσμός αναγκάζεται να βιώνει την «ετερότητα» σε καθημερινή βάση (Hansen et al., 2017). Εκτός από το πρόβλημα όρασής τους, τα άτομα αυτά εκτίθενται σε διάφορα προβλήματα, τα οποία σχετίζονται με την κοινωνική τους θέση. Οι συμμετέχουσες της έρευνας που ήταν μετανάστριες με οπτική αναπηρία έρχονταν συχνά αντιμέτωπες με διάφορα εμπόδια, τα οποία καθιστούσαν την απασχόλησή τους δύσκολα εφικτή ή τελείως ανέφικτη (Hansen et al., 2017).

Συμπερασματικά, είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι τα άτομα με οπτική αναπηρία δεν πρέπει να θεωρούνται ως μια ομοιογενής ομάδα, καθώς υπάρχουν διαφορετικά μέλη, τα οποία έχουν παρόμοιες, αλλά όχι ίδιες ανάγκες. Είναι αξιοσημείωτο ότι έχουν αναλυθεί τόσο ποσοτικά, όσο και ποιοτικά δεδομένα γι’ αυτόν τον πληθυσμό, ωστόσο υπερισχύει η ποιοτική ανάλυση, λόγω της εστίασης σε ακριβή θέματα. Οι απόψεις όλων των ενδιαφερομένων χρειάζονται λεπτομερή εξέταση, προκειμένου να εντοπιστούν τα κενά στη γνώση των ανθρώπων πάνω στο θέμα, καθώς και οι ανησυχίες, οι προσδοκίες και οι προκαταλήψεις αυτών (Hansen et al., 2017).

Μετάβαση στο περιεχόμενο