Εργασία και Άτομα με Οπτική Αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μανάργια Ευθυμίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» –  Μέρος 16ο

Ιαν 14, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Εργασία και Άτομα με Οπτική Αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ της Μανάργια Ευθυμίας – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» –  Μέρος 16ο

 

3.3         Ζητήματα που σχετίζονται με τη Μεταφορά των Ατόμων με Οπτική Αναπηρία

 

Όπως προαναφέρθηκε, η μεταφορά είναι ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην απασχόληση των ατόμων με οπτική αναπηρία. Οι Cmar et al. (2018) εξέτασαν τη σχέση μεταξύ της αυτοαποτελεσματικότητας στις μεταφορές και της εργασιακής απασχόλησης για τα άτομα με οπτική αναπηρία. Εκτός από τον εντοπισμό μιας άμεσης σχέσης μεταξύ της αυτοαποτελεσματικότητας στις μεταφορές και της απασχόλησης για τα άτομα αυτά, οι Cmar et al. (2018) τόνισαν κι άλλους προγνωστικούς παράγοντες, όπως η ηλικία του ατόμου, ο χρόνος εμφάνισης της αναπηρίας και η σοβαρότητα αυτής.

Μέσα από την έρευνα, διαπιστώθηκε ότι οι νέοι / νέες με οπτική αναπηρία, είχαν περισσότερες πιθανότητες να απασχοληθούν σε μια εργασία, συγκριτικά με τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες. Επίσης, ο χρόνος εμφάνισης της οπτικής αναπηρίας, είχε σημαντική επίδραση, καθώς τα άτομα που παρουσίασαν απώλεια όρασης σε νεαρή ηλικία, ήταν λιγότερο πιθανό να εργαστούν (Cmar et al.,2018). Παράλληλα, στη συγκεκριμένη έρευνα σημειώθηκε ότι οι εργασιακοί σύμβουλοι και όλοι όσοι αναπτύσσουν προγράμματα για τα άτομα με οπτική αναπηρία, πρέπει να εξετάζουν τα παραπάνω ευρήματα, ώστε να αναπτύξουν πιο αποτελεσματικά πλαίσια εργασιακής απασχόλησης (Cmar et al.,2018). Τα άτομα με οπτική αναπηρία, ωστόσο, θα πρέπει να εκπαιδεύονται, ώστε να αποκτούν δεξιότητες αποτελεσματικής μεταφοράς, αλλά και οι υποδομές των μεταφορών, θα πρέπει επίσης να γίνουν πιο προσιτές γι’ αυτά τα άτομα.

Όσον αφορά την προσβασιμότητα των μεταφορών για τα άτομα με οπτική αναπηρία, αυτή εξακολουθεί να είναι περιορισμένη, ανεξάρτητα από την αυξανόμενη τεχνολογική πρόοδο των ημερών μας. Στο πλαίσιο αυτό, ο Wong (2018b) υλοποίησε μια ποιοτική μελέτη και διαπίστωσε ότι οι χωροχρονικοί περιορισμοί που αντιμετωπίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία συσχετίζονται με την πρόσβασή τους στα μέσα μεταφοράς, τις κινητές συσκευές και την υποστηρικτική τεχνολογία. Ωστόσο, ακόμη και η διαθέσιμη τεχνολογία δεν αρκούσε για να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες των ατόμων αυτών. Εντούτοις, έχει αναγνωριστεί ότι οι χρονικοί περιορισμοί τείνουν να αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στην απασχόληση αυτών των ανθρώπων, καθώς και σε άλλες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της θεραπείας τους (Wong, 2018b). Αυτό το έδαφος χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από τους ερευνητές και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, οι οποίοι μπορούν να βελτιώσουν την προσβασιμότητα των μεταφορών, μέσω της παροχής διαφορετικών ευκαιριών για το συγκεκριμένο πληθυσμό. Είναι δυνατό να αναπτυχθούν συγκεκριμένες διαδρομές που θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες των ατόμων με οπτική αναπηρία (Wong, 2018b).

Είναι απαραίτητο να σημειωθεί, επίσης, ότι οι σημαντικές μεθοδολογικές αδυναμίες της οριοθέτησης του χώρου, συμβάλλουν στην εμφάνιση και την παραμονή των εμποδίων για άτομα με οπτική αναπηρία. Ο Wong (2018a), λοιπόν, αξιολόγησε τη δυνατότητα εφαρμογής των τρεχουσών μετρήσεων του χώρου δραστηριότητας στις ανάγκες των ατόμων με οπτική αναπηρία. Τέτοιες πτυχές, όπως η προσωρινή μνήμη δικτύου, η τυπική έλλειψη απόκλισης και η πιθανή περιοχή διαδρομής ήταν σημαντικές για την έρευνα. Επιπλέον, τόνισε ότι οι χρησιμοποιούμενες μετρήσεις δύσκολα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον εντοπισμό της αντιληπτής κινητικότητας των ατόμων με οπτική αναπηρία (Wong, 2018a). Αν και το μέγεθος του δείγματος ήταν μικρό (συμμετείχαν μόνο 31 άτομα), η μελέτη αποκάλυψε την ανεπάρκεια που έπρεπε άμεσα να αντιμετωπιστεί. Αναμφίβολα, η ανάπτυξη ηχητικών μετρήσεων θα συμβάλλει στη δημιουργία κατάλληλων χώρων και λύσεων μεταφοράς για το συγκεκριμένο πληθυσμό (Wong, 2018a).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο