Εκπαίδευση
Στην πραγματικότητα δύο είναι τα απολύτως σημαντικά πράγματα στη φάση της αντιμετώπισης. Το ένα είναι η εκπαίδευση και το άλλο η υποστήριξη από τους άλλους. Όσα περισσότερα γνωρίζουμε για την πάθηση μας, τόσο καλύτερα θα μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε. Είναι γνωστό ότι έχουμε την τάση να φοβόμαστε τα πράγματα που αγνοούμε. Έχουμε την τάση να αποφεύγουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, και φυσικά, όσο πιο πολύ αποφεύγουμε τα προβλήματα, τόσο χειρότερα γίνονται. Όμως με λίγη κατανόηση και ενόραση μπορούμε να φτάσουμε πολύ μακριά.
Υποστήριξη
Μπορούμε να μάθουμε πολλά για την πάθηση μας, αλλά αν είμαστε μόνοι μας στην προσπάθεια μας να την αντιμετωπίσουμε, θα εξουθενωθούμε και μάλιστα πολύ γρήγορα. Είναι ανάγκη να αναμιχθούν στην υπόθεση αυτή και άλλοι άνθρωποι. Κατά προτίμηση άνθρωποι που έχουν το ίδιο πρόβλημα με μας. Που έχουν βρεθεί και αυτοί στην ίδια θέση με εμάς.
Αυτό που συνήθως συμβαίνει όταν βρισκόμαστε με άτομα με τα οποία μοιραζόμαστε το ίδιο πρόβλημα, υπό υγιείς αρχές, (για παράδειγμα, ο στόχος μου είναι να νιώθω καλύτερα για τον εαυτό μου), είναι θετικές αλλαγές, αναπόφευκτα. Αρχικά βλέπουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί όταν είμαστε απομονωμένοι σε αυτό το στάδιο της κατάθλιψης και της οργής, όντως νιώθουμε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο, νιώθουμε ότι κανείς δε μας καταλαβαίνει και ότι κανείς δε μπορεί να μας βοηθήσει. Με την αλληλεπίδραση με άλλα άτομα όλα αυτά είναι πια παρελθόν.
Συμβαίνει αμέσως και κάτι άλλο: βλέπουμε τα πράγματα από μια άλλη προοπτική, καλύτερη, για τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Γύρω μας βρίσκονται άνθρωποι που τα καταφέρνουν στη ζωή τους, που συνεχίζουν τη ζωή τους, που νιώθουν καλά για τους εαυτούς τους και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί και σε μας. Όσο εμπλεκόμαστε σε αυτή τη διαδικασία τόσο πιο πιθανό είναι να τα καταφέρουμε. Όταν έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας για το πρόβλημα μας με άλλους, τότε αρχίζουν να υποχωρούν τα αρνητικά αυτά συναισθήματα, καθώς επίσης υποχωρεί και το αίσθημα της ντροπής, το στίγμα που τόσο έντονα νιώθουμε.
Αποδοχή
Η αποδοχή επέρχεται στην ουσία καθώς η αντιμετώπιση γίνεται πράξη. Πράξη σε ένα συνειδητό επίπεδο.
Πράξεις που οδηγούν στην αυτοεκτίμηση
Συνήθως λέμε ότι όταν νιώσουμε λίγο καλύτερα θα κάνουμε το ένα ή το άλλο πράγμα, «όταν είμαι λίγο καλύτερα θα πάω να κάνω την εκπαίδευση κινητικότητας, θα πάρω ένα σκύλο» κτλ. Δε σκεφτόμαστε ποτέ ότι αν πάμε απλά και κάνουμε αυτά τα πράγματα, τότε ,όσο κι αν ακούγονται τρομακτικά -και θα είναι τρομακτικά- ίσως νιώσουμε καλύτερα για τον εαυτό μας. Με άλλα λόγια ίσως ισχύει το αντίστροφο; Αντί να αλλάξουμε τη σκέψη και τη στάση μας πρώτα, να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας και αυτή η αλλαγή θα μας επιβάλλει το πώς νιώθουμε και το πώς σκεφτόμαστε. Με αυτό τον τρόπο ενισχύεται η άποψη ότι η ιδέα της αυτοεκτίμησης έχει να κάνει με πράξεις.
Πράξεις αυτοεπιβεβαίωσης
Πώς κανείς αισθάνεται καλά για τον εαυτό του; Είναι κάτι που έρχεται ουρανοκατέβατο; Όχι. Όσα περισσότερα θετικά πράγματα κάνουμε, πράγματα που μας προσφέρουν αυτοεπιβεβαίωση, τόσο καλύτερα νιώθουμε. Το να καταφέρουμε κάτι ή να ρισκάρουμε για κάτι θα μας ενισχύσει. Με τέτοιες πράξεις έρχεται η αποδοχή. Πρόκειται πάντως για μια διαδικασία εσωτερική πάνω απο όλα.
Τελικά καταλαβαίνουμε οτι είμαστε όπως όλοι οι άλλοι. Με άλλα λόγια είμαστε ανεξάρτητοι. Χρειαζόμαστε τους άλλους, όμως δεν εξαρτιόμαστε από αυτούς.
Η αποδοχή ως πράξη σε τρία επίπεδα
1. Αποδοχή της ασθένειας (τι έχω)
2. Αποδοχή του εαυτού μας (Αυτού που είμαστε, όχι αυτού που ήμασταν ή αυτού που θα μπορούσαμε να είμαστε ή θα έπρεπε να είμαστε, ή θα θέλαμε να είμαστε, αλλά αυτό που είμαστε με όλες τις δυνάμεις και με όλους τους περιορισμούς μας.)
3. Αποδοχή της ζωής με τους όρους της. (Ο καθένας μας δηλαδή πρέπει να παίξει με τα χαρτιά που του έτυχαν. Κανείς δεν τα διάλεξε. Αυτή όμως είναι η πραγματικότητα.)
Μετάφραση: Εύη Στάθη
