Οι μη ελκυστικοί όροι εργασίας γίνονται περισσότερο αποτρεπτικές όταν οι ανάγκες υποστήριξης είναι σύνθετες. Οι οικογένειες ατόμων με βαριά νοητική αναπηρία, αυτισμό ή άλλες βαριές αναπηρίες περιέγραψαν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες στην εύρεση βοηθών.
Όταν αναφέρεις την προσωπική υγιεινή, σχεδόν σου κλείνουν το τηλέφωνο […] Δεν σε αναλαμβάνουν. Δεν θέλει κανένας. Θα προτιμούν να έχουν κάποιο να τον πηγαίνουν βόλτα ή να πηγαίνουν να του ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ ή να πηγαίνουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις, ή σε εξωτερικές δουλειές Είναι πολύ πιο άνετο. Και αναγκαζόμαστε όλοι μέσω κάποιων γνωστών.
[ΑΩι, άνδρας, κινητική αναπηρία, Αττική]
[Ο αδερφός μου είναι] 40 ετών, με βαριά νοητική υστέρηση, αυτισμό και συνοδά έχει εγκριθεί και αυτός από την πρώτη φάση, για Προσωπικό Βοηθό […] αλλά δεν έχει καταστεί δυνατό να βρούμε Βοηθό μέχρι στιγμής […] μέσα στους πρώτους μήνες συγκέντρωσα
από την πλατφόρμα αρκετά ονόματα από την περιοχή του Πειραιά που είμαστε εμείς και πέριξ περιοχές. Επικοινώνησα τηλεφωνικώς, περιέγραψα την κατάσταση, γιατί αυτό ήταν το ζητούμενο στην αρχή της τηλεφωνικής επικοινωνίας από όλους τους Βοηθούς, και τελικά δεν. Οι περισσότεροι δήλωσαν απασχολημένοι, κλεισμένοι κ.λπ. Φαντάζομαι λόγω της περιγραφής της αναπηρίας ίσως. Από ευγένεια οι άνθρωποι ψάχνουν και εκείνοι περιστατικά τα οποία να είναι βατά.
[…] Έχω επικοινωνήσει τουλάχιστον με δεκαπέντε άτομα. Έχω δηλαδή το χαρτί με τα τηλέφωνα των ανθρώπων που επικοινώνησα. Κάποιοι μου είπαν ότι έχουν ξεγραφτεί [από το Μητρώο] αλλά το όνομά τους υπάρχει στην πλατφόρμα. Άλλοι, μετά από την ενημέρωση των αναγκών μου, είπαν ότι δεν μπορούνε ή κάποιες ώρες ή για κάποια ψώνια, δηλαδή κάποιες διευκολύνσεις οι οποίες στην ουσία δεν μας καλύπτανε.
[ΕΩ9, γυναίκα, νοητική αναπηρία, Αττική]
Σε συνδυασμό με τα παραπάνω, βασικό εύρημα της έρευνας που αναδείχθηκε τόσο στο ποσοτικό όσο και στο ποιοτικό σκέλος, είναι ότι οι περισσότεροι ωφελούμενοι δεν βρήκαν τον Προσωπικό Βοηθό τους μέσω του Μητρώου, αλλά μέσω του οικογενειακού, φιλικού ή επαγγελματικού τους περιβάλλοντος. Πολλοί συμμετέχοντες περιέγραψαν ότι εντόπισαν άτομα που ήδη γνώριζαν, τους πρότειναν να εγγραφούν στο Μητρώο και στη συνέχεια τους επέλεξαν ως βοηθούς. Σε αρκετές περιπτώσεις οι βοηθοί ήταν οικογενειακοί φίλοι, πρώην συνεργάτες ή άτομα που ήδη παρείχαν προσωπική βοήθεια με οικονομική επιβάρυνση του ατόμου με αναπηρία.
Στη δική μου περίπτωση, ήταν πάρα πολύ εύκολο. Γιατί την κοπέλα που έχω δεν την έψαξα από το Μητρώο Προσωπικών Βοηθών. Την κοπέλα αυτή που έχω τώρα, την γνωρίζω αρκετά χρόνια, και αυτή με έχει αναλάβει.
[ΑΩ2, γυναίκα, κινητική αναπηρία, Κεντρική Μακεδονία]
Εγώ είμαι πολύ τυχερή γιατί έτυχε να βρω Προσωπικό Βοηθό από το ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον, τον οποίο είχα προετοιμάσει κιόλας να μπει στο Μητρώο.
[ΕΩ15, γυναίκα, κινητική αναπηρία, Δυτική Μακεδονία]
Μέσω γνωστού. Το έλεγα παντού, και αυτή η κοπέλα ήταν φίλη κάποιου φίλου, και μου λέει για απογεύματα μπορεί να σε καλύπτει.
Ε, το έλεγα παντού.
[ΑΩ4, γυναίκα, αναπηρία όρασης, Αττική]
Εγώ προσωπικά έτυχε εκείνο τον καιρό κάποιο φιλικό μας πρόσωπο να αναζητάει η γυναίκα του δουλειά και κάπως έτσι, δηλαδή, της το πρότεινα. Της είπα τι ήθελα εγώ, ποιες ήταν οι ώρες εργασίας, τι ακριβώς χρειαζόμουν και ταίριαζε και εκείνης αυτό που έψαχνε να βρει δουλειά και έκανε μόνη της τα χαρτιά. Πέρασε την εκπαίδευση και την πιστοποίηση. Και αμέσως μετά κάναμε μαζί τη σύμβαση. Δηλαδή την περίμενα περίπου ένα μήνα.
[ΑΩ30, γυναίκα, αναπηρία όρασης, Αττική]