4.2 Περιορισµοί
Αρχικά, πρέπει να επισηµάνουµε έναν από τους πιο βασικούς περιορισµούς της παρούσας έρευνας ο οποίος είναι το µικρό ποσοστό των εργοδοτών που απασχολούν άτοµα µε αναπηρία στην επιχείρησή τους, καθώς οι εργοδότες που απάντησαν πως απασχολούν άτοµο µε αναπηρία είναι µόλις 4 (6,45%) στο σύνολο των 62 συµπληρωµένων ερωτηµατολογίων που συγκεντρώθηκαν.
Επίσης, ένας ακόµη σηµαντικός περιορισµός της παρούσας έρευνας αποτελεί το γεγονός ότι η δειγµατοληψία έγινε τυχαία και µόνο στον Νοµό Θεσσαλονίκης, γεγονός που δεν δίνει την δυνατότητα γενίκευσης των αποτελεσµάτων. Επιπλέον, το γεγονός της τυχαίας δειγµατοληψίας δεν µας δίνει την δυνατότητα αντιπροσωπευτικών αποτελεσµάτων σε σχέση µε τα χαρακτηριστικά των επιχειρήσεων (όπως π.χ. το είδος της επιχείρησης) ώστε να γίνει καλύτερη και πιο αναλυτική οµαδοποίηση των αποτελεσµάτων.
Παρόλα αυτά, η παρούσα έρευνα έχει καταφέρει να συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία και να παρέχει σηµαντικές πληροφορίες για τις απόψεις των εργοδοτών σχετικά µε την επαγγελµατική αποκατάσταση ατόµων µε αναπηρία, παρά τους περιορισµούς που παρατηρήθηκαν.
4.3 Μελλοντικές προτάσεις
Στόχος της παρούσας έρευνας είναι να εξετασθούν οι απόψεις των εργοδοτών σχετικά µε την απασχόληση ατόµων µε αναπηρία, καθώς επίσης και µια γενική εικόνα της στάσης της αγοράς εργασίας απέναντι στην πρόθεση απασχόλησης ατόµων µε αναπηρία. Για το λόγο αυτό θεωρείται σκόπιµο η επανάληψη της έρευνας να γίνει µε περισσότερους συµµετέχοντες, και ιδιαίτερα µε περισσότερους συµµετέχοντες εργοδότες που έχουν υπαλλήλους µε αναπηρία, µε σκοπό τα περισσότερο αντιπροσωπευτικά αποτελέσµατα.
Επιπλέον, θα ήταν χρήσιµο σε επανάληψη της έρευνας, να γίνει συγκέντρωση δείγµατος από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, έτσι ώστε να µπορούν τα αποτελέσµατα να γενικευτούν και να βγουν πιο ασφαλή συµπεράσµατα για το σύνολο της χώρας.
Η ανάγκη για αυτή την διερεύνηση προκύπτει από την όλο και αυξανόµενη ανάγκη των ατόµων µε αναπηρία για κοινωνική ενσωµάτωση και αναγνώριση των ίσων δικαιωµάτων τους, µέσω της προσφοράς τους στην ίδια την κοινωνία µε την παροχή εργασίας.
Ακόµη, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον και χρήσιµο, µιας και οι ίδιοι οι εργοδότες το ζητούν κατά κάποιο τρόπο µε τις απαντήσεις που έχουν δώσει στα ερωτήµατα που τους τέθηκαν, να δηµιουργηθούν σεµινάρια ενηµερωτικού περιεχόµενου για τους εργοδότες, µε θέµατα γύρω από την αναπηρία. Με αυτό τον τρόπο οι εργοδότες θα µπορούσαν να
µάθουν περισσότερα σχετικά την Νοµοθεσία, τις ικανότητες στην εργασία των ατόµων µε αναπηρία, όπως επίσης και τρόπους αντιµετώπισης και υποστήριξης ατόµων µε αναπηρία στο εργασιακό περιβάλλον. Επιπλέον, θα µπορούσαν να δηµιουργηθούν περισσότερες δράσεις µέσω των Πανεπιστηµίων, στοχευµένες σε εργασιακά θέµατα για την ενηµέρωση των εργοδοτών, καθώς φαίνεται πως υπάρχει ελλιπής πληροφόρηση από την πλευρά των εργοδοτών για τα θέµατα αυτά, µε αποτέλεσµα τα άτοµα µε αναπηρία να µην µπορούν να αξιοποιηθούν στο εργατικό δυναµικό µιας επιχείρησης.
Επιπλέον, θεωρείται σκόπιµο και από την πλευρά της Πολιτείας να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο στην ενηµέρωση των εργοδοτών για τα θέµατα της αναπηρίας στον εργασιακό χώρο, είτε µέσω των Υπηρεσιών που διαθέτει, είτε µέσω της δηµιουργίας κινήτρων προς τους εργοδότες, τα οποία θα ήταν ένας τρόπος µέσα στις οικονοµικές δυσκολίες που αντιµετωπίζουν οι επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια, να ενηµερωθούν και να µάθουν πως τα άτοµα µε αναπηρία είναι σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα ανταγωνιστικοί υποψήφιοι εργαζόµενοι. Τα κίνητρα αυτά θα ήταν ίσως και κάποιες φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις για την προσαρµογή του εργασιακού χώρου, ή ευνοϊκές ρυθµίσεις προς τους εργοδότες που έχουν υπαλλήλους µε αναπηρία και βέβαια θα ήταν χρήσιµο να θεσπιστεί και η θέση ενός καθοδηγητή, ο οποίος θα διευκολύνει την ένταξη του ατόµου στον εργασιακό τοµέα και θα παρέχει συµβουλές και οδηγίες τόσο στο εργαζόµενο µε αναπηρία όσο και στον εργοδότη του.
