Οι σωματικές μορφές κακοποίησης, όπως τα χτυπήματα, σπρωξίματα, καψίματα ή δαγκώματα, συχνά παρουσιάζονται από τους δράστες ως μορφές πειθαρχίας, ωστόσο έχουν σοβαρές σωματικές επιπτώσεις, όπως τραυματισμούς, χρόνιο πόνο και αυξημένο κίνδυνο μετατραυματικού στρες. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να εντείνουν την αναπηρία και να περιορίσουν τη δυνατότητά τους να συμμετέχουν σε καθημερινές δραστηριότητες, κάτι που συνδέεται συχνά με χρόνιο πόνο και αυξημένο στρες, τα οποία ενδέχεται να επιτείνουν την κοινωνική απόσυρση και να επηρεάσουν αρνητικά τη σωματική ανάπτυξη (Kendall-Tackett, 2002) ή περιορίζοντας περαιτέρω την αυτονομία τους και καθιστώντας τα ακόμη πιο εξαρτημένα από τους δράστες (Sullivan & Knutson, 2000).

Η σωματική κακοποίηση ή η παραμέληση των παιδιών με αναπηρία μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξή τους, προκαλώντας καθυστερήσεις σε φυσιολογικές διαδικασίες, όπως η ανάπτυξη του σκελετού, η κινητικότητα και η ανάπτυξη των μυών. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα παιδιά με αναπτυξιακές ή κινητικές αναπηρίες, τα οποία μπορεί να υποφέρουν από καθυστερήσεις στη φυσιολογική τους ανάπτυξη λόγω παραμέλησης της φυσικής τους κατάστασης και της φυσικοθεραπείας. Ο συνδυασμός τραυματισμών και μη ικανοποιητικής φροντίδας μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμες αναπτυξιακές δυσλειτουργίες καθώς και σε σοβαρούς κινδύνους για την υγεία τους, συμπεριλαμβανομένων καταστάσεων που απειλούν τη ζωή τους. Η έλλειψη πρόσβασης στις απαραίτητες παρεμβάσεις εντείνει την επιδείνωση της αναπηρίας και αυξάνει τις σωματικές επιπλοκές (Turner et al., 2011).

Η σωματική κακοποίηση έχει σοβαρές και μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών με αναπηρία, καθώς τα υπάρχοντα προβλήματα υγείας τους μπορεί να επιδεινωθούν από τους τραυματισμούς που υφίστανται (Maclean et al., 2017). Οι κακώσεις, τα κατάγματα ή οι εγκεφαλικές κακώσεις είναι ενδεχομένως πιο επικίνδυνες για αυτά τα παιδιά λόγω της αυξημένης ευαλωτότητάς τους. Επιπλέον, η αναφορά τέτοιων περιστατικών καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη όταν το παιδί έχει σοβαρές επικοινωνιακές ή γνωστικές δυσκολίες, με αποτέλεσμα πολλοί τραυματισμοί να αποσιωπώνται ή να μην αναγνωρίζονται εγκαίρως (Sullivan & Knutson, 2000). Αυτό οδηγεί σε καθυστερημένες παρεμβάσεις και αυξημένο κίνδυνο μόνιμων βλαβών ή ακόμη και θανάτου σε ορισμένες περιπτώσεις.