1.3.2      Σεξουαλική κακοποίηση

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO, 2006), η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών αφορά την εμπλοκή ενός ανηλίκου σε σεξουαλικές πράξεις τις οποίες δεν είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως, να συναινέσει συνειδητά ή που παραβιάζουν νομικούς ή κοινωνικούς κανόνες. Η κακοποίηση αυτή βασίζεται σε ανισότητες εξουσίας και εμπιστοσύνης και προκαλεί σοβαρές συνέπειες στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Μπορεί να περιλαμβάνει βιασμό, σεξουαλική επίθεση, σεξουαλική παρενόχληση και άλλες ανεπιθύμητες σεξουαλικές ενέργειες που κάνουν το άτομο να νιώθει άβολα, εκφοβισμένο ή τρομοκρατημένο (Krug et al., 2002).

Επίσης μπορεί να περιλαμβάνει μη συναινετική ολοκληρωμένη ή απόπειρα σεξουαλικής επαφής, πράξεις σεξουαλικής φύσης χωρίς σωματική επαφή (όπως ηδονοβλεψία ή σεξουαλική παρενόχληση), πράξεις σεξουαλικής εμπορίας που διαπράττονται εναντίον κάποιου που δεν μπορεί να συναινέσει ή να αρνηθεί, καθώς και διαδικτυακή εκμετάλλευση (WHO, 2004).

Στον Νόμο για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Κακοποίησης Παιδιών (Child Abuse Prevention and Treatment Act – CAPTA) η σεξουαλική κακοποίηση περιλαμβάνει τη στρατολόγηση, χρήση, πειθώ, παρακίνηση, δελεασμό ή εξαναγκασμό οποιουδήποτε παιδιού να συμμετάσχει ή να βοηθήσει κάποιον άλλον να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε σεξουαλικά ρητή συμπεριφορά ή προσομοίωση τέτοιας συμπεριφοράς, με σκοπό την παραγωγή οπτικού απεικονίσματος αυτής της συμπεριφοράς (U.S. Department of Health and Human Services, 2023). Επιπλέον, περιλαμβάνει τον βιασμό και, σε περιπτώσεις σχέσεων φροντιστή ή ενδοοικογενειακών σχέσεων, τον κατά νόμο βιασμό, την ανήλικη αποπλάνηση, την πορνεία ή άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, ή την αιμομιξία με παιδιά (Goldman et al., 2003).

Πολλά παιδιά καθυστερούν να αποκαλύψουν ή δεν αναφέρουν ποτέ τη σεξουαλική κακοποίηση που έχουν υποστεί, γεγονός που οδηγεί σε σημαντική υποεκτίμηση της έκτασης του φαινομένου (CDC, 2024). Σύμφωνα με δεδομένα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον ένα στα τέσσερα κορίτσια και ένα στα είκοσι αγόρια έχουν βιώσει κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική τους ηλικία (Finkelhor et al., 2014, 2024; Gewirtz-Meydan & Finkelhor, 2020). Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το εύρημα ότι περίπου το 90% των περιστατικών διαπράττονται από πρόσωπα που είναι γνωστά και έμπιστα για το παιδί ή την οικογένειά του, γεγονός που περιπλέκει περαιτέρω τον εντοπισμό και την πρόληψη τέτοιων περιστατικών (Finkelhor & Ormrod, 2000).