Μεταπολεμικά η ελληνική Πολιτεία εξέδωσε τον Ν. 905/1951 που αφορούσε την εκπαίδευση των τυφλών και την επιδοματική τους πολιτική, που δεν περιλάμβανε, ωστόσο, την υποχρέωση του κράτους να αναλαμβάνει σχετικές ευθύνες, ώστε η εκπαίδευση αυτή παρέμενε άτυπη μέριμνα της Εκκλησίας. Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Ειδική Αγωγή παρέμεινε συνυφασμένη με την έννοια της κλειστής περίθαλψης, αλλά και από το αυξανόμενο ενδιαφέρον του Κράτους και των ιδιωτών προς τα άτομα με νοητική αναπηρία και τα άτομα που εμφανίζουν ψυχικές διαταραχές. Σημεία – σταθμοί είναι η ίδρυση του Τομέα Ψυχικής Υγιεινής το 1956, που το 1964 μετεξελίχθηκε στο Κέντρον Ψυχικής Υγιεινής και Ερευνών. Στη συνέχεια, οργανώθηκε στο Χαλάνδρι το Κέντρον Θεραπευτικής Παιδαγωγικής «Το Στουπάθειον» και, κατόπιν, στο Ίλιον το Ίδρυμα Προστασίας Απροσαρμόστων Παιδιών «Η Θεοτόκος» (1964). Έπειτα, το 1971, ιδρύθηκε στο Μαρούσι το Σικιριαρίδειον Ίδρυμα Απροσαρμόστων Παίδων, ούτως ώστε να υποστηριχθεί η εκπαίδευση και η μέριμνα για τα παιδιά με νοητική αναπηρία. Αξίζει αν αναφερθεί ότι στο εν λόγω ίδρυμα, πέραν της βασικής εκπαίδευσης, παρέχονταν τόσο προεπαγγελματική όσο και επαγγελματική εκπαίδευση. Την ίδια περίοδο το έντονο ενδιαφέρον από τους ιδιώτες για την υποστήριξη των ατόμων με νοητική υστέρηση ώθησε το Κράτος στην ίδρυση 18 αντίστοιχων δημοσίων Δημοτικών Σχολείων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας (1972) και, κατόπιν, το 1973 στην ίδρυση επιπλέον 20 τέτοιων σχολείων. Ουσιαστικά, παρά το ότι πραγματοποιήθηκαν προσπάθειες για την πιο επιστημονική και μεθοδική διερεύνηση της αναπηρίας και υπήρξε η τάση για διεύρυνση της κοινωνικής αποδοχής των ατόμων με αναπηρία, τάση στην οποία συνέβαλε ιδίως η θεσμοθετημένη λειτουργία των συμβουλευτικών και ιατροπαιδαγωγικών κέντρων, η σχολική ένταξη των συγκεκριμένων ατόμων δεν επιδιώχθηκε αποφασιστικά (Σούλης, 2013).

Κατά την τελευταία πεντηκονταετία, δηλαδή από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα, το Κράτος ενεργοποιήθηκε ουσιαστικά έναντι των ατόμων με αναπηρία, λαμβάνοντας μέτρα με στόχευση στην παροχή ισότιμων εκπαιδευτικών ευκαιριών και, εν τέλει, στη σχολική τους ένταξη. Στο Σύνταγμα του 1975 αναφερόταν πρώτη φορά η κρατική υποχρέωση για τους «πάσχοντες από ανίατη σωματική ή πνευματική νόσο» και για την υποστήριξη εκπαιδευομένων που χρήζουν «ειδική προστασία» (Ζώνιου-Σιδέρη, 2009). Το 1975 η Ελληνική Εταιρία Προστασίας και Αποκατάστασης Αναπήρων Προσώπων (ΕΛΕΠΑΠ), στο πλαίσιο επέκτασης της δράσης της, έθεσε σε λειτουργία εξαθέσιο δημόσιο ειδικό σχολείο στην ελληνική πρωτεύουσα και, κατόπιν, το 1980, ειδικό Γυμνάσιο που προοριζόταν για τη φοίτηση παιδιών με κινητικά προβλήματα (Σούλης, 2013). Με βάση το ΠΔ 147/76 συστήθηκε η Διεύθυνση Ειδικής Αγωγής, ενώ το ίδιο έτος κατοχυρώθηκε συνταγματικά το δικαίωμα στην εκπαίδευση του «προβληματικού ατόμου» (Ζώνιου-Σιδέρη, 2009). Το 1978 μετεξελίχθηκε το Ίδρυμα για το Παιδί «Η Παμμακάριστος», ώστε αναγνωρίσθηκε επίσημα ως προνοιακός φορέας ατόμων με αναπηρία (Το Δίκτυο, χ.χ.). Το 1979 έλαβε χώρα η ίδρυση στην Αθήνα του Κέντρου Εκπαιδεύσεως και Αποκαταστάσεως Τυφλών (Σούλης, 2013). Ο Ν. 1143/1981, που αφορούσε, μεταξύ άλλων, την Ειδική Αγωγή και την Ειδική Επαγγελματική Εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία, αποτέλεσε τον πρώτο νόμο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αναγνώρισε στην πράξη το καθήκον της υποστήριξης των ατόμων με αναπηρία στην εκπαίδευση. Στον Ν (Ζώνιου-Σιδέρη, 2009). Κατά το σχολικό έτος 1983-1984 η Πολιτεία, στη βάση μιας πολιτικής ένταξης, προέβη στην ίδρυση των «Ειδικών Τάξεων», όπου φοιτούσαν επί λίγες ώρες την εβδομάδα (τις υπόλοιπες ώρες συμμετείχαν στην γενική τάξη) παιδιά που εμφάνιζαν προβλήματα συμπεριφοράς και ιδιαίτερες μαθησιακές δυσκολίες. Ο θεσμός των Ειδικών Τάξεων επεκτάθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, ώστε το σχολικό έτος 1999-2000 λειτουργούσαν 728 Ειδικές Τάξεις σε πανελλαδικό επίπεδο. Επιπλέον, το 1983 ιδρύθηκε στην Καλλιθέα Σχολή Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, που παρείχε τη δυνατότητα επαγγελματικής κατάρτισης εφήβων που εμφάνιζαν μέτρια νοητική αναπηρία. Παρόμοια δραστηριότητα ανέπτυσσε και η Ειδική Επαγγελματική Σχολή του Ιδρύματος για το Παιδί «Η Παμμακάριστος» Ειδικής Εκπαίδευσης. Κατόπιν, με τον Ν. 1566/1985 («Δομή και λειτουργία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις») διατυπώθηκε ότι ο θεσμός των ειδικών σχολείων συνιστά αναπόσπαστο τμήμα της γενικής εκπαίδευσης και η ευθύνη της Ειδικής Αγωγής αναλήφθηκε πλήρως από το Υπουργείο Παιδείας (Ζώνιου-Σιδέρη, 2009). Επίσης, με τον Ν. 1566 απαλείφθηκε ο όρος «άτομα αποκλίνοντα εκ του φυσιολογικού» και αντικαταστάθηκε με τον διεθνώς αποδεκτό όρο «άτομα με ειδικές ανάγκες». Στον εν λόγω νόμο καθορίστηκαν οι στόχοι της Ειδικής Αγωγής και της Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, αναγνωρίστηκε η υιοθέτηση της αρχής της σχολικής ένταξης για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και επιμηκύνθηκε ο χρόνος της σχολικής τους φοίτησης (Σούλης, 2013).

Στις αρχές του 21ου αιώνα, υπό το πρίσμα νεότερων δεδομένων των Επιστημών της Αγωγής και σε εναρμόνιση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία ψηφίστηκε ο Ν. 2817/2000 («Εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και άλλες διατάξεις»), όπου επανακαθορίστηκαν οι όροι της Ειδικής Αγωγής, ενισχύθηκε η αρχή της σχολικής ένταξης με τη θεσμοθέτηση των Τμημάτων Ένταξης, που άρχισαν πλέον να λειτουργούν στα Γενικά Σχολεία, θεσμοθετήθηκε η λειτουργία των Κέντρων Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΚΔΑΥ) και ιδρύθηκε Τμήμα Ειδικής Αγωγής στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (Σούλης, 2013).

Με τον Ν. 3699/2008 («Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση ατόμων με αναπηρία ή με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.») πραγματοποιήθηκαν μεταβολές αναφορικά με τα προσόντα για τη σειρά μετάθεσης των εκπαιδευτικών στο πεδίο της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΕΑΕ), ενώ έλαβε χώρα ρητή αναφορά του υποχρεωτικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης των ατόμων με αναπηρία και διαφάνηκε ένας περισσότερο ενταξιακός προσανατολισμός στην εκπαίδευση αυτή. Με τον Ν. 4115/2013 («Οργάνωση και λειτουργία Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης και Εθνικού Οργανισμού.») προβλέφθηκε και λειτουργία Επιτροπής Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΕΔΕΑΥ) κάθε σχολείου της γενικής εκπαίδευσης που ανήκει σε Σχολικό Δίκτυο Εκπαίδευσης και Υποστήριξης (ΣΔΕΥ) ως διεπιστημονικού πρωτοβάθμιου οργάνου διαγνωστικής εκπαιδευτικής αξιολόγησης και υποστήριξης των εκπαιδευτικών αναγκών των εκπαιδευομένων.