Το άρθρο των Chasen et al. (2025) αναφέρεται σε μία μια εκτενή συστηματική ανασκόπηση 29 εμπειρικών μελετών που αφορούν την εμπειρία φοιτητών με αναπηρία κατά τη συμμετοχή τους σε εργασία πεδίου σε μαθήματα Φυσικών Επιστημάτων σε μονάδες μεταδευτεροβάθμιαςε κπα΄διευσης. Οι ερευνητές διαπιστώνουν πως, αν και η εργασία πεδίου θεωρείται θεμελιώδης για την εκπαίδευση στις Φυσικές Επιστήμες, ωστόσο οι εκπαιδευόμενοι με αναπηρίες εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται και να αποκλείονται λόγω φυσικών, κοινωνικών και θεσμικών φραγμών. Παρ’ ότι περισσότεροι από το 10% των εργαζομένων στις ΗΠΑ σε επαγγέλματα STEM δηλώνουν πως έχουν κάποια αναπηρία, μόνο το 5% των φοιτητών προπτυχιακού επιπέδου στις θετικές επιστήμες ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Το ποσοστό ολοκλήρωσης σπουδών των SWD είναι επίσης χαμηλότερο συγκριτικά με άλλους φοιτητές. Οι ερευνητές πραγματοποίησαν συστηματική ανασκόπηση 29 εμπειρικών μελετών (1999–2022) με βάση το θεωρητικό πλαίσιο των Σπουδών Αναπηρίας στην Εκπαίδευση (Disability Studies in Education, DSE). Οι έρευνες αναλύθηκαν επί τη βάσει του μοντέλου αναπηρίας που υιοθετούσαν (ιατρικό, κοινωνικό, δικαιωματικό, βιοψυχοκοινωνικό), της συμμετοχής ατόμων με αναπηρία στην ερευνητική διαδικασία, των φραγμών που αναφέρονται, και των στρατηγικών προσαρμογής και ένταξης. Η μεθοδολογική προσέγγιση συνδύασε ποιοτική και ποσοτική ανάλυση, με στόχο τη διαμόρφωση ολοκληρωμένων προτάσεων πολιτικής και πρακτικής. Οι περισσότεροι συγγραφείς των μελετών υιοθετούσαν κοινωνικά ή βιοψυχοκοινωνικά μοντέλα αναπηρίας, απορρίπτοντας το παρωχημένο ιατρικό μοντέλο που βλέπει την αναπηρία ως ατομικό πρόβλημα. Ωστόσο, ορισμένες μελέτες εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν «γλώσσα ελλείμματος» (“deficit language”), κάτι που υποδηλώνει βαθύτερα πολιτισμικά στερεότυπα. Σημειώνεται επίσης πως λίγες μελέτες ανέφεραν ρητά την ταυτότητα των συγγραφέων ως ατόμων με αναπηρία, παρά το γεγονός ότι η φωνή των εμπειρογνωμόνων εκ των έσω (insiders) θεωρείται από την προσέγγιση DSE ως σημαντική. Τα κυριότερα εμπόδια που εντοπίστηκαν στην πρόσβαση των εκπαιδευομένων με αναπηρία στην εκπαίδευση που περιλαμβάνει εργασία πεδίου περιλάμβαναν:
- Φυσική μη προσβασιμότητα τοποθεσιών λόγω ανώμαλου εδάφους ή έλλειψης υποδομών.
- Έλλειψη εξειδικευμένου εξοπλισμού ή χρηματοδότησης για τεχνολογίες υποστήριξης.
- Κοινωνικά και πολιτισμικά εμπόδια, όπως η προκατάληψη ότι η εργασία πεδίου απαιτεί σωματική δύναμη και αντοχή, αντιλήψεις που ενισχύουν την «ικανιστική» (“ableist”) κουλτούρα.
- Ανεπαρκή κατάρτιση του διδακτικού προσωπικού, που δεν γνωρίζει πώς να εφαρμόσει πρακτικές ένταξης.
- Ελλιπή προετοιμασία σε επίπεδο εκπαιδευτικού οργανισμού, καθώς πολλές από τις απαραίτητες προσαρμογές στηρίζονται στην ατομική πρωτοβουλία των διδασκόντων.
Σε απάντηση σε αυτά τα εμπόδια, η ανασκόπηση αναδεικνύει στρατηγικές ένταξης που περιλαμβάνουν:
- Εναλλακτικές μορφές συμμετοχής, όπως η χρήση κινητών τεχνολογιών, εικονικών περιβαλλόντων και απομακρυσμένης πρόσβασης.
- Ευελιξία στον σχεδιασμό και αξιολόγηση, π.χ., καθυστερημένες παραδόσεις, εναλλακτικές μορφές καταγραφής δεδομένων ή εκθέσεων.
- Συνεργασία με άτομα με αναπηρία για την από κοινού ανάπτυξη λύσεων και αξιολόγηση προγραμμάτων.
- Κατάλληλη εκπαίδευση των εκπαιδευτών, με στόχο την αναγνώριση των αναγκών και τη μείωση των στερεοτύπων.
- Διαθεσιμότητα οδηγιών και προτύπων, καθώς 24 επιπλέον μη-εμπειρικές μελέτες που εντοπίστηκαν παρέχουν χρήσιμες λίστες ελέγχου και εγχειρίδια για εκπαιδευτικούς.
Επιπλέον, οι συγγραφείς υπογραμμίζουν ότι η αποτελεσματική ένταξη απαιτεί συστημική αλλαγή, πέρα από τις καλές προθέσεις μεμονωμένων εκπαιδευτικών, ενώ πρέπει να καταστεί δυνατή η παροχή θεσμικών εργαλείων και χρηματοδοτήσεων, η θέσπιση προτύπων και η δημιουργία μιας εκπαιδευτικής κουλτύρας που ενσωματώνει την ποικιλομορφία ως βασικό στοιχείο ποιότητας και όχι ως πρόσθετη υποχρέωση. Εν τέλει, η συγκεκριμένη έρευνα τονίζει ότι η ενίσχυση της πρόσβασης των φοιτητών με αναπηρίες στην επιτόπια εκπαίδευση δεν είναι μόνο θέμα ηθικής ή κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και παράγοντας καινοτομίας και επιστημονικής προόδου, αφού επιτρέπει σε περισσότερες και διαφορετικές φωνές να συμμετέχουν στη διαμόρφωση της επιστήμης. Οι ερευνητές καλούν τους εκπαιδευτικούς, ερευνητές και θεσμικούς φορείς να αναλάβουν συλλογικά δράση για να αμφισβητήσουν τον ικανισμό και να μετασχηματίσουν τον χώρο διεξαγωγής των μαθημάτων των Φυσικών Επιστημών σε έναν πραγματικά συμπεριληπτικό χώρο μάθησης.