Της Χαράς Καραμήτσου
(λογοπεδικός, M.R.C.S.L.T.)
karant@ath.forthnet.gr
Υπάρχουν τόσα πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος αν έχει παιδί με αναπηρία. Να το διδάξει πώς να φροντίζει τον εαυτό του, να μάθει περί ασφάλειας, τι να κάνει στο σχολείο, τι γίνεται όταν αρχίσει να μεγαλώνει – τόσα πολλά και τόσο σοβαρά. Ωστόσο για να μπορέσει να τα κάνει ένας γονέας όλα αυτά, με δύναμη και ψυχραιμία καθημερινή, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να φροντίσει τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτή την κατάσταση που αντιμετωπίζει, θα πρέπει λοιπόν:
• Να φροντίζει την υγεία του.
• Η βοήθεια από το περιβάλλον του μπορεί να του επιτρέψει να κάνει μερικά διαλείμματα από την καθημερινότητα.
• Να εστιάζει στα θετικά του παιδιού και όχι μόνο στα αρνητικά.
• Να σκέφτεται την κάθε μέρα και όχι κάθε μέρα το δύσκολο μέλλον.
• Να διατηρεί επαφές με όσους μπορούν να βοηθήσουν.
• Να βρει μια ισορροπία μεταξύ της προστασίας και ανεξαρτησία; του παιδιού.
• Να «θυμάται» και τα άλλα παιδιά του.
• Να διδάσκει όσο μπορεί περισσότερο το παιδί ώστε να μπορεί να κάνει παρέα με άλλους.
• Να θυμάται πως τα άτομα με αναπηρίες μπορούν να έχουν ευτυχισμένες και γεμάτες ζωές.
• Αν δεν μπορεί να αγαπήσει το παιδί όσο θα ήθελε, να ζητήσει βοήθεια από ειδικούς.
Μικρά βήματα για την αυτενέργεια
Είναι ευκολότερο και συντομότερο να κάνουν οι γονείς πράγματα που θα μπορούσε να κάνει το ίδιο το παιδί. Όμως, η αυτενέργεια των ίδιων των παιδιών μπορεί να είναι πηγή μεγάλης ικανοποίησης γι αυτά. Ορίστε μερικές συμβουλές για να μάθουν τα παιδιά να φροντίζουν τον εαυτό τους:
• Να δείχνουν πώς γίνεται κάτι – έστω κατ΄ επανάληψη. Να τους μιλούν όταν κάνουν κάτι οι ίδιοι, π.χ. όταν τα ντύνουν.
• Να χρησιμοποιούν μικρές προτάσεις και να αναφέρονται σε ένα θέμα τη φορά.
• Να χωρίζουν κάθε ενέργεια σε μικρά κομμάτια: το να μάθει πρώτα να βγάζει το παντελόνι του μπορεί να είναι το πρώτο βήμα στην εκπαίδευση τουαλέτας.
• Να μην κριτικάρουν τα λάθη. Να μην περιμένουν ούτε πάρα πολλά ούτε ελάχιστα.
• Να επιτρέπουν στο παιδί να τους βοηθά.
• Να γνωρίζουν πως τα παιδιά με αναπηρία συνεχίζουν να έχουν ανάγκη να μάθουν βασικά πράγματα όταν τα συνομήλικα παιδιά τα έχουν ήδη μάθει. Αυτό μπορεί να συνεχίζεται και σε μεγαλύτερες ηλικίες.
• Η βοήθεια ενός εργοθεραπευτή μπορεί να είναι χρήσιμη.
• Θα πρέπει να έχουν πίστη στο παιδί τους και να του τη δείχνουν.
Το μαθαίνουμε πώς να προσέχει τον εαυτό του χωρίς να το φοβίζουμε
Η προσπάθεια θέλει και αυτή χρόνο και υπομονή. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν κανόνες για το τι πρέπει να κάνουν και όχι να μάθουν μέσω του φόβου.
Πάντα να έχει επάνω του το τηλέφωνο και τη διεύθυνσή του.
Να μάθει -αν μπορεί- να χρησιμοποιεί το τηλέφωνο για να καλέσει το σπίτι. Να γνωρίζει τι είναι ασφαλές να φάει ή να πιει, συμπεριλαμβανόμενων και φαρμάκων. Πώς; Με παιχνίδι: «Τι μπορώ να φάω και τι όχι». Π.χ. φρούτο ή γάλα, ναι, σαπούνι, όχι. Για τα φάρμακα μπορεί να μάθει ότι μπορεί να τα πάρει μόνο άμα του τα δίνουν οι γονείς, τα αδέλφια κ.λπ., πάντα συγκεκριμένα άτομα. Να μάθει να μην πηγαίνει με αγνώστους, να μην επιτρέπει να τον χαϊδεύει κανείς ξένος, να μάθει θέματα οδικής ασφάλειας, τους κινδύνους της φωτιάς και όλα αυτά στο μέτρο του βαθμού κατανόησης που έχει.
Πηγή: Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»
