Ο “Σχεδιασμός για όλους” στηρίζεται στις εξής βασικές αρχές:
- Ισοτιμία στη δυνατότητα χρήσης: Ο σχεδιασμός επιτρέπει σε όλους τους ανθρώπους να τον χρησιμοποιούν, ανεξαρτήτως των δεξιοτήτων ή περιορισμών τους, εξασφαλίζοντας ότι η πρόσβαση και η χρήση είναι εύκολες για όλους.
- Προσαρμοστικότητα χρήσης: Ο σχεδιασμός πρέπει να εξυπηρετεί ένα ευρύ φάσμα ατομικών δεξιοτήτων, δίνοντας τη δυνατότητα προσαρμογής του προϊόντος ή της υπηρεσίας στις ιδιαίτερες ανάγκες των χρηστών.
- Απλή και διαισθητική χρήση: Ο σχεδιασμός πρέπει να είναι κατανοητός και εύκολος στη χρήση για όλους, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, εμπειριών ή γλωσσικών διαφορών.
- Δυνατότητα συγκέντρωσης πληροφοριών: Ο σχεδιασμός πρέπει να επιτρέπει στον χρήστη να κατανοεί και να αφομοιώνει τις πληροφορίες αποτελεσματικά, μειώνοντας τους κινδύνους για λανθασμένες ενέργειες.
- Επαρκής επιφάνεια προσέγγισης και χρήσης: Ο σχεδιασμός λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες και τη σωματική διάπλαση του χρήστη, διασφαλίζοντας ότι το περιβάλλον ή το προϊόν είναι προσβάσιμο και εύκολο στη χρήση από όλα τα άτομα, ανεξαρτήτως κινητικών ικανοτήτων.
Με την εφαρμογή αυτών των αρχών, ο “Σχεδιασμός για όλους” προάγει τη δημοκρατική αξία του σεβασμού της πολυμορφίας και της ισότητας, δίνοντας σε κάθε άτομο τις ίδιες ευκαιρίες και δυνατότητες, χωρίς διακρίσεις. Αυτό οδηγεί στη δημιουργία ενός πιο συμπεριληπτικού και προσβάσιμου κόσμου για όλους.
Συμπερασματικά, η τουριστική ιστορία καταδεικνύει ότι τα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είχαν το κατάλληλο περιβάλλον για να μετακινηθούν και να απολαύσουν τουριστικούς προορισμούς. Αυτή η αδιαφορία για τις ανάγκες τους είχε ως συνέπεια τη σημαντική μείωση των ταξιδιών τους (Cloquet et al., 2018; Darcy & Dickson, 2009). Αν και τα ΑμεΑ επιθυμούν να ταξιδέψουν (Cloquet et al., 2017; Packer et al., 2007), συχνά αποφεύγουν το ταξίδι λόγω της έλλειψης προσβασιμότητας και της αίσθησης ανασφάλειας που προκαλούν οι περιορισμοί στην πρόσβαση και η έλλειψη πληροφοριών. Η αδυναμία τους να διαχειριστούν απρόβλεπτες καταστάσεις, σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλης προετοιμασίας, μπορεί να προκαλέσει απογοητεύσεις ή ακόμη και τραυματισμούς, κάτι που δεν συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο για τον υπόλοιπο πληθυσμό (Cloquet et al., 2017). Ως αποτέλεσμα, η ανάγκη για έναν πιο προσβάσιμο και ασφαλή τουριστικό τομέα για τα ΑμεΑ είναι επιτακτική, ώστε να διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση και συμμετοχή τους στις τουριστικές δραστηριότητες, μειώνοντας παράλληλα τους περιορισμούς και τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά.
