Η αναπηρία στις μελέτες τουρισμού παραμένει ένα παραμελημένο θέμα συζήτησης, καθώς ο πληθυσμός με αναπηρία συχνά αγνοείται ή λαμβάνεται ελάχιστα υπόψη. Σύμφωνα με την διεθνή και εγχώρια βιβλιογραφία, ο αριθμός των προσπελάσιμων ξενοδοχείων και καταλυμάτων στην Ευρώπη παραμένει πολύ χαμηλός, και ακόμα και εκείνα που θεωρούνται προσβάσιμα, σπάνια καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των φιλοξενούμενων με αναπηρία. Παρά την αυξημένη ζήτηση για διακοπές από άτομα με ειδικές ανάγκες, τα ποσοστά παραμένουν πολύ χαμηλά, κυρίως λόγω της έλλειψης κατάλληλων υποδομών και μεταφορών, προσβάσιμων καταλυμάτων, του υψηλού κόστους, και της έλλειψης πληροφόρησης και κρατικής μέριμνας (Darcy, 2008). Αυτό υπογραμμίζει την ανάγκη για βελτιώσεις και την ανάπτυξη πολιτικών που να εξασφαλίζουν την πλήρη ένταξη των ατόμων με αναπηρία στον τουριστικό τομέα.
Η έννοια του “Προσβάσιμου Τουρισμού” αναφέρεται στην προσαρμογή των περιβαλλοντικών πόρων, των τουριστικών υπηρεσιών και των προϊόντων, ώστε να επιτρέπεται η πρόσβαση, η χρήση και η απόλαυση όλων των επισκεπτών βάσει των αρχών και των διεθνών προτύπων σχεδιασμού (UNWTO, 2017). Σύμφωνα με τους Cole και Morgan (2010), ο προσβάσιμος τουρισμός είναι ένα σύνολο εγκαταστάσεων και πρακτικών που αυξάνουν τον αριθμό των ατόμων που μπορούν να επωφεληθούν από μια εμπειρία στον τουρισμό. Σε μια σύγχρονη προσέγγιση, ως Προσβάσιμος τουρισμός ορίζονται οι απαιτήσεις πρόσβασης που περιλαμβάνουν την κινητικότητα, την όραση, την ακοή και τις γενικές διαστάσεις της πρόσβασης, οι οποίες λειτουργούν ανεξάρτητα και με ισότητα και αξιοπρέπεια μέσω γενικών σχεδιασμένων προϊόντων και περιβαλλόντων (Ţirca, Alexandru, Souca, Bacila & Ciornea, 2010).
Η πρόσβαση σε πολιτιστικές εμπειρίες είναι δικαίωμα όλων των πολιτών και πρέπει να εξασφαλίζεται μέσω της συνεργασίας των πολιτιστικών οργανισμών και του κράτους. Για να επιτευχθεί αυτή η συνεργασία, είναι σημαντικό να υπάρχουν μουσεία που να είναι προσανατολισμένα στον επισκέπτη, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να είναι ενήμερα για το εύρος των επισκεπτών τους, συμπεριλαμβανομένων των πραγματικών, των πιθανών και των εικονικών επισκεπτών (Innes, 2010). Εκτός από τα ατομικά οφέλη που αποκομίζει ένα άτομο με αναπηρία μέσα από την πρόσβαση στα μουσεία (Πικοπούλου–Τσολάκη, Γλύτση, 2002; Galloway & Stanley, 2004), τα οφέλη επεκτείνονται και στην κοινωνία στο σύνολό της. Τα μουσεία εξοικειώνουν το κοινό με την αναπηρία, προωθώντας την ανεκτικότητα και την ανάπτυξη ενταξιακών κοινωνιών (Group for Large Local Authority Museums, 2000). Αυτό δημιουργεί ευκαιρίες για κοινωνική ενσωμάτωση και αυξάνει την ευαισθητοποίηση γύρω από θέματα αναπηρίας.
Σύμφωνα με τους Darcy & Dickinson (2009), τα άτομα με απαιτήσεις πρόσβασης, όπως μειωμένη κινητικότητα, όραση, ακοή ή γνωστικές διαστάσεις της πρόσβασης, πρέπει να μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα και με ισότητα και αξιοπρέπεια, μέσω τουριστικών προϊόντων, υπηρεσιών και περιβαλλόντων που είναι παγκοσμίως σχεδιασμένα για να καλύπτουν αυτές τις ανάγκες. Αυτός ο ορισμός περιλαμβάνει όχι μόνο τα άτομα με αναπηρίες, αλλά και άλλες ομάδες, όπως εκείνους που ταξιδεύουν με μικρά παιδιά σε καροτσάκια ή ηλικιωμένα άτομα, εξασφαλίζοντας ότι όλοι έχουν ισότιμη πρόσβαση σε τουριστικές δραστηριότητες και υπηρεσίες.
