Διερεύνηση των κινήτρων συμμετοχής μελών χωρίς αναπηρία στην μικτή θεατρική ομάδα «Εν δυνάμει»- Διπλωματική Εργασία της Ευσταθίας Καρύδα- ΠΜΣ Επιστήμες της Αγωγής: Ειδική Αγωγή του ΠΑ.ΜΑΚ.-Μέρος 25ο
Κεφάλαιο 4ο Συζήτηση (μέρος 5ο)
Με βάση τα λόγια του/της Σ.2., τα μέλη της ομάδας γίνονται πιο δημιουργικά σχετικά με το θέατρο και αυτό αποδεικνύεται από την διάθεση που τους δημιουργείται να δουλέψουν, να αναζητήσουν και να εξασκηθούν σε οτιδήποτε γύρω από το θέατρο. Οι συνθήκες που ευνοούν σε αυτό είναι η δύναμη και η αυτοπεποίθηση που αντλούν βλέποντας πως το αποτέλεσμα της δουλειάς τους είναι πολύ ποιοτικό. Ακόμη, το μοίρασμα προσωπικών ιστοριών και βιωμάτων, η απασχόληση με θέματα που απασχολούν όλη την κοινωνία, η πρωτότυπη προβολή ανθρώπινων πλευρών και η πρόκληση συγκίνησης στο κοινό και στους ίδιους, συμβάλλον καθοριστικά στην αύξηση της επιθυμίας για δημιουργία, στο αίσθημα υπερηφάνειας και τελικά στην κάλυψη της ανάγκης για νεωτερισμό. Οι Ryan & Deci (2000) ορίζουν την εσωτερική παρακίνηση ως την ενεργή ενασχόληση με καθήκοντα που οι άνθρωποι βρίσκουν ενδιαφέροντα και τα οποία, με την σειρά τους προάγουν την ανάπτυξη και χαρακτηρίζονται από καινοτομία (González-Cutre et al., 2016). Οι Deci & Ryan (1985 όπως αναφέρεται στο González-Cutre et al., 2016) υποστηρίζουν ότι τα παιδιά είναι ενεργά και περίεργα από τη γέννησή τους και έχουν συνεχώς ανάγκη από διέγερση. Η βασική παρακινητική κατάσταση της εσωτερικής παρακίνησης χαρακτηρίζει τη φυσική κλίση προς το αυθόρμητο ενδιαφέρον και τη διερεύνηση, την αφομοίωση και την κατάκτηση ως μια ουσιαστική εμπειρία απαραίτητη για τη γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη και τη βέλτιστη λειτουργία (Ryan, 1995, Ryan & Deci, 2000b όπως αναφέρεται στο González-Cutre et al., 2016). Επιπλέον, η θεωρία του αυτοπροσδιορισμού υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι έχουν έμφυτες τάσεις να δεσμεύονται σε ενδιαφέρουσες δραστηριότητες (νεωτερισμός/καινοτομία), να εξασκούν ικανότητες (ικανότητα), να επιδιώκουν σχέσεις με άλλους σε κοινωνικές ομάδες (συγγένεια) και να ενσωματώνουν προσωπικές και ενδοψυχικές εμπειρίες σε σχετική ενότητα (αυτονομία) (Ryan & Deci, 2000 όπως αναφέρεται στο González-Cutre et al., 2016). Συνεπώς, τα άτομα αναγκάζονται να αναζητούν νέες εμπειρίες, μια ανάγκη που συμπληρώνει την επιθυμία να βιώσουν την αποτελεσματικότητα και την επιλογή, την αριστοτεχνία και τη σύνδεση με τους άλλους (Deci & Ryan, 1991 όπως αναφέρεται στο González- Cutre et al., 2016). Στην ομάδα «Εν Δυνάμει» το διαφορετικό και το νέο είναι πάντα ζητούμενο και σύμφωνα με τον/την Σ.2., τα μέλη της ομάδας διευρύνουν συνεχώς τους ορίζοντές τους χάρη στα πολλά και διαφορετικά ερεθίσματα που παίρνουν.
Σύμφωνα με τους συνεντευξιαζόμενους, η ομάδα «Εν Δυνάμει» χρησιμοποιεί καινοτόμες μεθόδους στην δημιουργία των θεατρικών της παραστάσεων. Συγκεκριμένα, οι παραστάσεις τους είναι δομημένες με βάση την μέθοδο «devised theatre» καθώς δημιουργούν συνεργατικά τα μέλη της ομάδας, λειτουργούν ως ερευνητές παραγωγής, σχεδιαστές και ερμηνευτές, αντί να έχουν μόνο τους παραδοσιακούς ρόλους ηθοποιών. Τα κείμενα που ερμηνεύουν γράφονται από τους ίδιους, όλα τα μέλη καταθέτουν κάτι προσωπικό μέσα από τα κείμενα και η καλλιτεχνική διευθύντρια μαζί με την σκηνοθέτη δίνουν μία κατεύθυνση. Τα συστήματα που δεν ανανεώνονται εξάλλου, τείνουν να εξαντλούνται και να εξαφανίζονται και, επομένως, για να επιβιώσει ο άνθρωπος χρειάζεται συνεχή καινοτομία και εξέλιξη στην αναπτυξιακή του διαδικασία. Από την προϊστορία, οι άνθρωποι αναπτύσσουν νέα αντικείμενα, εφευρέσεις, δραστηριότητες, ιδέες και έργα ως μέρος της φυσικής τους εξέλιξης. Ζωή χωρίς την επιδίωξη της καινοτομίας θα σήμαινε ότι τα άτομα δεν θα ασχολούνταν με διερευνητικές αναζητήσεις για την κατανόηση του εαυτού και του περιβάλλοντός τους, για την αναζήτηση νοήματος και για την προσωπική τους ανάπτυξη (Kashdan & Silvia, 2009 όπως αναφέρεται στο González-Cutre et al., 2016). Αν και αυτή η ανάγκη για καινοτομία συνδέεται με τις ανάγκες για ικανότητα και αυτονομία, φαίνεται να αποτελεί από μόνη της πηγή κινήτρων (González-Cutre et al., 2016).
Επιπλέον, σύμφωνα με τον/την Σ.5., η ομάδα τον/την έχει βοηθήσει να υιοθετήσει διάφορες πρωτότυπες τεχνικές, μία από τις οποίες είναι το να παρατηρείς και να έχεις το νου σου στους άλλους σε μόνιμη βάση, να παίρνεις συνεχώς ερεθίσματα από αυτούς και να δρας ανάλογα επί σκηνής. Δηλαδή ο ηθοποιός δεν συμπεριφέρεται σαν ρομπότ που ακολουθεί μια διαδικασία κατά βήμα, αλλά αλληλοεπιδρά ουσιαστικά και επικοινωνεί με τους συναδέλφους του. Αυτή την μέθοδο είναι σπάνιο να την συναντήσεις να εφαρμόζεται σε τυπικές θεατρικές ομάδας παρότι διδάσκεται σε δραματικές σχολές διότι δεν είναι εύκολο να παίζει κανείς θέατρο πρώτα για τον άλλον και μετά για τον ίδιο, να πρέπει πρώτα να γνωρίζει το που βρίσκεται και τι κάνει ο άλλος ενώ παράλληλα ασχολείται και με τον δικό του ρόλο. Αυτή η πρόκληση όμως είναι που εκτιμάται από τα μέλη και τα βοηθάει να εξελιχθούν ως ηθοποιοί και ως άνθρωποι γενικότερα. Η καινοτομία είναι απαραίτητη σε όλα τα πλαίσια της ζωής, όπως η εκπαίδευση, η εργασία, ο ελεύθερος χρόνος, η σωματική δραστηριότητα ή οι διαπροσωπικές σχέσεις. Για παράδειγμα, οι φοιτητές και οι ασκούμενοι χρειάζονται εναλλαγή γνωστών και νέων δραστηριοτήτων για να βελτιώσουν τα κίνητρα, την ικανοποίηση, την ευημερία και την απόδοσή τους (Csikszentmihalyi, 1990, Sylvester et al., 2016 όπως αναφέρεται
