Διερεύνηση απόψεων ανώτερων Ιεραρχικά στελεχών επιχειρήσεων του Ιδιωτικού τομέα ως προς την επαγγελματική συνεργασία με άτομα με οπτική αναπηρία – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ του Νικόλαου Τάκη – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Ειδική Αγωγή, Εκπαίδευση και Αποκατάσταση» – Μέρος 24ο

Αυγ 22, 2025 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

4ο Κεφάλαιο: Συζήτηση (Γ Μέρος)

 

Όσον αφορά το εάν καθίσταται δύσκολη η πρόσληψη των ατόμων με οπτική αναπηρία εξαιτίας των ελάχιστων γνώσεων που διαθέτουν πολλοί υπάλληλοι γι’ αυτά, εντοπίζεται μια μικρή υπεροχή των θετικών έναντι των αρνητικών απαντήσεων γεγονός που ίσως να υποδηλώνει μια τάση προς αρνητική άποψη. Ενδεχομένως λοιπόν με κάποια επιφύλαξη βέβαια αυτό να σηματοδοτεί πως τα στελέχη των επιχειρήσεων που προσεγγίστηκαν θεωρούν την άγνοια των υπαλλήλων τους ως έναν παράγοντα ο οποίος ενδεχομένως να λειτουργεί αποτρεπτικά στην απασχόληση των ατόμων με οπτική αναπηρία. Προηγούμενη παρόμοια έρευνα έχει αναδείξει την επικράτηση ουδέτερων και ελαφρώς αρνητικών αντιλήψεων από πλευράς ανώτερων στελεχών αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα (McDonnall & Cmar, 2022). Όσον αφορά τα ελληνικά δεδομένα, μεγάλος αριθμός εργοδοτών εμφανίζουν ουδέτερη στάση ως προς την αντίδραση που θα έχουν οι υπάλληλοι τους στο ενδεχόμενο να ενταχθεί στην επιχείρησή τους ένα άτομο με οπτική αναπηρία (Papakonstantinou & Papadopoulos, 2020; Papakonstantinou & Papadopoulos, 2017).

Ως προς την οικονομική επιβάρυνση που θα έχει η απασχόληση ενός ατόμου με οπτική αναπηρία σε μία επιχείρηση δεδομένων των προσαρμογών που ενδείκνυνται να πραγματοποιηθούν ή άλλων επιπρόσθετων εξόδων, οι συμμετέχοντες εμφανίζονται διχασμένοι, αφού οι θετικές και οι αρνητικές τους απαντήσεις είναι αρκετά μοιρασμένες. Συνεπώς, μπορεί να ειπωθεί πως εκφράζεται μια κάπως ουδέτερη άποψη σχετικά με το εάν η απασχόληση των ατόμων με οπτική αναπηρία θα ήταν δαπανηρή ή όχι για την επιχείρησή τους. Γενικότερα στη βιβλιογραφία επικρατεί η άποψη ότι η επαγγελματική συνεργασία με άτομα με οπτική αναπηρία ενδέχεται να έχει αυξημένο κόστος σε μια επιχείρηση. Ένας λόγος λοιπόν που ορισμένοι εργοδότες δεν προσλαμβάνουν αυτά τα άτομα είναι ο φόβος τους για τα πολλαπλά έξοδα που θα προκύψουν και θα επιβαρύνουν την εταιρεία τους (Munemo & Tom, 2013). Παράλληλα, υπεύθυνοι ανθρώπινου δυναμικού υποστηρίζουν ότι η πρόσληψη ενός ατόμου με οπτική αναπηρία θα έχει πιο αυξημένο κόστος για την επιχείρησή τους συγκριτικά με την πρόσληψη ενός ατόμου χωρίς αναπηρία (Lynch, 2013). Οι προαναφερθείσες απόψεις των εργοδοτών ενδεχομένως να στηρίζονται στη λανθασμένη πεποίθησή τους ότι οι προσαρμογές και τα υποστηρικτικά μέσα που είναι αναγκαία για τα άτομα με οπτική αναπηρία προκειμένου να μπορούν να εργαστούν έχουν ιδιαίτερα αυξημένο κόστος, με αποτέλεσμα στην πλειονότητα των περιπτώσεων να εμφανίζονται αρνητικοί να τους τα παρέχουν (Crudden et al., 2024; Opoku et al., 2017; Dong et al., 2017; Lynch, 2013).

Αναφορικά με την ύπαρξη επιφυλακτικότητας ως προς την απόλυση ενός εργαζομένου με οπτική αναπηρία εξαιτίας της ισχύς ορισμένων νόμων, οι θετικές και οι αρνητικές απαντήσεις των συμμετεχόντων φαίνονται αρκετά μοιρασμένες. Παρόλα αυτά, παρατηρείται μια πολύ μικρή υπεροχή όσων εμφανίζονται αρνητικοί στο συγκεκριμένο θέμα, γεγονός που ενδεχομένως με κάποια επιφύλαξη βέβαια να δηλώνει πως δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για τα νομικά ζητήματα σε περίπτωση που για κάποιο λόγο θελήσουν να απολύσουν έναν υπάλληλο με οπτική αναπηρία. Ωστόσο, τα ευρήματα παρεμφερής έρευνας ανέδειξαν πως τα ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων εξέφρασαν κάποια ανησυχία όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα (McDonnall & Cmar, 2022). Σε αντίθεση με το παρόν εύρημα έρχονται επίσης ορισμένες μελέτες οι οποίες εστιάζουν στα άτομα με αναπηρία γενικότερα. Σύμφωνα λοιπόν με τα ευρήματα αυτών των μελετών, οι εργοδότες φοβούνται ότι από τη στιγμή που θα προσλάβουν ένα άτομο με αναπηρία στην επιχείρησή τους, δε θα μπορέσουν να το απολύσουν εξαιτίας της ύπαρξης σχετικών νόμων, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν μια επαγγελματική συνεργασία μαζί τους (Goodman et al., 2024; Kaye et al., 2011). Ειδικότερα, πολλοί από αυτούς εμφανίζονται απρόθυμοι να τα απασχολήσουν στην επιχείρησή τους, εξαιτίας της ανησυχίας τους ότι έπειτα από την πρόσληψή τους θα είναι δύσκολο να τα απολύσουν σε περίπτωση που εκείνα δε θα ανταπεξέρχονται επαρκώς στα εργασιακά τους καθήκοντα λόγω της ύπαρξης νόμων που προστατεύουν τα εργασιακά τους δικαιώματα (Kocman et al., 2018). Δεδομένων λοιπόν των έντονων ανησυχιών που παρουσιάζονται από πλευράς εργοδοτών και ανώτερων στελεχών για τα νομικά ζητήματα βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας, η ύπαρξη λιγότερων ανησυχιών που εξέφρασαν οι συμμετέχοντες της παρούσας έρευνας, ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί από αυτούς αγνοούν την ύπαρξη νόμων οι οποίοι προστατεύουν τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία στην εργασία.

Μετάβαση στο περιεχόμενο