Χιούμορ, Ενσυναίσθηση και Εκπαίδευση Ατόμων με Κινητικές Αναπηρίες – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ του Σαρηγιαννίδη Αδαμάντιου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Επιστήμες της Αγωγής: Εκπαίδευση Ενηλίκων, Ειδική Αγωγή» – Μέρος 3ο

Σεπ 23, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Χιούμορ, Ενσυναίσθηση και Εκπαίδευση Ατόμων με Κινητικές Αναπηρίες – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ του Σαρηγιαννίδη Αδαμάντιου – ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, Π.Μ.Σ. «Επιστήμες της Αγωγής: Εκπαίδευση Ενηλίκων, Ειδική Αγωγή» – Μέρος 3ο

 

Βιβλιογραφική Ανασκόπηση

Κεφάλαιο 1: Χιούμορ

1.1.         Ορισμός και είδη Χιούμορ

 

Χιούμορ ορίζεται ως «η διεθνής χρήση λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας η οποία τείνει να καταλήγει σε γέλιο ή χαρά και περιλαμβάνει την επικοινωνία παράταιρων νοημάτων που είναι κάπως διασκεδαστικά» (Martin, 2007, όπως αναφέρεται σε Bieg et al., 2017, σ. 25).

Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης ως χιούμορ ορίζεται «το είδος των λέξεων, πράξεων ή του γραπτού λόγου που προκαλεί συναισθήματα όπως διασκέδαση, χαρά, παραδοξότητα, αστεϊσμό» (Simson & Weiner, 1989, όπως αναφέρεται σε Aşılıoğlu, 2021, σ.139). Γενικότερα, χιούμορ είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος τι είναι διασκεδαστικό και αστείο ή η ικανότητα να εκφράζει το αστείο σε γραπτά, λεκτικά ή άλλα πλαίσια, ή η ικανότητα να προσεγγίζει ένα θέμα κάνοντας κάποιο αστείο ή με παιχνιδιάρικη φαντασία (Munde, 1997, όπως αναφέρεται σε Aşılıoğlu, 2021).

Το χιούμορ είναι ένα από τα θετικά χαρακτηριστικά που διευκολύνουν τα άτομα στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων και στην προσαρμογή τους σε δύσκολες συνθήκες (Martin et al., 2003, όπως αναφέρεται σε Aşılıoğlu, 2021). Αυτή η ικανότητα αναπτύσσεται κυρίως με τις διαπροσωπικές σχέσεις. Το χιούμορ δεν αποτελεί μόνο ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας αλλά ένα εργαλείο που βοηθά τα άτομα στο να προσλαμβάνουν τα γεγονότα από πολλές διαφορετικές οπτικές, να γίνονται ευαίσθητοι, να διευρύνουν τη φαντασία τους και να αναπτύσσουν ικανότητα ενσυναίσθησης (Kilic, 2016, όπως αναφέρεται σε Aşılıoğlu, 2021).

Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία το χιούμορ μπορεί να διακριθεί σε 4 είδη, τα δύο συνδέονται με την ευπροσάρμοστη και κατάλληλη συμπεριφορά, Κοινωνικό και Αυτο- Ενισχυτικό Χιούμορ, και τα άλλα δύο, το Επιθετικό και το Αυτοκαταστροφικό, συνδέονται με ακατάλληλη, μη προσαρμοστική συμπεριφορά (Martin et al., 2003). Έτσι τα 4 αυτά είδη χιούμορ περιγράφονται με λίγα λόγια ως εξής:

Κοινωνικό χιούμορ: Tα άτομα που διαθέτουν σε υψηλό βαθμό αυτό το είδος χιούμορ, παρουσιάζουν την τάση να λένε αστεία, να εμπλέκονται σε αυθόρμητες πνευματώδεις συζητήσεις για να διασκεδάζουν τους άλλους, να οικοδομούν σχέσεις και να μειώνουν τις διαπροσωπικές εντάσεις (Lefcourt, 2001, όπως αναφέρεται σε Martin et al., 2003). Γενικά πρόκειται για μια μη εχθρική, ανοιχτόμυαλη χρήση του χιούμορ που επιβεβαιώνει τον εαυτό μας και τους άλλους και πιθανώς ενισχύει τη διαπροσωπική σύνδεση και την έλξη των ατόμων (Martin et al., 2003).

Αυτο-Ενισχυτικό χιούμορ: Αυτό το χιούμορ περιλαμβάνει μια γενικά χιουμοριστική οπτική της ζωής, μια τάση για διασκέδαση με τα σκαμπανεβάσματα της ζωής και για διατήρηση μιας χιουμοριστικής οπτικής ακόμα και σε καταστάσεις στρες ή αντιξοότητας (Kuiper, Martin & Olinger, 1993, όπως αναφέρεται σε Martin et al., 2003).

Επιθετικό χιούμορ: Το συγκεκριμένο χιούμορ σχετίζεται με τον χλευασμό, την κοροϊδία, την υποτίμηση, τη συκοφαντία (Zillman, 1983, όπως αναφέρεται σε Martin et al., 2003). Σε αυτό συμπεριλαμβάνεται η χρήση του χιούμορ για χειρισμό των άλλων με την έννοια ότι υπονοείται μια πιθανή απειλή χλευασμού προς αυτούς (Janes & Olson, 2000, όπως αναφέρεται σε Martin et al., 2003). Γενικά, αυτό το χιούμορ σχετίζεται με την τάση να εκφράζει κάποιος χιούμορ εις βάρος άλλων, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον πιθανό αντίκτυπο που θα έχει αυτό στους άλλους (Martin et al., 2003).

Αυτοκαταστροφικό χιούμορ: Αυτό το είδος περιλαμβάνει υπερβολικά αυτοκαταστροφικό χιούμορ. Όποιος διαθέτει το συγκεκριμένο χιούμορ επιχειρεί να διασκεδάσει τους άλλους κάνοντας ή λέγοντας αστεία πράγματα εις βάρος του εαυτού του (Martin et al., 2003). Για τη συγκεκριμένη διάσταση χιούμορ υπάρχει η υπόθεση ότι τα άτομα το χρησιμοποιούν ως μια μορφή αμυντικής άρνησης, ή ότι υπάρχει η τάση να χρησιμοποιούν το χιούμορ ως μέσο για να κρύβουν υποσκάπτοντα αρνητικά συναισθήματα ή ότι τείνουν να αποφεύγουν να λύνουν με εποικοδομητικό τρόπο τα προβλήματά τους (Kubie, 1971, όπως αναφέρεται σε Martin et al., 2003).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο