Αργύρης Κουμτζής: Κάνει ματ στην ανισότητα και θριαμβεύει – «Μου είπαν: Είσαι τυφλός, δεν μπορείς να σπουδάσεις Φυσική»

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού, η διαδρομή του Αργύρη Κουμτζή, του πρώτου τυφλού φοιτητή που άλλαξε τη νομοθεσία των ελληνικών πανεπιστημίων και σήμερα καινοτομεί ως επιστήμονας στο Βερολίνο, ενσωματώνει δίκαιες αλλά αναπάντητες διεκδικήσεις

Λουκάς Καρνής

Ο Αργύρης Κουμτζής είναι πρότυπο, όχι μόνο για την κοινότητα των τυφλών που διεκδικούν μια ζωή πέρα από ανισότητες, με καθολική πρόσβαση στα δικαιώματα που η πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει σε όλους.

Ο Κουμτζής και η ιστορία του αναπαράχθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ιδιαίτερα το 2019, όταν ο τυφλός, τότε φοιτητής του τμήματος Φυσικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αποφοίτησε ως αριστούχος με την υψηλότερη βαθμολογία μεταξύ των συμφοιτητών του έχοντας δώσει μάχες για αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Την πρόσβαση στην παιδεία, την ευκαιρία να θριαμβεύσει σε ό,τι ο ίδιος ήξερε πως ήθελε να αφοσιωθεί.

Την επιστήμη της Φυσικής.

Ο Αργύρης Κουμτζής μόλις στον δέκατο μήνα της ζωής του διαγνώστηκε με ατροφικό οπτικό νεύρο κάτι που έμελλε να τον καταστήσει τυφλό σε όλη του την ζωή.

«Οι γονείς μου ήταν δίπλα μου, 100%, επειδή έχουν και οι ίδιοι πρόβλημα όρασης. Ξέρετε σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει θέμα να αποδεχτούν και οι ίδιοι οι γονείς το πρόβλημα ενώ σε εμένα αυτό ήταν πάρα πολύ εύκολο. Έτσι μεγαλώσαμε. Κι εμένα και τον αδερφό μου μας στήριξαν σε κάθε βήμα, σε καθετί που θέλαμε να κάνουμε» είχε πει ο Κουμτζής που σήμερα, εφτά χρόνια μετά από τη συγκινητική ορκωμοσία του, είναι διδάκτορας Αστροφυσικής, εργάζεται στη Γερμανία ως data scientist και πλέον, μέσα από τα κανάλια του, ως digital creator στο πεδίο του, κερδίζει το δικό του κοινό για τις γνώσεις, την ιστορία και την αμεσότητα του.

Σε έναν κόσμο που συχνά μετρά τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία με βάση τα εμπόδια που συναντούν, όπου ο μισαναπηρισμός, φυσικοποιημένος και σχεδόν ενσωματωμένος στις συμπεριφορές μας γιατί ελάχιστα έχουν γίνει για να μην είναι οι ανάπηροι αόρατοι κυριαρχεί, ο Κουμτζής έχει μια ιστορία υπέρβασης

Ο Κουμτζής είναι αυτό που στις παρέες μου αποκαλούμε «αληθινός influencer» που εμπνεει, ένας τυφλός σκακιστής, λαμπρός επιστήμονας που κοιτάζει όσα δεν μπορεί να δει και τα κατακτά. Τα αστέρια.

Ο ανάπηρος Αργύρης Κουμτζής και η ιστορία του είναι επίκαιρη κάθε μέρα. Σήμερα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού και τις δράσεις του ΕΣΚ Τυφλών που καλούν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας και διεκδίκησης [σήμερα στις 6 μ.μ. στο Σύνταγμα] απευθύνοντας κάλεσμα για αγωνιστική δράση «ενάντια στα πάμπολλα εμπόδια που υψώνονται μπροστά μας καθημερινά, από την πολιτική της κυβέρνησης στις απροσπέλαστες πόλεις, με την εμπορευματοποίηση των αναγκών μας στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην Εκπαίδευση, στην Αποκατάσταση. Ανυπέρβλητα τα εμπόδια, καθώς τα αναγκαία τεχνολογικά βοηθήματα είναι πανάκριβα, παρότι άκρως απαραίτητα για την εκπαίδευσή μας, την καθημερινή μας ζωή, την ένταξή μας στην παραγωγή».

Ό,τι είχε παλέψει και ο ίδιος, όταν ως μαθητής της Β’ Λυκείου απευθύνθηκε στο Αριστοτέλειο ψάχνοντας τρόπους προκειμένου να σπουδάσει στο τμήμα Φυσικής του ιδρύματος.

«Από τη Β’ Λυκείου που έψαξα για να δω τι γίνεται μου είπαν ότι δεν μπορούν να με πάρουν για δικούς τους λόγους. Κυρίως το πρόβλημά τους ήταν ότι δεν ξέρανε και ότι δεν είχανε διάθεση να μάθουνε εκείνη τη χρονική στιγμή. Θεωρούσαν ότι υπάρχουν κάποια πρακτικά προβλήματα τα οποία δεν είχαν τη διάθεση, την όρεξη να ψάξουν πώς μπορούν να λυθούνε και τους φαινόταν κάτι πολύ μεγάλο και πολύ δύσκολο» είχε τονίσει.

Οι αρμόδιες Αρχές του ιδρύματος επί της ουσίας είχαν σηκώσει τα «χέρια ψηλά» λέγοντας του πως θα ήταν πολύ δύσκολο να τον δεχτούν καθώς θα υπήρχε δυσκολία στον τρόπο παρακολούθησης των μαθημάτων αλλά και στην «ανάγνωση» των συγγραμμάτων. Μετά από παρέμβαση της τότε ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας ο Αργύρης Κουμτζής κατάφερε να γίνει δεκτός από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Η επιμονή του κατάφερε να κάνει ματ στα εμπόδια, και να αναγκάσει την Πολιτεία να ασχοληθεί με τους τυφλούς μαθητές και υποψήφιους φοιτητές.

Ο Κουμτζής έχοντας τη μεγαλύτερη βαθμολόγια μεταξύ των φοιτητών που ορκίστηκαν, ήταν αυτός που διάβασε τον όρκο το 2019. Τότε, η Καθηγήτρια Ψυχολογίας του ΑΠΘ, Δήμητρα Κογκίδου, σε ανάρτησή της στο Facebook, έγραψε:

«Είχα κάνει πολλές ορκωμοσίες ως Κοσμητόρισσα στο παρελθόν, σήμερα όμως συγκινήθηκα πολύ. Είναι η ορκωμοσία του Αργύρη Κουμτζή. Δόθηκε αγώνας για να γίνει δεκτός -με αίσιο τέλος. Ο Κοσμήτορας είπε για τη δύναμη της ‘θέλησης’. Άνοιξε δρόμο ο Αργύρης. Το γεγονός ότι είναι τυφλός δεν ‘στάθηκε τελικά εμπόδιο’. 9,39 πρώτος, είπε και τον όρκο στο τμήμα Φυσικής. Συγχαρητήρια».

Ο Κουμτζής, ο πρώτος τυφλός φοιτητής που φοίτησε στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μπορεί να υπερασπιστεί δίκαια πως η διαδρομή του και οι κατακτήσεις του είναι μια μικρή επανάσταση για την προσβασιμότητα στην ανώτατη εκπαίδευση.

Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στο Ρετζίκι, μια περιοχή στο βορειοανατολικό τμήμα της Θεσσαλονίκης. Μετακόμισε εκεί μαζί με την οικογένειά του όταν ήταν δύο ετών και οι γονείς του επέλεξαν να πάει σε δημόσιο σχολείο και όχι σε σχολή τυφλών.

Εραστής της γνώσης, της μάθησης, τις θετικές επιστήμες, της λογοτεχνίας και της σκακιέρας, ο γιος ενός πατέρα με την ίδια πάθηση και μιας μητέρας με ασθενή όραση, έμαθε από νωρίς να λύνει προβλήματα -και αν δεν τα έλυνε ξέρει πως απλά η επίλυση θα χρειαστεί περισσότερη προσπάθεια, σκέψη, στρατηγική.

Ο Κουμτζής είναι αυτό που στις παρέες μου αποκαλούμε «αληθινός influencer» που εμπνέει, ένας τυφλός σκακιστής, λαμπρός επιστήμονας που κοιτάζει όσα δεν μπορεί να δει και τα κατακτά

Οι διεκδικήσεις του συναντούν τις διεκδικήσεις των φορέων των ατόμων με οπτική αναπηρία για προσβασιμότητα, δωρεάν τεχνολογικά βοηθήματα και μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι δεν θα επιβιώνουν απλώς, αλλά θα θριαμβεύουν. Γιατί τα γράμματα, η γνώση και η εκπαίδευση αποτελούν τον πυρήνα της εξέλιξης κάθε ανθρώπου.

Η παιδεία δεν είναι πολυτέλεια ούτε προνόμιο για λίγους αλλά θεμελιώδες δικαίωμα που πρέπει να παρέχεται προσβάσιμο, αδιάλειπτο και ισότιμο σε κάθε μέλος της κοινωνίας.

Σε έναν κόσμο που συχνά μετρά τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία με βάση τα εμπόδια που συναντούν, όπου ο μισαναπηρισμός, φυσικοποιημένος και σχεδόν ενσωματωμένος στις συμπεριφορές μας γιατί ελάχιστα έχουν γίνει για να μην είναι οι ανάπηροι αόρατοι κυριαρχεί, ο Κουμτζής έχει μια ιστορία υπέρβασης.

Από το ΑΠΘ στην Οξφόρδη, το MIT και το Ινστιτούτο Max Planck

Ο Αργύρης Κουμτζής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1996. Υπήρξε ο πρώτος μαθητής στην Ελλάδα με ολοκληρωτική απώλεια όρασης που φοίτησε σε δημόσιο σχολείο με παράλληλη στήριξη. Η φοίτησή του αυτή συνετέλεσε καθοριστικά ώστε να διατηρήσει μια φυσιολογική καθημερινότητα και εν τέλει να καταφέρει να διακριθεί σε πλήθος μαθητικών διαγωνισμών στα Μαθηματικά, τη Φυσική αλλά και την Ποίηση.

Όταν ολοκλήρωσε το σχολείο, ήρθε αντιμέτωπος με τη θεσμική απόρριψη του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ο Αργύρης έδωσε έναν πρωτοφανή νομικό, κοινωνικό και προσωπικό αγώνα για να διεκδικήσει τη θέση που είχε κερδίσει με τα μόριά του.

Ως άμεσο αποτέλεσμα αυτού του αγώνα, καταργήθηκε οριστικά το δικαίωμα των ελληνικών πανεπιστημίων να απορρίπτουν υποψήφιους φοιτητές λόγω αναπηρίας.

Εισηγμένος πλέον στο Φυσικό ΑΠΘ, ο Κουμτζής το 2016 επιλέχθηκε ανάμεσα στους πέντε Έλληνες φοιτητές του προγράμματος Educational Trip που ταξίδεψαν στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT) στη Βοστόνη.

«Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι με αναπηρία όρασης δεν θα προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν από την τυφλότητά τους, αλλά θα έχουν όλα τα εφόδια για να θριαμβεύσουν»

Η ερευνητική εμπειρία που είχε αποκτήσει μέσω της ενασχόλησής του με μοντέλα περιγραφής της στατιστικής ηλιακών εκλάμψεων, σε συνδυασμό με τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, του άνοιξαν την πόρτα με υποτροφία για το θερινό πρόγραμμα ερευνητικής αστροφυσικής (SPUR) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Το 2019 έγινε δεκτός ως διδακτορικός υπότροφος στο Ινστιτούτο Έρευνας Ηλιακού Συστήματος Max Planck στο Γκέτινγκεν της Γερμανίας —ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα επιστημονικά κέντρα διεθνώς στη μελέτη της φυσικής του ηλιακού συστήματος— ολοκληρώνοντας το διδακτορικό του πάνω στη δομή του μαγνητικού πεδίου στην ηλιακή ατμόσφαιρα.

Σήμερα, ζει στο Βερολίνο, εργάζεται στη Deutsche Bank αναπτύσσοντας μοντέλα επιστήμης δεδομένων (Data Science) για την ανίχνευση οικονομικού εγκλήματος, ενώ παράλληλα δραστηριοποιείται ως digital creator και δημιουργός της προσβάσιμης πλατφόρμας AudioThrive.

Μια ανάγλυφη σκακιέρα οδηγός ζωής

«Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, ο πατέρας μου, ο οποίος είναι επίσης τυφλός, μου έκανε ένα δώρο που έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου για πάντα. Τότε δεν είχα ιδέα πόσο βαθιά επίδραση θα είχε πάνω μου εκείνο το μικρό ξύλινο κουτί» γράφει ο ίδιος στο ιστολόγιο του.

«Ήταν μια ανάγλυφη σκακιέρα, ειδικά σχεδιασμένη για τυφλούς παίκτες. Κάθε τετράγωνο έχει μια μικρή υποδοχή και κάθε κομμάτι έχει μια καρφίδα στο κάτω μέρος, ώστε να παραμένει σταθερό όταν το αγγίζεις για να διαπιστώσεις τη θέση του. Τα μαύρα κομμάτια έχουν μια μικρή καρφίτσα στην κορυφή για να ξεχωρίζουν από τα λευκά, ενώ τα μαύρα τετράγωνα είναι ελαφρώς υπερυψωμένα ώστε να νιώθεις τη δομή ολόκληρου του πίνακα με την αφή. Ως πεντάχρονο παιδί, λάτρευα να ανακαλύπτω αυτές τις λεπτομέρειες. Περνούσα ώρες στήνοντας τα κομμάτια και κάνοντας τυχαίες μάχες.

Όταν ο πατέρας μου με πήγε στον τοπικό σκακιστικό σύλλογο, κανείς δεν γνώριζε πώς ένας τυφλός μαθητής θα μπορούσε να παρακολουθήσει το μάθημα. Ο πατέρας μου είπε απλά: ‘Ας προσπαθήσουμε. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε’.

Οι σκακιέρες χωρίζονται με συντεταγμένες —στήλες από το Α έως το H και γραμμές από το 1 έως το 8. Αυτό το σύστημα είναι ιδανικό για έναν τυφλό, καθώς μπορείς να περιγράψεις ολόκληρο το παιχνίδι με λέξεις και να σχηματίσεις την πλήρη εικόνα στο μυαλό σου.

«Το σκάκι ήταν η απόδρασή μου σε έναν χώρο όπου η αναπηρία δεν είχε καμία σημασία. Είκοσι πέντε χρόνια και ένα διδακτορικό στη Φυσική μετά, έχω ακόμα την ίδια σκακιέρα. Τα κομμάτια είναι σπασμένα από τις αμέτρητες πτώσεις, αλλά το πνεύμα τους ζει, υπενθυμίζοντάς μου να μάχομαι για κάθε κίνηση και να προετοιμάζομαι για την επόμενη πρόκληση, γιατί οι προκλήσεις προσβασιμότητας δεν σταματούν ποτέ»

Ο προπονητής μου μού είπε την πρώτη μέρα: ‘Κάνε τη σκακιέρα σπίτι σου — μην αποστηθίζεις απλώς τις συντεταγμένες, νιώσε τη’. Δεν ήταν εύκολο. Ο ρυθμός των μαθημάτων ήταν γρήγορος και πολλές φορές τα άλλα παιδιά έδειχναν τις κινήσεις στον πίνακα επίδειξης χωρίς να λένε τις συντεταγμένες.

Ήταν όμως 100% αξιοποιήσιμο. Βρήκα μια νέα κοινότητα ανθρώπων με βλέποντες που μοιράζονταν το ίδιο πάθος. Ταξιδέψαμε σε όλη τη χώρα για τουρνουά, γιορτάσαμε νίκες, κλάψαμε για ήττες. Το σκάκι με έμαθε να αναλαμβάνω την ευθύνη: όταν κερδίζεις οφείλεται στη σκέψη σου, όταν χάνεις οφείλεται στα λάθη σου. Δεν υπάρχει κανείς να κρυφτείς από πίσω — κι αυτό είναι ένα ανεκτίμητο μάθημα για κάθε παιδί.

Επιπλέον, το σκάκι ανέπτυξε τη χωρική μου αντίληψη και τη γεωμετρική μου σκέψη —δεξιότητες που χρησιμοποίησα αργότερα στις σπουδές Φυσικής. Χωρίς το σκάκι, θα είχα σπουδάσει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Τότε στην Ελλάδα όλοι μου έλεγαν ότι ήταν αδύνατον για έναν τυφλό να σπουδάσει Φυσική. Μέσα από τα διεθνή τουρνουά τυφλών σκακιστών συνάντησα φοιτητές από τη Γερμανία και κατάλαβα ότι οι τεχνολογικές και θετικές σπουδές ήταν εφικτές.

Το σκάκι ήταν η απόδρασή μου σε έναν χώρο όπου η αναπηρία δεν είχε καμία σημασία. Είκοσι πέντε χρόνια και ένα διδακτορικό στη Φυσική μετά, έχω ακόμα την ίδια σκακιέρα.

Τα κομμάτια είναι σπασμένα από τις αμέτρητες πτώσεις, αλλά το πνεύμα τους ζει, υπενθυμίζοντάς μου να μάχομαι για κάθε κίνηση και να προετοιμάζομαι για την επόμενη πρόκληση, γιατί οι προκλήσεις προσβασιμότητας δεν σταματούν ποτέ».

«Δεν θέλω απλώς να επιβιώνουμε, θέλω να θριαμβεύουμε»

«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1996 με ατροφικό οπτικό νεύρο. Όταν ολοκλήρωσα το σχολείο και διεκδίκησα την είσοδό μου στο Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, βρέθηκα αντιμέτωπος με το θεσμικό τείχος της απόρριψης. Μου έλεγαν: Πώς θα κάνεις εργαστήρια; Πώς θα διαβάσεις τις εξισώσεις;. Αποφασίσαμε να παλέψουμε. Αλλάξαμε τον κανονισμό, προσαρμόσαμε τα εργαστήρια, αξιοποιήσαμε αναγνώστες οθόνης, εξειδικευμένα λογισμικά και απτικές μεθόδους» είπε στο TEDxAUEB.

Αποφοίτησα με 9,4, συνέχισα στην Οξφόρδη, στο MIT και στο Ινστιτούτο Max Planck. Όμως, ο αριθμός των τυφλών ανθρώπων που σπουδάζουν επιστήμες STEM (Φυσική, Τεχνολογία, Μηχανική, Μαθηματικά) παραμένει ντροπιαστικά χαμηλός για έναν κόσμο που υποκρίνεται ότι νοιάζεται για την προσβασιμότητα.

«Για μένα, το λευκό μπαστούνι και η τεχνολογία δεν είναι σύμβολα αδυναμίας, αλλά τα εργαλεία της απόλυτης ελευθερίας. Τα όρια υπάρχουν μόνο στο μυαλό των άλλων. Με θέληση, πείσμα και τα κατάλληλα μέσα, μπορούμε να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο και να φτάσουμε στα αστέρια»

Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι με αναπηρία όρασης δεν θα προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν από την τυφλότητά τους, αλλά θα έχουν όλα τα εφόδια για να θριαμβεύσουν.

Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργώ περιεχόμενο ως digital creator και αναπτύσσω την πλατφόρμα AudioThrive: θέλω να μοιραστώ τις εμπειρίες που με βοήθησαν στο ταξίδι μου και να χρησιμοποιήσω τις τεχνικές μου γνώσεις για να σχεδιάσω λύσεις προσβασιμότητας που δεν θα είναι απλώς λειτουργικές, αλλά πραγματικά εξαιρετικές.

Για μένα, το λευκό μπαστούνι και η τεχνολογία δεν είναι σύμβολα αδυναμίας, αλλά τα εργαλεία της απόλυτης ελευθερίας. Τα όρια υπάρχουν μόνο στο μυαλό των άλλων. Με θέληση, πείσμα και τα κατάλληλα μέσα, μπορούμε να γκρεμίσουμε κάθε τοίχο και να φτάσουμε στα αστέρια».

 

Δεν είναι ο μόνος

Η ατομική πορεία υπέρβασης του Αργύρη Κουμτζή υπενθυμίζει τη σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η πλειονότητα των ατόμων με αναπηρία όρασης στην Ελλάδα.

Η ΕΣΚ Τυφλών καταγγέλλει τα πάμπολλα εμπόδια που υψώνονται καθημερινά μπροστά τους, από τις απροσπέλαστες πόλεις και τα κακοποιημένα πεζοδρόμια, μέχρι την εμπορευματοποίηση των βασικών αναγκών τους στην Υγεία, την Πρόνοια, την Εκπαίδευση και την Αποκατάσταση και επισημαίνει ότι τα απαραίτητα τεχνολογικά βοηθήματα παραμένουν πανάκριβα, παρότι είναι απολύτως αναγκαία για την εκπαίδευση, την καθημερινή διαβίωση και την ένταξή τους στην παραγωγή.

Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΣΚ Τυφλών διεκδικεί παρεμβάσεις με κρατική ευθύνη στο δομημένο περιβάλλον και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ώστε οι πόλεις να γίνουν πλήρως προσβάσιμες, δωρεάν παροχή του λευκού μπαστουνιού και όλων των σύγχρονων τεχνολογικών βοηθημάτων σε όλους τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης, θεσμοθέτηση Προσωπικού Βοηθού ενταγμένου σε δημόσιες κοινωνικές δομές με μόνιμη και σταθερή δουλειά χωρίς κόφτες και περιορισμούς, καθώς και αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση των εκπαιδευτών κινητικότητας από το ΚΕΑΤ.

 

Τη δική του σφραγίδα στη σημερινή ημέρα βάζει και ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών (Π.Σ.Τ.), αναδεικνύοντας ότι η αυτονομία και η ανεξάρτητη διαβίωση δεν αποτελούν προνόμιο, αλλά θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Η δυνατότητα να λαμβάνει κανείς αποφάσεις, να οργανώνει την καθημερινότητά του και να ζει με αξιοπρέπεια συνιστά τη βασική προϋπόθεση για την κοινωνική ισότητα.

Καθοριστικός μοχλός για την επίτευξη αυτής της αυτονομίας είναι η εξειδικευμένη εκπαίδευση στην κινητικότητα, στον προσανατολισμό και στις δεξιότητες καθημερινής διαβίωσης. Ο Π.Σ.Τ. επιτελεί αυτό το έργο αδιάλειπτα από το 1994, παλεύοντας με αντίξοες συνθήκες και τη μεγάλη έλλειψη εκπαιδευτών που δημιουργούσε μακρές λίστες αναμονής. Ωστόσο, ο επίμονος αγώνας δεκαετιών απέδωσε καρπούς με την ψήφιση του νόμου 5322/2026, ο οποίος επιτρέπει την άμεση έναρξη ενός νέου κύκλου εκπαίδευσης εκπαιδευτών.

Μέσα από αυτή την εξατομικευμένη εκπαίδευση, τα άτομα με οπτική αναπηρία αποκτούν τα εφόδια για ασφαλείς μετακινήσεις, αυτοεξυπηρέτηση και αυτοπεποίθηση. Η ανεξάρτητη διαβίωση απαιτεί παράλληλα προσβάσιμους δημόσιους χώρους, ασφαλή πεζοδρόμια, λειτουργικούς οδηγούς όδευσης και προσβάσιμες συγκοινωνίες — μια ευθύνη που ανήκει στην Πολιτεία και σε ολόκληρη την κοινωνία.

Το μήνυμα της σημερινής ημέρας συμπυκνώνεται σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα: Το λευκό μπαστούνι συμβολίζει την ανεξαρτησία, η εκπαίδευση ενισχύει την αυτονομία και η προσβασιμότητα κατοχυρώνει στην πράξη την ισότητα.

Ο Αργύρης Κουμτζής το επιβεβαιώνει γιατί ό,τι δεν βλέπεις, μπορεί να κατακτηθεί όταν η πολιτεία δεν επιλέγει το μισαναπηρισμό ως κανόνα.

 

Πηγή: www.in.gr