Από τον Αποκλεισμό στην Ένταξη: Εκπαίδευση, Αναπηρία και Βιοηθική στον 21ο αιώνα – ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ της ΦΩΚΙΑΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ – ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ, Π.Μ.Σ. ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ – Μέρος 9ο
1.4 Μισαναπηρισμός – μισαναπηρικά εγκλήματα
Ο μισαναπηρισμός αναφέρεται σε ένα πλέγμα στάσεων, απόψεων, συμπεριφορών και πρακτικών που σχετίζονται με τον διαχωρισμό, την καταπίεση και την απομόνωση των ανάπηρων ατόμων (Miller et al., 2004). Αποτελεί δημιούργημα μιας εξιδανικευμένης κανονικότητας, μιας κοινωνικά διαμορφωμένης αντίληψης, σύμφωνα με την οποία οι ανάπηροι άνθρωποι θεωρούνται υποδεέστεροι. Σύμφωνα με τον Goodley (2014, σελ. 14), η εξιδανικευμένη κανονικότητα « παρέχει την κατάλληλη θερμοκρασία και τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για να αναπτυχθεί ο μισαναπηρισμός». Κοινή συνιστώσα όλων των εκφάνσεων του μισαναπηρισμού είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ατόμων με αναπηρία ακριβώς λόγω της αναπηρίας τους (Sherry, 2010). Παρότι ο μισαναπηρισμός εκδηλώνεται σε διάφορες μορφές και σε πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής, το αποκορύφωμα του εκφράζεται μέσα από τα εγκλήματα μίσους κατά των ανάπηρων. Δυστυχώς, πολύ συχνά γίνονται θύματα επιθέσεων, κακοποιητικής συμπεριφοράς και ρατσιστικών – υβριστικών σχολίων, ακριβώς για το λόγο ότι είναι ανάπηροι, κατώτεροι και πολλές φορές ανάξιοι της ζωής (Quarmby, 2008).
Σε αρκετές χώρες, ανάμεσα τους και η Ελλάδα, τα μισαναπηρικά εγκλήματα δεν αναγνωρίζονται ως μια ξεχωριστή κατηγορία, ωστόσο σύμφωνα με έρευνα (Coleman and Sykes, 2016) υπολογίζεται ότι διαπράττονται περίπου 56000 μισαναπηρικά εγκλήματα ετησίως. Ο πραγματικός αριθμός εκτιμάται ότι είναι σημαντικά μεγαλύτερος, καθώς υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους δεν καταγγέλλονται αυτά τα περιστατικά. Ένας βασικός λόγος είναι η έλλειψη προσβασιμότητας δεδομένου ότι σε πολλές υπηρεσίες οι κτιριακές εγκαταστάσεις δεν επιτρέπουν την πρόσβαση των ανάπηρων ανθρώπων (Quarmby, 2008). Ένας δεύτερος λόγος είναι η ελλιπή ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των αστυνομικών αρχών σε θέματα μισαναπηρικών εγκλημάτων (Manji,2017; Saxton et al., 2001). Επιπλέον, συχνά παραβιάζεται η ιδιωτικότητα, καθώς πολλές φορές οι ανάπηροι δέχονται ερωτήσεις αναφορικά με την αναπηρία τους, γεγονός που τους αποθαρρύνει από τις καταγγελίες (Quarmby, 2008). Επίσης, κάποιες φορές οι ανάπηροι αντιμετωπίζονται με δυσπιστία, ενώ σε άλλες περιπτώσεις και τα ίδια τα άτομα με αναπηρία δεν κατανοούν ότι αφορά ένα μισαναπηρικό έγκλημα αντίθετα θεωρούν πως είναι ένα τυχαίο συμβάν (Quarmby, 2008). Ενώ, πολλές φορές κατηγορούν και τον ίδιο τους τον εαυτό, θεωρώντας τους υπεύθυνους για ό,τι τους συμβαίνει (Walter – Brice et al., 2012). Τέλος, οι άνθρωποι με αναπηρία, ανεξαρτήτου φύλου, φοβούνται να κάνουν καταγγελίες για τα μισαναπηρικά εγκλήματα (Hague et al., 2011).
