ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ – ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΪΣΑ ΜΑΡΙΑΣ & ΜΠΛΑΧΑΒΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ – ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΜΗΜΑ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ – Μέρος 31ο

Οκτ 21, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ – ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΪΣΑ ΜΑΡΙΑΣ & ΜΠΛΑΧΑΒΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ – ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΜΗΜΑ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ – Μέρος 31ο

 

2.9          Μέθοδος Leboyer – Τοκετός χωρίς βία

 

Ο Frederick Leboyer, ήταν Γάλλος μαιευτήρας ο οποίος επικεντρώθηκε στο νεογέννητο προτείνοντας τρόπους ώστε η μητέρα αλλά κυρίως το νεογέννητο να μην υποστούν μία επώδυνη και τραυματική εμπειρία κατά τον τοκετό. Για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει η γέννηση να γίνεται σε ένα περιβάλλον το οποίο θα συγκεντρώνει τα πλεονεκτήματα της ασφάλειας του μαιευτηρίου αλλά παράλληλα θα προσφέρει την ατμόσφαιρα του σπιτιού, χωρίς τις παρεμβάσεις όταν αυτές δεν είναι απολύτως απαραίτητες.

Το 1975 ο Frederick Leboyer έγραψε το βιβλίο «Birth Without Violence» και στην ουσία περιέγραψε ένα πρωτότυπο τρόπο για τα μέχρι τότε δεδομένα, προσέγγισης του τοκετού .

Όλες οι τεχνικές που προτείνει ο F. Leboyer, έχουν ως στόχο να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον το οποίο θα θυμίζει στο νεογέννητο την παραμονή του στη μήτρα. Έτσι προτείνει τρόπους ώστε το εξωμήτριο περιβάλλον να μιμείται το ενδομήτριο για να μην τραυματιστούν με οποιοδήποτε τρόπο τα νεογέννητα με καινούργιες και μπορεί ακόμα δυσάρεστες αισθήσεις για αυτά.

Τα κύρια σημεία της διδασκαλίας του F. Leboyer είναι:

  • Στο χώρο που θα γεννηθεί το νεογνό θα πρέπει ο φωτισμός να είναι χαμηλός και να επικρατεί ησυχία.
  • Το νεογέννητο πρέπει να τοποθετηθεί πάνω στην κοιλιά της μητέρας, ώστε να ακούει τον καρδιακό παλμό της κάτι που του είναι οικείο στην ενδομήτρια ζωή και ακόμη για να αναπτυχθεί σταδιακά ο δεσμός μητέρας – νεογνού μέσω της αφής, οσμής και όρασης.
  • Θα πρέπει να γίνει καθυστερημένη απολίνωση του ομφάλιου λώρου αφότου το νεογέννητο τοποθετηθεί στην αγκαλιά της μητέρας του, ώστε να προλάβουν να προσαρμοστούν οι πνεύμονές του στο εξωμήτριο περιβάλλον και να ρυθμιστεί η αναπνοή του για να αποτραπεί το σοκ που δημιουργείται από την ξαφνική έλλειψη οξυγόνου του ομφαλίου λώρου.
  • Το βρεφικό μασάζ θα πρέπει να πραγματοποιηθεί ώστε να αναδημιουργήσει τη κυματοειδή κίνηση που εκτελεί η μήτρα.
  • Το νεογέννητο θα πρέπει να κάνει ένα ζεστό μπάνιο έτσι ώστε αυτή η ήπια και χαλαρωτική διαδικασία να είναι η πρώτη του εμπειρία στην εξωμήτριο ζωή. (Leboyer, 2009)

Μία από τις πρακτικές του Leboyer που δέχτηκε τις περισσότερες κριτικές είναι το μπάνιο του νεογνού. Αυτό συνέβη διότι πολλοί έχουν την άποψη ότι το μπάνιο απορυθμίζει την θερμορύθμιση του νεογνού και γιατί σε κάποια μαιευτήρια το μπάνιο του νεογνό, όπως το εφαρμόζει ο Leboyer, είναι πρακτικά δύσκολο να εφαρμοστεί. Επίσης κάποιοι θεώρησαν τη μέθοδο του επικίνδυνη λόγω της γέννησης των παιδιών χωρίς τη χρήση φωτός. Αυτοί οι άνθρωποι ισχυρίστηκαν ότι οι επιπλοκές κατά τη γέννηση θα ήταν πιο πιθανό να παραμείνουν απαρατήρητες λόγω έλλειψης του τυπικού φωτισμού (Τσιάντης, 2008).

Ο F.Leboyer τονίζει στο βιβλίο του «ATMEN, SINGEN, GEBAREN» ότι οι

«πόνοι της γέννας» δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν και ότι η γυναίκα πρέπει να πιστέψει ξανά στον εαυτό της και να αναλάβει τα ηνία της διαδικασίας της γέννησης. Στο φυσιολογικό τοκετό το παιδί ζει την άφιξή του στον κόσμο. Η γυναίκα μπορεί να γεννήσει, όχι χωρίς να νιώσει τίποτα, αλλά βιώνοντας αυτό που νιώθει σαν πραγματική χαρά. Το έμβρυο είναι αυτό που δίνει το σήμα για τον τοκετό και εκκρίνονται οι ορμόνες για να ξεκινήσουν οι συστολές. Έτσι καθώς ο τοκετός εξελίσσεται, η έγκυος πρέπει να χρησιμοποιήσει τα δικά της εφόδια, τα οποία κυρίως αφορούν τον έλεγχο της αναπνοής (Leboyer, 2008).

Με τον έλεγχο της αναπνοής σχετίζεται η τάση της εγκύου να τονίζει το κύρτωμα της μέσης της. Η κοιλιά λόγω του μεγέθους της την τραβάει προς τα εμπρός, πράγμα που την κάνει να “κορδώνεται” ακόμα περισσότερο από ότι εκ φύσεως. Ως αποτέλεσμα αυτού του υπερβολικού κυρτώματος δημιουργείται θωρακική αναπνοή ενώ η μητέρα χρειάζεται να αναπτύξει κοιλιακή αναπνοή.

Η μέθοδος Leboyer προτείνει η επίτοκος καθώς διαστέλλεται ο τράχηλος να μην προσπαθεί να αναπνέει, αλλά να της «βγαίνει» η αναπνοή, με μια αργή, ομαλή εκπνοή που την κρατάει όσο γίνεται περισσότερο ενώ ταυτόχρονα την συνοδεύει με έναν ήχο σαν το βούισμα της μέλισσας, ή με έναν μουσικό ήχο. Χωρίς τη μουσική διάσταση, η αναπνοή είναι απλώς φυσική άσκηση ενώ σε συνδυασμό με τον μουσικό ήχο κάνει την επίτοκο να αγγίξει μια άλλη διάσταση.

Εκτός από αυτό η επίτοκος πρέπει να εναρμονίσει την αναπνοή της με μια κίνηση. Η κίνηση θα πρέπει να προηγείται από αυτή την περίφημη αναπνοή, η οποία σε μια δεδομένη στιγμή επιμελούς πρακτικής θα εμφανίζεται από μόνη της, σαν να συγχωνεύεται με την κίνηση. Κίνηση η οποία ξεκινάει από την καθιστή θέση του ζαν- ζεν. Η μητέρα κάθεται με τον γιαπωνέζικο τρόπο, πάνω στις φτέρνες της (μπορεί να βάλει ένα ελαφρύ μαξιλαράκι ανάμεσα στις φτέρνες και τα οπίσθια), που επιτρέπει μια πολύ απαλή κίνηση εμπρός και πίσω, με προϋπόθεση να είναι τα γόνατα βαθιά ριζωμένα στο έδαφος. Αυτή η καθιστή θέση που συνεπάγεται την «τέλεια στάση», δηλαδή μια στάση χωρίς καθόλου ένταση, δεν πρέπει να εφαρμόζεται παρά μόνον όταν οι συστολές αποκτήσουν τέτοια ένταση ώστε να λέγονται καλές συστολές. Αυτές δείχνουν ότι πλησιάζει το τέλος της διαστολής. Ας σημειωθεί ότι όσο οι συστολές είναι ανεκτές, η επίτοκος πρέπει να περπατάει και δεν πρέπει να ξαπλώσει στο κρεβάτι σαν άρρωστη (Leboyer, 2008).

Τέλος, στη διάρκεια της πρακτικής των παραπάνω η επίτοκος πρέπει να τραγουδήσει φωνήεντα και να τα προφέρει όσο πιο τέλεια γίνεται, δουλεύοντας με το στόμα και τα χείλη της. Στην ουσία πρόκειται για άσκηση που εμπλέκει όλο το είναι, εφόσον είναι απαραίτητη η τέλεια στάση του σώματος, ενώ η προφορά των φωνήεντων και η παραγωγή ήχων πρέπει να βρίσκονται σε τέλεια αρμονία με την αναπνοή και τις κινήσεις. Αυτό, έχει ως συνέπεια, μυστηριωδών όσο και σταθερών εξαρτήσεων, επίδραση στον τράχηλο της μήτρας ο οποίος θα ανοίξει στη φάση της διαστολής πολύ αρμονικά και άνετα, κάνοντας τον τοκετό λιγότερο ανώδυνο (Leboyer, 2008).

Σύμφωνα με τον F.Leboyer, η προσωπικότητα του κάθε ατόμου εξαρτάται κατά πολύ μεγάλο βαθμό από την κατάσταση της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, από τις συνθήκες της γέννησης, καθώς και από τον τρόπο υποδοχής του νεογνού στον κόσμο μας. Το νεογέννητο είναι ικανό να ακούσει, να μυρίσει και να αισθανθεί, δηλαδή να κρυώσει, να πονέσει, να τρομάξει και ακόμα να αντιληφθεί· για αυτό χρειάζεται ζεστασιά, αγάπη και τρυφερή φροντίδα. Ο Leboyer θεωρεί ότι είναι καθήκον των μαιευτήρων και των μαιών να εξαλείψουν από τον τοκετό τις βίαιες τεχνικές, τους περιττούς χειρισμούς και να μειώσουν τον πόνο του νεογνού καθώς αυτό γεννιέται (Leboyer, 2009).

Τέλος, μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που γεννήθηκαν με τη μέθοδο του τοκετού χωρίς πόνο είχαν αυξημένα ποσοστά θηλασμού, αυξημένη ηλικία απογαλακτισμού, καλύτερη σχέση με την μητέρα τους και γενικά ήταν πιο ζωηρά παιδιά (Leboyer, 2009)

Μετάβαση στο περιεχόμενο