ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ – ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΪΣΑ ΜΑΡΙΑΣ & ΜΠΛΑΧΑΒΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ – ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΜΗΜΑ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ – Μέρος 33ο

Οκτ 21, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ – ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΪΣΑ ΜΑΡΙΑΣ & ΜΠΛΑΧΑΒΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ – ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΜΗΜΑ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ – Μέρος 33ο

 

2.11        Μέθοδος R.A.T. – Τοκετός με αυτογενή προετοιμασίας

 

Η μέθοδος αυτογενούς χαλάρωσης αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από τον Γερμανό νευρολόγο και ψυχίατρο Johannes Heinrich Schultz. Ο Schultz είχε παρατηρήσει έρευνες, στις οποίες ασθενείς ένιωθαν ευφορία και χαλάρωση μέσα από απλές λεκτικές ασκήσεις. Το ίδιο αποτέλεσμα κατάφερε να επιτύχει και ο ίδιος με την διαφορά όμως ότι οι ασθενείς διατηρούσαν την συνείδησή τους. Έτσι ανέπτυξε ένα σύστημα παθητικής συγκέντρωσης, το οποίο βασίζεται σε μια σειρά από αναπνευστικές ασκήσεις και το δημοσιοποίησε το 1912 με το βιβλίο του «Autogenic Training». Τη μέθοδο αυτή θεώρησε ενδιαφέρουσα ο Ιταλός ιατρός Umberto Piscicelli, ο οποίος στις αρχές του 1960 την εξέλιξε και δημιούργησε τη μέθοδο R.A.T. (Rilasamento Training Autogeno). Η μέθοδος αυτή, σημαίνει χαλάρωση της αυτογενούς προετοιμασίας, και εφαρμόζεται στον μαιευτικό τομέα.

Η μέθοδος R.A.T., είναι μία μέθοδος βαθιάς χαλάρωσης στην οποία η γυναίκα διατηρεί την συνείδησή της και έχει τον έλεγχο του σώματός της. Η μέθοδος αυτή βασίζεται στην ενεργοποίηση μιας σειράς ψυχοσωματικών λειτουργιών μέσω των οποίων οι γυναίκες βρίσκονται σε κατάσταση ισορροπίας και ηρεμίας ενώ παράλληλα εξαλείφεται η ένταση που προκαλείται από τον φόβο και τις συστολές. Σε αυτή τη κατάσταση η έγκυος δεν νιώθει το άγχος και την ένταση και αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο πόνος να μειώνεται αισθητά και να είναι υποφερτός. Μέσω της αυτογενούς αναπνοής, η επίτοκος έχει την ικανότητα να ελέγξει τόσο τις μυϊκές αντιδράσεις του σώματός της όσο και το στρες κατά την διάρκεια του τοκετού. Αυτό την καθιστά ικανή να διατηρήσει εντελώς χαλαρούς τους μύες του σώματός της συμπεριλαμβανομένου και του περινέου, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να εξωθήσει. Επιπρόσθετα, όσο υπάρχει αύξηση των συστολών της μήτρας τόσο περισσότερο διευρύνεται η αναπνευστική καμπύλη και ως αποτέλεσμα οι μύες του περινέου χαλαρώνουν περισσότερο και διατηρείται η σωστή οξυγόνωση της επιτόκου και του εμβρύου παράλληλα (Μωραΐτου, 2007).

Τα μαθήματα προετοιμασίας με τη μέθοδο R.A.T. μπορούν να ξεκινήσουν μετά την 27η εβδομάδα της κύησης σε έναν ήσυχο χώρο με θερμοκρασία περιβάλλοντος και χαμηλό φωτισμό. Αυτοί που τα διδάσκουν οφείλουν να γνωρίζουν, εκτός από τη μέθοδο R.A.T., μαιευτική, ψυχολογία της κύησης και φυσιολογία του αναπνευστικού και νευρικού συστήματος. Τα τμήματα προετοιμασίας έχουν περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων και μπορούν να τελειώσουν μέσα σε 8-9 εβδομάδες, διότι η εκμάθηση της μεθόδου R.A.T. επιτρέπει στις έγκυες να φτάσουν σε κατάσταση αυτογενούς αλλαγής σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Ακόμη μπορούν να συμμετέχουν και οι σύντροφοι αν το επιθυμούν. Οι γυναίκες διδάσκονται στο σύνολο επτά ασκήσεις, τις οποίες έχουν χρονικό περιθώριο να τελειοποιήσουν λίγες βδομάδες πριν από την πιθανή ημερομηνία του τοκετού τους (Μωραΐτου, 2007).

Οι ασκήσεις είναι οι εξής:

  1. Άσκηση ενεργητικής και προοδευτικής χαλάρωσης: αποσκοπεί στη χαλάρωση του μυϊκού τόνου και στην ελαστικότητα του σώματος.
  2. Άσκηση της φαντασίας για νοητική παράσταση του σώματος ως ολότητας και ιδιοδεκτικότητας αυτού: στοχεύει στον διαχωρισμό της γυναίκας από το σώμα της (νοητά) όπως επίσης και στην δημιουργία αίσθησης της εσωτερικότητας του σώματος.
  3. Άσκηση της φαντασίας για νοητική παράσταση του σώματος κατά τμήματα και ιδιοδεκτικότητας αυτού: η έγκυος αυτοσυγκεντρώνεται στα διάφορα μέρη του σώματός της ώστε να αισθανθεί την εσωτερικότητά τους και ακόμη καλείται να φανταστεί ότι εξομοιώνεται με το έμβρυο το οποίο βρίσκεται εντός της μήτρας της.
  4. Άσκηση της αυτογενούς μεταλλαγής και του INFERT: η γυναίκα φαντάζεται ότι το σώμα της είναι ένας χώρος γεμάτος και αποτυπώνει την αίσθηση αυτή στη μνήμη της.
  5. Άσκηση της αυτογενούς αναπνοής και της αναπνευστικής ιδιοδεκτικότητας: αποβλέπει στην εκμάθηση αλλά και την εφαρμογή της αυτογενούς αναπνοής η οποία αντικαθιστά την ψυχοφυσική ένταση.
  6. Άσκηση των παράδοξων απαντήσεων και της συνήθειας: μια σειρά ερεθισμάτων προς την γυναίκα τα οποία αυξάνονται ενώ κλιμακώνεται η εκπαίδευσή της.
  7. Άσκηση της εξαρτώμενης σήμανσης και της συνήθειας στη μητρική συστολή: μεταξύ των ηχητικών ερεθισμάτων της έκτης άσκησης παρεμβάλλεται ερέθισμα εξαρτώμενο με φύση σήμανσης, με σκοπό την παρουσία πραγματικών μυϊκών συστολών.

Οι πρώτες τρεις ασκήσεις αποβλέπουν στην αυτογενή τεχνική της χαλάρωσης και στη διόρθωση ψυχοσωματικών μηχανισμών που προκαλούν πόνο κατά τον τοκετό . Η τέταρτη και η πέμπτη άσκηση, επωφελούμενες από τη χαλάρωση που έχει πραγματοποιηθεί, βρίσκουν ειδικές όψεις οργάνου της ίδιας της χαλάρωσης, όπως μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι η ζέστη, το ίδρωμα, το μούδιασμα και η αναπνοή.   Η έκτη άσκηση χρησιμοποιεί τις αναπνευστικές αυτογενείς απαντήσεις μέσα στις συστολές της διαστολής της μήτρας.   Η έβδομη άσκηση χρησιμοποιεί την αναπνοή της εξώθησης και τις αυτογενείς αναπνευστικές απαντήσεις μέσα στις συστολές και τις παύσεις της μητρικής εξώθησης. Επίσης, πρέπει να τονιστεί ότι παράλληλα με την έβδομη άσκηση και ανάμεσα στις συστολές βοηθάμε την επίτοκο να κάνει αισιόδοξες σκέψεις και αυτό έχει ως σκοπό την αποφυγή καταθλιπτικών αντιδράσεων. Όλες οι ασκήσεις καταλήγουν κάθε φορά με την άσκηση της επαναφοράς, η οποία σκοπό έχει εκτός από το να διευκολύνει μία τέλεια ψυχοσωματική επανασύνδεση μεταξύ της κατάστασης της χαλάρωσης και της κατάστασης της ενέργειας, να εξυγιάνει τις ελλείψεις στο σχηματισμό των ψυχικών ικανοτήτων του Εγώ. Η άσκηση της επαναφοράς παρουσιάζεται αμέσως μετά από την πρώτη άσκηση R.A.T. και το μοντέλο της επαναλαμβάνεται στο τέλος όλων των ασκήσεων που προαναφέρθηκαν (Piscicelli, 1983).

Η σειρά των ασκήσεων για την προετοιμασία του τοκετού, με τη μέθοδο R.A.T., εκτός του ότι εξασκούν την έγκυο στη χαλάρωση, φιλοδοξούν να διευκολύνουν την εμπειρία της φαντασίας, να αυξήσουν την αισθητικότητα του σώματος, με σκοπό να συνεισφέρουν στην ολοκλήρωση του σωματικού σχήματος της εγκύου (Μωραΐτου, 2007). Το πλεονέκτημα της μεθόδου είναι η επίτευξη άριστης κατάστασης χαλάρωσης και η καλύτερη συνεργασία μεταξύ του ψυχικού και νευρικού συστήματος αλλά και της νευρικής απάντησης (Piscicelli, 1983).

Για την στήριξη της εγκύου λαμβάνονται υπ’ όψιν τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές που την κυριαρχούν και την επηρεάζουν. Εκτός από αυτά λαμβάνονται υπ’ όψιν και η κουλτούρα, το συγγενικό περιβάλλον, οι αντιδράσεις άμυνας και η προετοιμασία της. Η έγκυος που έχει εκπαιδευτεί με την χαλάρωση της αυτογενούς προετοιμασίας νιώθει τις συστολές να έρχονται σαν κύμα στο οποίο δεν αντιστέκεται αλλά το ακολουθεί. Επιπρόσθετα, μπορεί να είναι ενεργητική, διατηρώντας με τη χαλάρωση ακέραιους τους μυς του περινέου (χωρίς τραύματα) και να αισθάνεται μεγάλη ικανοποίηση από τον πρωταγωνιστικό ρόλο που αναλαμβάνει για τον τοκετό της.

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο