ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ – ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΪΣΑ ΜΑΡΙΑΣ & ΜΠΛΑΧΑΒΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ – ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΜΗΜΑ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ – Μέρος 27ο

Οκτ 17, 2024 | Άλλες προσεγγίσεις της τυφλότητας και της αναπηρίας, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΜΗΤΕΡΩΝ ΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΡΑΣΗΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟΚΕΤΟΥ – ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΪΣΑ ΜΑΡΙΑΣ & ΜΠΛΑΧΑΒΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ – ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΜΗΜΑ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ – Μέρος 27ο

 

2.5          Μέθοδος Lamaze – Τοκετός χωρίς πόνο

 

Ο γάλλος μαιευτήρας Fernand Lamage επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση το 1951 όπου παρακολούθησε την ψυχοπροφυλακτική μέθοδο προετοιμασίας για τον τοκετό, η οποία σημαίνει μείωση του πόνου του τοκετού μέσω ψυχολογικής προετοιμασίας. Όταν επέστρεψε στη Γαλλία ήθελε να προωθήσει την ψυχοπροφυλακτική, η οποία βασίστηκε στη θεωρία των εξαρτημένων αντανακλαστικών του Pavlov σε συνδυασμό με σωστή αναπνοή, εκγύμναση και χαλάρωση του σώματος. Οι επίτοκες κατά τη διάρκεια των συστολών, εφάρμοζαν ειδικές τεχνικές αναπνοών, στις οποίες είχαν εξασκηθεί επανειλημμένα κατά την εγκυμοσύνη τους. Ο F.Lamaze περιέγραψε τη μέθοδο του για την ψυχοπροφυλακτική προετοιμασία στο βιβλίο του «Painless Childbirth: The Lamaze Method» το οποίο εκδόθηκε το 1956 (Τραγέα, 2005).

Τα μαθήματα ψυχοπροφύλαξης και προετοιμασίας για τη γονεϊκότητα σύμφωνα με τη μέθοδο Lamaze πρέπει να γίνονται μετά το πέρας της 32ης εβδομάδας κύησης, ώστε να δίνουν στην κυοφορούσα τη δυνατότητα να εξασκηθεί στις βασικές μεθόδους χαλάρωσης και αναπνοών, που πρέπει να χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η προετοιμασία περιλαμβάνει 6-7 συνεδρίες στις οποίες συμμετέχουν το πολύ 6-8 ζευγάρια.

Ο αρχικός στόχος αυτής της μεθόδου είναι η πληροφόρηση σχετικά με την ανατομία, τη φυσιολογία του γεννητικού συστήματος, τη φυσιολογία της σύλληψης, την εμφύτευση του εμβρύου, την πορεία της κύησης και το μηχανισμό του τοκετού. Όλα αυτά θα πρέπει να τα γνωρίζει η επίτοκος έτσι ώστε να μπορέσει να συνεργαστεί με τους επαγγελματίες υγείας (Storton et al, 2007).

Στη συνέχεια, τα μαθήματα στοχεύουν στην εκμάθηση ασκήσεων γυμναστικής όπως και των τριών τύπων αναπνοής (Adachi et al, 2003). Στην αρχή του πρώτου σταδίου δηλαδή μέχρι τη διαστολή του τραχήλου στα 3 εκατοστά, η θωρακική αναπνοή είναι αρκετή για να ανακουφίσει από την ενόχληση των συστολών, οι οποίες είναι αραιές και διαρκούν λιγότερο από 40 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια, οι συστολές γίνονται συχνότερες κάθε 3-4 λεπτά και διαρκούν περίπου 40-45 δευτερόλεπτα, οι αναπνοές γίνονται πιο ρηχές και γρήγορες. Στην αρχή της συστολής, η επίτοκος αρχίζει με βαθιά αργή αναπνοή και επιταχύνει την αναπνοή της όσο η συστολή γίνεται εντονότερη, επανέρχεται σταδιακά στη βαθιά αναπνοή καθώς η ένταση της συστολής μειώνεται. Όταν η διαστολή του τραχήλου είναι περίπου 8 εκατοστά και η επίτοκος μπαίνει στη μεταβατική φάση του πρώτου σταδίου, σε αυτή τη φάση ίσως χρειάζεται μια διαφορετική αναπνοή γρήγορη όπως το λαχάνιασμα. Την αναπνοή αυτή τη χρησιμοποιεί στην κορυφή της συστολής, όταν η τρίτη αναπνοή, η γρήγορη και ρηχή δεν είναι αρκετή να ανακουφίσει την επίτοκο. Η αναπνοή αυτή αυξάνει το αίσθημα δίψας, γι’ αυτό είναι απαραίτητο να παίρνει η επίτοκος υγρά από το στόμα. Κατά την εξώθηση, η οποία γίνεται στην ύπτια θέση, η επίτοκος παίρνει βαθιά εισπνοή, κρατά τον αέρα και εξωθεί για 15 δευτερόλεπτα και επαναλαμβάνει 2-3 φορές στη διάρκεια της συστολής (Τραγέα, 2005).

Ο F. Lamaze περιέγραφε το εξαρτημένο αντανακλαστικό συστολής – ωδίνης και αναπνοής όπως ακριβώς ο Pavlov το κουδούνι σε συνδυασμό με τη σιελόρροια του σκύλου στο γνωστό πείραμα του. Έτσι, σύμφωνα με τη μέθοδο Lamaze οι επίτοκες μπορούν να προετοιμασθούν ώστε να μη βιώσουν πόνο κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω της εφαρμογής της μεθόδου των αναπνοών και της τεχνικής της χαλάρωσης που προϋποθέτει, την εκμάθηση της κοιλιακής – διαφραγματικής αναπνοής αλλά και της γρήγορης – υπό τύπου λαχανιάσματος αναπνοής. Οι επίτοκες πρέπει διαρκώς να εξασκούνται σε αυτό και να το επαναλαμβάνουν ώστε να μετατρέψουν σε εξαρτημένο αντανακλαστικό τις αναπνοές με τη συστολή (Storton et al,2007).

Στην ουσία, η επιτυχία της μεθόδου προέρχεται εφαρμόζοντας κατά τη διάρκεια του τοκετού ελεγχόμενη μυϊκή χάλαση στους μη εμπλεκόμενους μύες κατά τη συστολή της μήτρας και εφαρμόζοντας τα συγκεκριμένα πρότυπα αναπνοών, χωρίς φωνές και απώλεια της αυτοκυριαρχίας. Οι στρατηγικές αντιμετώπισης περιλαμβάνουν, επίσης την εστίαση σε ένα σημείο, όπως μια αγαπημένη εικόνα ή ένα μοτίβο για να «απασχολούνται» οι νευρικές οδοί και να μην ανταποκρίνονται στα επώδυνα ερεθίσματα. Έχει επίσης, αποδειχθεί ότι η αυτοκυριαρχία, συσχετίζεται σημαντικά με ένα αίσθημα ικανοποίησης για την εμπειρία του τοκετού (Lowdermilk & Perry, 2010).

Δε θα πρέπει να παραλείπεται η εκπαίδευση του συντρόφου παράλληλα με αυτή της εγκύου αφού θα συνοδεύσει την επίτοκο στον τοκετό και κατά τη διάρκεια των συστολών θα εξασκήσει και ο ίδιος την πρακτική των αναπνοών. Η παρουσία του συντρόφου στον τοκετό είναι αναντικατάστατη και συμβάλλει τα μέγιστα στην διαδικασία (Δριτσάκου και συν, 2012).

Η Karmel Marjorie γέννησε το πρώτο της παιδί στην Γαλλία με τον F.Lamaze και ήταν αυτή η οποία μετέφερε την μέθοδο Lamaze στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το 1960 η K.Marjorie σε συνεργασία με την Elisabeth Bing ίδρυσαν την American Society for Psychoprophylaxis, πλέον γνωστή ως Lamaze International. Ο οργανισμός αυτός έχει ως στόχο να διδάξει σε εκπαιδευτές τη μέθοδο Lamaze. Τα μαθήματα αυτά διδάσκουν στις γυναίκες αυτό ακριβώς που έμαθε και η Marjorie από τον F. Lamaze στο Παρίσι.

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, αφότου μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ο τοκετός, οι γυναίκες είχαν έναν τρόπο ώστε να ενημερωθούν για τον τοκετό και για τον τρόπο που θα τους βοηθήσει ώστε να διαχειριστούν τον πόνο του τοκετού χωρίς την χρήση φαρμάκων. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια, τα ζευγάρια παρακολουθούσαν τα μαθήματα Lamaze και κάνανε πολύωρη εξάσκηση στην ελεγχόμενη αναπνοή και στην συνειδητή χαλάρωση ώστε να προετοιμαστούν για τον τοκετό. Η ελεγχόμενη αναπνοή ήταν και είναι αποτελεσματική καθώς θέλει συγκέντρωση και αποτελεί απόσπαση προσοχής από τον πόνο. Υπήρχαν αρκετά διαφορετικά μοντέλα ελεγχόμενης αναπνοής αλλά η ελεγχόμενη αναπνοή σε συνδυασμό με τη χαλάρωση μειώνει την αντίληψη του πόνου αρκετά, ώστε οι γυναίκες να γεννήσουν χωρίς τη χρήση φαρμακευτικής αναλγησίας. Παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες ήταν καθηλωμένες στο κρεβάτι μπορούσαν να γεννήσουν ούσες ξύπνιες και ενήμερες (Lothian, 2011).

Η ψυχοπροφυλακτική μέθοδος κατά Lamaze αποτελεί εδώ και πολλές δεκαετίες την πλέον χρησιμοποιούμενη μέθοδο σε φυσιολογικό τοκετό με τα υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας και ικανοποίησης των επιτόκων (85-92 %) ενώ χαίρει υψηλής εκτίμησης και αποδοχής από τους περισσότερους μαιευτές/μαίες και μαιευτήρες (Simkin et al, 2002).

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο