Συμπεράσματα (΄Γ μέρος)
«Όταν λοιπόν οι μη ανάπηροι πολίτες θεωρούν τους ανάπηρους συμπολίτες τους ψευδοανάπηρους και συγχρόνως οι πολιτικοί τους θεωρούν απατεώνες (άποψη που γεννήθηκε από την προβολή τους ως τέτοιους από τα Μέσα, που προωθούν Νεοφιλελεύθερες λογικές, εφαρμόζοντας πολιτικές της αποστροφής), οι μη ανάπηροι εσφαλμένα πιστεύουν πως οι ανάπηροι απολαμβάνουν αγαθά που δεν τους αξίζουν. Η δημιουργία μιας πολωμένης ηθικής οικονομίας, κατά τον Hughes (2015), νομιμοποιεί με αυτόν τον τρόπο τις ταξικές πολιτικές της αναδιανομής του εισοδήματος».(Καραγιάννη, 2017, σελ. 56).
«Επιπρόσθετα, η σύνδεση της κοινής γνώμης με την άποψη που παρουσιάζει τους ανάπηρους ως απατεώνες υπάρχει από το παρελθόν. Το ζήτημα της γνησιότητας ή όχι των αναπήρων (μαϊμού) λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός, κατά την Stone (1984 στον Oliver, 2009) της κρατικής παρέμβασης, όπου η αναπηρία χρησιμοποιήθηκε ως γραφειοκρατική κατηγορία. Στην Αγγλία ο μηχανισμός αυτός αξιοποιήθηκε ως μέσο διάκρισης των άξιων και ανάξιων φτωχών (της «Μάζας των Άπλυτων»-The Great Unwashed), με κύριο μέλημα να ενσωματώσει ιδεολογικά τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και να διαχειριστεί την λαϊκή οικογένεια»(Καραγιάννη, 2017, σελ. 53).
Αντίθετα, τα Μ.Μ.Ε.Ε. θα μπορούσαν να προβάλλουν γνήσιες αναπηρικές εμπειρίες που θα ωφελούσαν τους ανάπηρους και θα έδιναν την δυνατότητα έκφρασης των ίδιων. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην αλλαγή της μισαναπηρικής κουλτούρας και σκέψης που διακατέχει την σύγχρονη κοινωνία. Τα social media θα μπορούσαν να γίνουν «η φωνή των αναπήρων», αντί αυτά να χρησιμοποιούνται εναντίον τους, βοηθώντας τους δράστες των διαδικτυακών εγκλημάτων μίσους να έρθουν πιο κοντά στο θύμα (Hall, 2019). Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο όμως η θετική αξιοποίηση του διαδικτύου από τους εκπροσώπους του αναπηρικού κινήματος, αφού εναλλακτικοί διαδικτυακοί χώροι κινηματικής δράσης συνέβαλαν στην προβολή των αναπηρικών εμπειριών. Επιπλέον, επαναφέροντας τις νομικές δικαιωματικές προσεγγίσεις, συνέβαλαν στο να εναντιωθούν οι ανάπηροι στην πίεση της γραφειοκρατίας και να αφαιρέσουν το μυθική διάσταση που γενούν οι νεοφιλελεύθερες λογικές που σχετίζονται με την εξάρτηση. Έτσι, δημιουργήθηκε ένας νέος τρόπος κινηματικής συλλογικότητας και αυτοέκφρασης (Καραγιάννη, 2017).
Τέλος, οι συνέπειες του μισαναπηρισμού γίνονται αντιληπτές σε χώρους όπως: η κατοικία του θύματος, η γειτονιά του, δημόσιοι χώροι, κέντρα φροντίδας, σχολεία, πανεπιστήμια και ιδρύματα, μέσα μαζικής μεταφοράς χώροι διαδικτύου (Donovan et al., 2021). Επομένως συνίσταται συνεργασία των αρμόδιων φορέων, της πολιτείας και των αναπήρων, προκειμένου να ανιχνευτούν έγκαιρα οι σχέσεις μίσους. Ατομικά, όλοι εμείς οφείλουμε να χαράξουμε πορεία για μια πιο δίκαιη και ενταξιακή κοινωνία, που δεν θα διαχωρίζει, αλλά θα πορευόμαστε με βάσει την ισότητα. Όσοι αντιληφθούν οποιαδήποτε συμπεριφορά, είναι επιτακτικό να την καταγγείλουν. Αν κάτι συμβεί μια φορά, το σίγουρο είναι πως θα ξανά συμβεί. Σε όλους αξίζει να ζήσουν την ζωή που επιθυμούν, χωρίς φόβο, προκατάληψη και ανισότητα. Οι φωνές τους/μας έχουν αξία.