Κεφάλαιο 8ο:Ανάλυση δεδομένων

Συμπεράσματα πίνακα 1  (΄Β μέρος)

Αξίζει να αναφερθεί πως ένα μεγάλο ποσοστό του κινήτρου για διάπραξη εγκλήματος μίσους αναπηρίας δεν καταγράφηκε ως τέτοιο, ενώ συχνά το κίνητρο καταχωρήθηκε ως ρατσιστικό ή φυλετικό. Τα εγκλήματα μίσους που υποκινήθηκαν από ρατσιστικό κίνητρο είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες καταγραφής από τις αρμόδιες υπηρεσίες (Kena & Thompson, 2021). Τα περισσότερα εγκλήματα μίσους διαπράχθηκαν τις χρονιές 2015-2019 (944.570). Ακολουθούν οι χρονιές 2010-2015 με περίπου 850.000 εγκλήματα και η πενταετία 2005-2010 με περίπου 700.000 εγκλήματα (Kena & Thompson, 2021). Αντίθετα, παρατηρείται σημαντική μείωση το 2021 με 177 εγκλήματα μίσους για τις περιοχές των ΗΠΑ (Bachera & Jupinko, 2021). Τα περισσότερα θύματα ήταν άνδρες όμως τα ποσοστά δείχνουν πως δεν υπάρχει μεγάλη ανομοιογένεια στο ποσοστό του φύλου. Η βλάβη των θυμάτων ήταν σωματική, νοητική ή κινητική. Η τοποθεσία του εγκλήματος ήταν κατά βάση δημόσιοι χώροι και οι κατοικίες των θυμάτων (Kena &Thompson, 2021). Ενώ το 2021 τα ποσοστά των εγκλημάτων μίσους αναπηρίας είναι 177, δεν έχουμε ακριβείς πληροφορίες για τα συνολικά εγκλήματα μίσους. Οι μεγάλες αριθμητικές διαφορές στην καταγραφή των συνολικών εγκλημάτων μίσους σε ορισμένες περιπτώσεις οφείλονται στο γεγονός ότι η κεντρική μεταβλητή των ερευνητών ήταν ο χώρος. Οι τοποθεσίες που έλαβαν χώρα τα εγκλήματα ήταν οικίες των αναπήρων, ιδρύματα, νοσοκομεία, μέσα μαζικής μεταφοράς και σχολεία. Συνεπώς, συμπεραίνουμε πως οι δράστες βρίσκονταν παντού (Bachera & Jupinko, 2021). Επιπλέον, τις πρώτες τρεις πενταετίες οι δράστες ήταν συχνά άγνωστοι (Kena & Thompson, 2021). Ενώ, το 2021 προέρχονταν από το στενό οικογενειακό και φροντιστικό περιβάλλον (Bachera & Jupinko, 2021). Tο γεγονός ότι τα εγκλήματα μίσους κατά των αναπήρων διενεργούνται συχνά από άτομα του περιβάλλοντος, συμβάλλει στην συγκάλυψη. Για αυτό αποκλείονται πολλές φορές από τα επίσημα στατιστικά. Αυτή η μορφή εγκλήματος περνά απαρατήρητη από τις αρχές της ποινικής δικαιοσύνης (Macdonald et al., 2017).

Το είδος του εγκλήματος για τις τρεις πρώτες πενταετίες περιελάμβανε απλές επιθέσεις, σοβαρές επιθέσεις και περιουσιακά εγκλήματα (Kena &Thompson, 2021). Ενώ, το 2021 οι κατηγορίες εγκλημάτων επεκτάθηκαν και με άλλες μορφές, όπως σωματική, ψυχική και σεξουαλική κακοποίηση, λεκτικές επιθέσεις, μισαναπηρικό λόγο και οικονομική εκμετάλλευση (Bachera & Jupinko, 2021). Τα ποσοστά μη καταγραφής είναι υψηλότερα για όλες τις χρονιές, σε σχέση με τα ποσοστά  καταγραφής, επομένως, αυτό αποδεικνύει πως γεννιούνται ερωτήματα σχετικά με τους λόγους μη καταγραφής τους. Οι λόγοι μη καταγραφής συχνά σχετίζονται με την βλάβη των θυμάτων, που μεταφράζεται ως ανεπάρκεια και οι εμπειρίες των ατόμων πιθανών αμφισβητούνται ή υποβιβάζονται. Ειδικά στις περιπτώσεις των αναπήρων με νοητική βλάβη. Το σύστημα καταγραφής κωλυσιεργεί, ενώ υπάρχει αδιαφορία ή αδυναμία των φορέων και της ποινικής δικαιοσύνης να αντιμετωπίσουν επαρκώς τα ζητήματα και να τους προσφέρουν την βαρύτητα που τους αρμόζει. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες σοβαρά περιστατικά παρουσιάστηκαν ως περιστατικά χαμηλής βαρύτητας (Kena & Thompson, 2021).

Τέλος, δεν αναγνωρίζονται όλα τα μισαναπηρικά εγκλήματα ως τέτοια, αφού δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα σε άλλες ταυτότητες. Σύμφωνα με τον παραπάνω πίνακα, τα εγκλήματα μίσους στις ΗΠΑ για τις χρονιές 2005-2021 δεν υποκινήθηκαν μόνο από μισαναπηρικά κίνητρα. Αντίθετα, ήταν έντονο το ρατσιστικό κίνητρο, ο κοινωνικός αποκλεισμός και στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και η έλλειψη εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης των δραστών (Kena & Thompson 2021).