Κεφάλαιο 8ο: Ανάλυση δεδομένων

Συμπεράσματα πίνακα 1  (Ά μέρος)

Σύμφωνα με την Εθνική Έρευνα Θυματοποίησης Εγκλημάτων (NCVS) του γραφείου στατιστικών και του γραφείου δικαιοσύνης των ΗΠΑ, που διεξήχθη τον Σεπτέμβριο του 2021, προκύπτει πως το 2019 το συνολικό ποσοστό θυματοποίησης εγκλημάτων μίσους που αφορούσαν μη θανατηφόρα βία ήταν 1 εγκλήμα μίσους, ανά 1000 άτομα, ηλικίας 12 ετών και άνω. Οι θυματοποιήσεις εγκλημάτων μίσους ανά τύπο εγκλήματος και μεροληψίας κατανέμονται σε:

θυματοποιήσεις βίαιων εγκλημάτων μίσους, με ποσοστό 11% (117,930 περιπτώσεις) και σε θυματοποιήσεις εγκλημάτων μίσους ιδιοκτησίας, με ποσοστό 45,1% (54,300 περιπτώσεις). Περιλαμβάνονται μη θανατηφόρα περιστατικά που οι αστυνομικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι υποκινήθηκαν από προκατάληψη. Τα θύματα θεώρησαν πως υπήρξε κίνητρο προκατάληψης, εξαιτίας της γλώσσας μίσους που χρησιμοποιήθηκε ή εξαιτίας των συμβόλων μίσους που άφησε ο δράστης στο σημείο του εγκλήματος (Kena &Thompson, 2021, p.1).

Παράλληλα, η παραπάνω έρευνα πιστοποίησε πως περίπου 1 στα 10 βίαιων εγκλημάτων μίσους υποκινήθηκε από προκατάληψη κατά της βλάβης του θύματος (11%) (Kena &Thompson, 2021). Επιπλέον, είναι πολλές οι περιπτώσεις αναπήρων που δεν κατέφυγαν σε αναφορά των περιστατικών στις αρμόδιες αρχές για διάφορους λόγους.                Περίπου 2 στα 5 θύματα βίαιων εγκλημάτων μίσους που δεν αναφέρθηκαν στην αστυνομία, αντιμετωπίστηκαν με άλλο τρόπο (38%). Κατά την διάρκεια του 2015-2019, περίπου το 42% των θυμάτων βίαιων εγκλημάτων δεν αναφέρθηκαν στην αστυνομία. Το 23% των θυμάτων δεν αναφέρθηκε στην αστυνομία, γιατί θεώρησαν πως δεν θα λάμβαναν την κατάλληλη αντιμετώπιση. Το 16% των θυμάτων θεωρούσε πως το έγκλημα δεν ήταν τόσο σοβαρό, ώστε να αναφερθεί (Kena & Thompson, 2021). Συγχρόνως, το 14% των θυμάτων αναφέρει πως υπήρχε άλλος λόγος για την μη καταγγελία. Τέλος, το 5% δεν αναφέρθηκε, επειδή το θύμα φοβήθηκε για τυχόν αντίποινα (Kena &Thompson, 2021).