Κεφάλαιο 6ο: Συμπεράσματα θεωρητικού πλαισίου

Ο ανάπηρος πληθυσμός γίνεται τακτικά στόχος εγκλημάτων μίσους. Τα εγκλήματα μίσους κατά των αναπήρων υποκινούνται από προκατάληψη εναντίον τους. Οι δράστες μπορεί να στοχεύουν επειδή θεωρούνται ευάλωτοι, λόγω των συμπτωμάτων της βλάβης τους. Η αντίληψη όλων των αναπήρων ως ευάλωτων τελικά ελαχιστοποιεί ή αγνοεί τους κοινωνικούς παράγοντες που σχετίζονται με τη συμμετοχή και την ένταξή τους στην κοινωνία και είναι επιζήμια (Sherry, 2012). Αυτή η προκατάληψη εκδηλώνεται είτε στην επιλογή του στόχου, είτε σε εκφράσεις εχθρότητας προς τους αναπήρους σε ένα έγκλημα. Για παράδειγμα, η επιλεκτική στόχευση αναπήρων, επειδή θεωρούνται «εύκολοι στόχοι» αποτελεί έκφραση προκατάληψης και ως εκ τούτου, θεωρείται έγκλημα μίσους (Chowdhury, 2022).

Τα εγκλήματα μίσους κατά των αναπήρων παραμένουν ευρέως κρυμμένα ή δεν καταγράφονται ως εγκλήματα μίσους. Τα εγκλήματα αυτά έχουν συχνά μοναδικά χαρακτηριστικά που τα διαφοροποιούν από άλλα είδη εγκλημάτων μίσους. Για παράδειγμα, πολλά από αυτά διαπράττονται επανειλημμένα εδώ και χρόνια και αφορούν άτομα που βρίσκονται κοντά στα θύματα (FRA, 2015).

Τις τελευταίες δεκαετίες, τα ποσοστά διαπροσωπικής και μισαναπηρικής βίας που βιώνει ο ανάπηρος πληθυσμός έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Ειδικά οι ανάπηρες γυναίκες βιώνουν κάθε πτυχή του μισαναπηρισμού και του σεξισμού, αφού οι γυναικοκτονίες ανάπηρων γυναικών είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που «ηχεί όλο και πιο συχνά στα αυτιά μας». Το ζήτημα της μισαναπηρικής βίας και της πολυθυματοποίησης που οδηγούν σε γυναικοκτονίες ανάπηρων γυναικών είναι επιτακτικό να ερευνηθεί περαιτέρω, καθώς υπάρχουν σημαντικά βιβλιογραφικά κενά (Chowdhury, 2022).