4.4. Κριτική στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο. (Β’ μέρος)
Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, τονίζεται η σημασία της έμπρακτης δράσης των Αρχών και των Κατευθυντήριων Γραμμών για τη διευκόλυνση της αποτελεσματικής πρόσβασης των αναπήρων στη δικαιοσύνη. Οι αρχές και οι κατευθυντήριες γραμμές δεν έχουν σκοπό να περιγράψουν λεπτομερώς ένα συγκεκριμένο σύστημα δικαιοσύνης (IPGAJPD, 2020).
Αντίθετα, αντλώντας από τη συναίνεση της σύγχρονης σκέψης και την πραγματική εμπειρία, επιδιώκουν να καθορίσουν αυτό που είναι γενικά αποδεκτό ως καλή πρακτική για τη διασφάλιση, χωρίς διακρίσεις, ίσης και δίκαιης πρόσβασης στη δικαιοσύνη, σύμφωνα με το άρθρο 13 και άλλες σχετικές διατάξεις της Σύμβασης. Κατά την εφαρμογή των αρχών και των Κατευθυντήριων Γραμμών, τα κράτη θα πρέπει να γνωρίζουν και να αντιμετωπίζουν τις πολλαπλές και διατομεακές διακρίσεις όσον αφορά την πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Σύμφωνα με τις υποχρεώσεις τους βάσει της Σύμβασης, είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό τα κράτη να διαβουλεύονται στενά και να εμπλέκουν ενεργά τους αναπήρους και τις αντιπροσωπευτικές οργανώσεις τους (Kielinger & Stanko, 2002).
Τα δικαιώματα των ατόμων και οι υποχρεώσεις των κρατών που περιγράφονται ισχύουν για όλες τις νομικές διαδικασίες (αστικές, ποινικές και διοικητικές), ανεξάρτητα από τη διαδικασία επίλυσης διαφορών και κατά τη διάρκεια της έρευνας, της σύλληψης και άλλων προκαταρκτικών σταδίων, καθώς και των σταδίων μετά την εκδίκαση, συμπεριλαμβανομένης της παροχής ένδικων μέσων. Κατά συνέπεια, οι Αρχές και οι Κατευθυντήριες Γραμμές θα είναι χρήσιμες, μεταξύ άλλων, για τους νομοθέτες, τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, το δικαστικό σώμα, τους υπαλλήλους επιβολής του νόμου και σωφρονισμού, καθώς και τους ανάπηρους, αλλά και τις αντιπροσωπευτικές οργανώσεις τους. Κατά περίπτωση, εφαρμόζονται σε όλους τους άμεσους και έμμεσους συμμετέχοντες σε όλες τις νομικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, υπόπτων, κρατουμένων, κατηγορουμένων, εναγόντων, θυμάτων, ενόρκων, δικαστικών λειτουργών, αρμόδιων επιβολής του νόμου και μαρτύρων (IPGAJPD, 2020).
Επιπλέον, αξίζει να σχολιαστεί η παραπάνω έκφραση: Το 52 τοις εκατό αισθάνονται ότι υφίστανται διακρίσεις, μιας και δεν το αισθάνονται αδίκως, αλλά συμβαίνει, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ανάπηροι έχουν βιώσει κατ’ επανάληψη την καταπίεση, τον αποκλεισμό και τον μισαναπηρισμό, που προκύπτει από την δομή της κοινωνίας, η οποία ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή κερδών και αδιαφορεί πλήρως για το ευ ζην των πολιτών της. Συνεπώς, είναι επιτακτικό να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να συσταθεί μια δίκαιη κοινωνία (Kielinger & Stanko, 2002). Τα ζητήματα που σχετίζονται με την ισότητα και την προσβασιμότητα, σε περίπτωση καταστροφών, συχνά παραβλέπονται από τα υφιστάμενα σχέδια έκτακτης ανάγκης και την παροχή πολιτικής προστασίας»
Ακόμα και σε αυτό το σημείο, γίνεται αντιληπτή η αδιαφορία των κρατών, αφού οι υποδομές σε πολλές χώρες είναι απαρχαιωμένες και τα ακραία καιρικά φαινόμενα μπορούν να καταστρέψουν ή να δημιουργήσουν φθορές σε χώρους που διαμένουν πολλοί ανάπηροι (IPGAJPD, 2020)
