ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία ενδιαφέρεται να διερευνήσει το ζήτημα των αναπηρικών εμπειριών που κατέληξαν σε εγκλήματα μίσους. Είναι γεγονός πως οι μη ανάπηροι εστιάζουν αποκλειστικά στην βλάβη και αντιμετωπίζουν τους ανάπηρους με οίκτο, ντροπή, αηδία, ακόμα και μίσος, αδιαφορώντας για τα κοινωνικά και υλικά εμπόδια που κατασκευάζουν την αναπηρία. Απόρροια των παραπάνω είναι ο μισαναπηρισμός. Ο μισαναπηρισμός (disablism) αφορά τις συμπεριφορές και τις πρακτικές που διαχωρίζουν, καταπιέζουν ή κακοποιούν τους ανάπηρους (Miller et al., 2004). Αποτελεί συνέπεια της εξιδανικευμένης κανονικότητας, αφού θεμελιώνεται στην πεποίθηση ότι οι ανάπηροι είναι κατώτεροι από τους μη ανάπηρους. Ο μισαναπηρισμός εμφανίζεται με διάφορες μορφές, όπως μισαναπηρικές λογικές, πρακτικές, ρητορικές, μικροεπιθετικότητα. Η ακραία μορφή του μισαναπηρισμού είναι τα μισαναπηρικά εγκλήματα. Τα εγκλήματα αυτά σχετίζονται εξολοκλήρου με την αναπηρική ταυτότητα των θυμάτων. Αφού αναλυθούν ενδελεχώς τα παραπάνω ζητήματα, θα δοθεί έμφαση στο γυναικείο σώμα και την σεξουαλικότητα, στις διακρίσεις σε βάρος των ανάπηρων γυναικών, αλλά και τις ακραίες μορφές της πατριαρχίας, της βίας και του μισαναπηρισμού που οδηγούν σε γυναικοκτονίες. Εν κατακλείδι, μέσα από αυτή την βιβλιογραφική επισκόπηση, θα προσπαθήσω να αναζητήσω τους λόγους για τους οποίους καταφεύγει κανείς σε ένα μισαναπηρικό έγκλημα, τις πρακτικές που ακολουθούνται, την στάση της κοινωνίας, του κράτους και των θεσμικών αρχών απέναντι στα εγκλήματα μίσους.

Λέξεις-κλειδιά: Μισαναπηρισμός, μισαναπηρικά εγκλήματα, εξιδανίκευση της κανονικότητας, βλάβη, αναπηρία.

ABSTRACT

This dissertation examines the experiences of the disabled people that have led to hate crimes. A disproportionate focus on their impairments is often observed, leading to emotions of pity, shame, disgust, and even hate, a phenomenon known as disablism. Disablism encompasses behaviors and practices of discrimination, oppression, or harassment directed at disabled individuals (Miller et al., 2004). This situation arises from the idealization of what is deemed ‘normal’, fostering a prevalent belief in the inferiority of those being disabled. Disablism can manifest in various forms, including discriminatory behaviors, oppressive practices, harmful rhetoric, and microaggressions. The most extreme manifestation of this abuse is hating crimes, which are offenses committed solely because of a person’s disability. This paper takes a comprehensive approach, analyzing these issues in detail and delving even further into the female body and sexuality, the extreme forms of patriarchy and the violence and disablism that can lead femicides. In summary, this research aims to not only examine the lived experiences of disabled people, but also, to identify potential reasons for these crimes as well as the responses of society, state and justice system to hate crimes against these groups.

Keywords: Disablism, disability hate crimes, idealization of normality, impairment, disability