Γράφει η ΧΡΥΣΑ ΠΑΧΟΥΜΗ
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης επιλέγει τα έργα, λειτουργώντας «ως θεατής στις επιλογές μου. Ο Θοδωρής Πετρόπουλος είδε την παράσταση στο Λονδίνο, με ενημέρωσε ότι «Ο άνθρωπος της βροχής» έγινε θεατρικό έργο και μου έδωσε την ιδέα να το ανεβάσουμε. Η υλοποίηση ξεκίνησε από το ποιος θα υποδυθεί τον αδελφό. Πέρσι ο Θοδωρής μου είπε ότι ο αδελφός είναι ο Γιάννης Στάνκογλου και ξεκινήσαμε…».
– Για την απόδοση του ρόλου, παρακολουθήσατε τη ζωή αυτιστικών ατόμων;
– «Σε υπερθετικό βαθμό ασχολήθηκα με το τι είναι ο αυτισμός, πώς εκφράζεται, πώς είναι ο κόσμος ενός αυτιστικού».
– Πώς είναι ο κόσμος ενός αυτιστικού ατόμου;
– «Είναι μια διαφορετική ματιά του κόσμου από τη δική μας. Οι αυτιστικοί βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικά μάτια. Έχουν φωτογραφική μνήμη. Στον αυτιστικό δεν μπορείς να καταλάβεις τα συναισθήματά του. Η έκφρασή του δεν επιτρέπει ανάγνωση των συναισθημάτων και αυτή ήταν η μεγάλη δυσκολία του ρόλου. Ενώ ο αυτιστικός δεν εκφράζεται με τον παραδοσιακό τρόπο, εσύ -ως ηθοποιός- καλείσαι να υπηρετήσεις το ρόλο, αλλά και το κοινό να καταλάβει το μικρό σου αίσθημα. Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται αυτό που σκέφτομαι χρόνια: Οι θεατές ακούν περισσότερο τη σκέψη από αυτό που λες».
– «Ρετσινιά» για μια οικογένεια το αυτιστικό παιδί;
– «Μην ξεχνάτε ότι τη δεκαετία ΄50-΄60 ο αυτισμός θεωρούνταν συναισθηματική ασθένεια και κατηγορούσαν ως υπεύθυνη τη μητέρα. Στη συνέχεια καταρρίφθηκε από τους ειδικούς, καθώς διαπίστωσαν ότι ο αυτιστικός αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τα δικά του μάτια. Έχει τη δική του γλώσσα».
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
– Πώς εξελίσσεται η συνύπαρξη των δύο αδελφών στην παράσταση;
– «Ο Τσάρλι λέει στο τέλος: “Είμαστε και οι δύο οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος”».
– Ωστόσο, όλα ξεκινούν από μια απαγωγή…
– «Ο Τσάρλι απάγει τον Ρέιμοντ από το ίδρυμα, για να επωφεληθεί από την περιουσία του. Όμως, κυριαρχεί η δύναμη της αγάπης. Μην ξεχνάμε ότι τους συνδέουν παιδικές αναμνήσεις. Οι παιδικές ανα-μνήσεις είναι η πατρίδα μας. Όπως λέει ο Τσάρλι στο τέλος, στην κουβέντα που γίνεται με τον ψυχολόγο και το γιατρό, “δεν καταλαβαίνετε, θυμόμαστε τα ίδια πράγματα”».
– Η συνύπαρξη δύο διαφορετικών ανθρώπων τι συναισθήματα γεννά στο θεατή;
«Προκαλεί την έκπληξη και το γέλιο. Είναι χτισμένο αριστοτεχνικά από τον Ντον Γκόρντον, με μια εξαιρετική θεατρική μετάφραση από τον Θοδωρή Πετρόπουλο. Μέσα από αυτή τη διαδρομή τα δύο αδέλφια συνδέονται, γεγονός που δημιουργεί χαρά, συναίσθημα που το αφουγκράζομαι από το χειροκρότημα των θεατών».
– Το θέατρο ανθεί και η Τηλεόραση έχει πάθει καθίζηση;
– «Το θέατρο δεν έχει να κάνει μόνο με μια στυγνή επιχείρηση, αλλά ταυτόχρονα έχει να κάνει και με αυτό που λέμε ψυχή. Τη δική μας, του συγγραφέα, του σκηνοθέτη, του μεταφραστή και όλων όσων δουλεύουμε με ένα κοινό στόχο: “Ένα ταξίδι στην ψυχή του ανθρώπου”. Είναι ένα χρώμα στο μαύρο, ένα φως στη σκοτεινιά».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΝΚΟΓΛΟΥ
– Πολυεπίπεδος ο ρόλος του Τσάρλι;
– «Είναι ένας διαφορετικός χαρακτήρας, απ’ όσους έχω κάνει μέχρι σήμερα στο θέατρο. Ο ρόλος σού δίνει τη δυνατότητα να δουλέψεις υποκριτικά και άλλα πεδία. Το στοίχημα είναι μια ταινία που με έχει συγκινήσει, να μπορεί να συγκινήσει και το θεατή που θα δει την παράσταση».
– Σκιαγραφήστε μάς τον Τσάρλι…
– «Έχει μείνει από μικρός μόνος και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει. Μόλις η ζωή δείχνει να του χαμογελά, μαθαίνει ότι πεθαίνει ο πατέρας του και ότι έχει έναν αυτιστικό αδελφό, ο οποίος κληρονομεί τα πάντα. Ξεκινά το ταξίδι, για να απαγάγει τον αδελφό του από το ίδρυμα, με στόχο να πάρει τα χρήματα, για να εξοφλήσει τα χρέη του. Μέσα από αυτό το ταξίδι ανακαλύπτει μια άγνωστη πτυχή του εαυτού του. Γεγονός που επιζητώ να φαίνεται και στην παράσταση».
– Ένα ταξίδι αυτογνωσίας;
– «Όπως είναι όλα τα ταξίδια. Αρκεί να έχεις τις κεραίες σου έτοιμες για να λάβεις τα μηνύματα και να διακρίνεις τη διαφορά».
– Πώς είναι η συμβίωση με έναν αυτιστικό, έστω και επί σκηνής;
– «Θέλει υπομονή. Πρέπει να αλλάξεις και ο ίδιος τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Να βάλεις στην άκρη τους εγωισμούς και να ακολουθήσεις το δικό του δρόμο».
– Ως γονιός, νιώθετε ευαισθητοποιημένος σε παιδιά με ιδιαιτερότητες;
– «Πάντα ήμουν ευαίσθητος με τα παιδιά, πριν ακόμη γίνω πατέρας. Αν είσαι με ένα ιδιαίτερο παιδί, χρειάζεται να δώσεις ένα πολύ μεγάλο μέρος του εαυτού σου».
– Νιώθετε απογοητευμένος ή εξοργισμένος με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας;
– «Έχω βιώσει όλα τα συναισθήματα. Τώρα απλά δουλεύω και προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερα μπορώ από τη δουλειά μου. Πιστεύω ότι ακόμη δεν έχουμε πιάσει πάτο. Μας χρειάζεται να φτάσουμε κάποια στιγμή στον πάτο, μήπως και αλλάξει η νοοτροπία μας. Όχι να δημιουργηθούν πάλι θέσεις εργασίας που θα τις καταλαμβάνουν οι “κολλητοί της εκάστοτε κυβέρνησης».
– Μαθαίνουμε από τα λάθη μας;
– «Δυστυχώς, όχι!»
– Βυθιζόμαστε, ωστόσο το θέατρο κάνει σημαντική προσπάθεια:
– «Είμαστε η χώρα που γέννησε το θέατρο. Αν το αφήσουμε, καλύτερα όλοι να προβούμε σε ομαδική αυτοκτονία. Τα τελευταία δέκα χρόνια είχαμε πολλές παραστάσεις, απλά ο κόσμος το αναζητεί έντονα, καθώς δεν θέλει να δει τούρκικο στην τηλεόραση».
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ
Ο «Άνθρωπος της βροχής» (1988) αγαπήθηκε ως ταινία, με τον Ντάστιν Χόφμαν στο ρόλο του αυτιστικού Ρέιμοντ και τονΤομ Κρουζ στο ρόλο του αδελφού του Τσάρλι. Το φιλμ τιμήθηκε με τέσσερα Όσκαρ (ερμηνείας Α΄ ρόλου στο Χόφμαν, σεναρίου, σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας), τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου και δεκάδες άλλα βραβεία. Το 2008 ο Νταν Γκόρντον το μετέφερε στο θεατρικό σανίδι του «West End» στο Λονδίνο, με μεγάλη επιτυχία.
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δημήτρης Λιγνάδης
ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Εύα Νάθενα
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Θοδωρής Πετρόπουλος
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Αλέκος Γιάνναρος
ΠΑΙΖΟΥΝ: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Γιάννης Στάνκογλου, Κλέλια Ρένεση, Θοδωρής Ρωμανίδης, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Μαρία Μπεληγιάννη και ο Γιάννης Καρατζογιάννης.
ΘΕΑΤΡΟ «Γκλόρια», Ιπποκράτους 7, τηλέφωνο 210 – 36 09 400
Πηγή: Περιοδικό «Τηλεθεατής»