Από συναισθηματική και ψυχολογική άποψη, πιστεύω ότι το πιο σημαντικό ερώτημα που αντιμετωπίζουμε όσοι χάνουμε ή χάσαμε την όραση μας, είναι το πώς μπορούμε να παραιτηθούμε από κάτι που τόσο έχουμε αγαπήσει. Στην πραγματικότητα αυτός είναι ο στόχος που έχουμε μπροστά μας όταν μιλάμε για απώλεια όρασης. Πως να παραιτηθούμε από κάτι που αγαπάμε και με το οποίο νιώθουμε τόσο άνετα;
Κάποιοι θα γνωρίζεται το έργο της Elizabeth Kubler-Ross. Η πολύ σημαντική μελέτη της για τον θάνατο και το πώς οι άνθρωποι τον αντιμετωπίζουν, έκανε πάταγο όταν πρωτοδημοσιεύτηκε. Από τότε έχουμε δει ότι οι αρχές που εκείνη υπέδειξε πράγματι εφαρμόζονται σε κάθε είδος απώλειας. Στο έργο της μίλησε για έξι στάδια της διαδικασίας του πένθους και θα ήθελα να κάνουμε μια επισκόπηση αυτών των σταδίων υπό το πρίσμα της απώλειας της όρασης.

Το Σοκ
Το πρώτο στάδιο είναι το σοκ, η δυσπιστία.

Η ‘Άρνηση
Το επόμενο στάδιο είναι η άρνηση. Με άλλα λόγια «Δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σε μένα». Είμαστε στο ιατρείο ή μόλις έχουμε φύγει από το γιατρό και προσπαθούμε να πιστέψουμε ότι η διάγνωση που πριν από λίγο ακούσαμε δε μπορεί να αφορά εμάς.

Η Διαπραγμάτευση
Είναι το επόμενο στάδιο κατά την Elizabeth Kubler-Ross. Δηλαδή στην πραγματικότητα προσπαθούμε να έρθουμε σε μία συμφωνία με τον εαυτό μας. Να έρθουμε σε μία συμφωνία με την πραγματικότητα. Όπως «Εντάξει, μπορεί να έχω αυτό που λέει ο γιατρός αλλά δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα. Ίσως εξακολουθήσω να βλέπω για περισσότερο χρόνο από ότι υπολογίζει. Και μπορεί να μη χάσω εντελώς την όραση μου». Προσπαθούμε να τα βρούμε με την πραγματικότητα που μας παρουσίασαν. Έτσι μπορούμε να νιώσουμε κάπως πιο άνετα με την πραγματικότητα αυτή.

Ο Θυμός
Το επόμενο στάδιο είναι ο θυμός. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ιδίως καθώς η ασθένεια εξελίσσεται και η όραση μας όλο και χειροτερεύει. ΄Εχουμε την τάση να θυμώνουμε πολύ. «Γιατί σε μένα; Είναι άδικο. Πως θα το αντιμετωπίσω αυτό; »

Η Κατάθλιψη
Όταν ο θυμός δε βρίσκει οδό διαφυγής το επόμενο στάδιο είναι η κατάθλιψη, δηλαδή ο θυμός που στρέφεται προς τα μέσα. Και αυτός ο ορισμός εμπεριέχει μεγάλη αλήθεια. Στρέφουμε το θυμό προς τον εαυτό μας, ταμπουρωνόμαστε ψυχολογικά. Κλείνουμε τα τείχη γύρω μας. Μπαίνουμε σε απομόνωση.

Η Αποδοχή
Το τελευταίο και τελειωτικό στάδιο αυτής της διαδικασίας πένθους είναι η αποδοχή. Η αποδοχή της απώλειας της όρασης είναι μία πολύ μακρά και πολύ δύσκολη διαδικασία και, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μόνο ψυχολογική αλλά και διανοητική διαδικασία.

Μετάφραση: Εύη Στάθη