ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΥΦΛΩΝ

Δελτίο Τύπου της Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών: «53 χρόνια – Το Πολυτεχνείο ζει και μας οδηγεί!»

Νοέ 17, 2026 | Δελτία Τύπου, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Δελτίο Τύπου της Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών: «53 χρόνια – Το Πολυτεχνείο ζει και μας οδηγεί!»

 

Η Εθνική Ομοσπονδία Τυφλών τιμά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η οποία αποτελεί διαχρονικό σύμβολο της δύναμης που έχουν οι συλλογικοί αγώνες και της σημασίας της διεκδίκησης για μια πιο δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία. Μας διδάσκει ότι όταν οι άνθρωποι ενώνονται, αγωνίζονται με αποφασιστικότητα και στηρίζουν ο ένας τον άλλον, μπορούν να αντισταθούν στον φόβο, να αμφισβητήσουν κάθε μορφή αυταρχισμού και να διεκδικήσουν ουσιαστικές κοινωνικές αλλαγές.

Τα μηνύματα του Πολυτεχνείου και το διαχρονικό σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» παραμένουν επίκαιρα και σήμερα. Σε μια περίοδο κατά την οποία το αυξημένο κόστος ζωής δυσκολεύει την καθημερινότητα των πολιτών, η πρόσβαση σε αξιοπρεπή και προσιτή κατοικία γίνεται ολοένα δυσκολότερη, οι κοινωνικές ανισότητες εντείνονται και η δημόσια εκπαίδευση αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις λόγω της ανεπαρκούς χρηματοδότησης και των ελλείψεων, η ανάγκη για ουσιαστική διεκδίκηση γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Η υπεράσπιση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η διασφάλιση μιας ισχυρής δημόσιας παιδείας και η προστασία των δημοκρατικών θεσμών απέναντι στον αυταρχισμό και την ενίσχυση της Ακροδεξιάς αποτελούν ζητήματα που μας αφορούν όλους.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά μια υπενθύμιση της ευθύνης που έχουμε να συνεχίσουμε να διεκδικούμε ένα καλύτερο μέλλον. Οι αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης χρειάζεται να παραμένουν ζωντανές, ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές. Γιατί τίποτα από όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα δεν κατακτήθηκε χωρίς αγώνες, συλλογική δράση και ενεργή συμμετοχή.

 

1050 Χιλιόκυκλοι-ΚΩΣΤΟΥΛΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

“Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!”

Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,

δεν σούστειλε ένα μήνυμα μητέρα,

αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιού σου,

ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.

“Εδώ Πολυτεχνείο ,εδώ Πολυτεχνείο!”

 

 

Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,

εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,

χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,

σε στόματα μανάδων η κατάρα.

Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια που μιλούσαν,

τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,

δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,

κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.

 

“Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!”

Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,

δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,

λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,

πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Μετάβαση στο περιεχόμενο