Στο σύγχρονο δυναμικό περιβάλλον που ορίζεται από τους άξονες της τεχνολογίας, της πληροφορίας και της γνώσης αναδεικνύονται ευκαιρίες για αμεσότερη, ευκολότερη, οικονομικότερη και εξ αποστάσεως συμμετοχή και πρόσβαση του ανθρώπου στις διάφορες οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες. Ως εκ τούτου, από την αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών μπορεί να ωφεληθεί ένα αυξανόμενο ποσοστό του πληθυσμού. Η περίπτωση των ατόμων με αναπηρία είναι χαρακτηριστική, καθώς τα τεχνολογικά εργαλεία, ιδίως των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ), παρέχουν συχνά νέες δυνατότητες πρόσβασης σε υπηρεσίες, γνώσεις και πληροφορίες. Είναι ευνόητο ότι με αυτό τον τρόπο υπερβαίνονται διαχρονικά εμπόδια που χαρακτήριζαν την προσβασιμότητα των συμβατικών οπτικών, ηχητικών και εκτυπώσιμων μέσων (ΕΣΑμεΑ, 2014).
Οι νέες τεχνολογικές προσεγγίσεις εισέρχονται σταδιακά στον χώρο της εκπαίδευσης κατά τρόπο που επιτρέπει τη χάραξη εναλλακτικών μαθησιακών διαδρομών και την εφαρμογή πολυμορφικών διδακτικών προσεγγίσεων, οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν για την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων εκπαιδευτικών αναγκών των ατόμων με αναπηρία. Έχει παρατηρηθεί, ωστόσο, ότι οι προσπάθειες χρήσης των εν λόγω τεχνολογιών στο πεδίο της Ειδικής Αγωγής, παρ’ όλο που κρίνεται εν γένει αναγκαία από θεωρητική άποψη, συχνά ματαιώνεται στην πρακτική της εφαρμογή (Φραγκάκη, 2011).
Στη σχετική βιβλιογραφία έχει συνδεθεί η ιεραρχική εξέλιξη των δεξιοτήτων των εκπαιδευομένων με αναπηρία (από τις «κατώτερες» προς τις «ανώτερες» δεξιότητες) με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, ιδίως των ΤΠΕ. Στο πλαίσιο αυτό μπορούν να διακριθούν τέσσερα επίπεδα μάθησης, το πληροφοριακό, το οργανωτικό, το αναλυτικό και το παραγωγικό (Σχήμα 1.1) (Παπαδημητρίου, 2011; Φραγκάκη, 2011). Στο πρώτο επίπεδο μάθησης οι δραστηριότητες που κάνουν χρήση των ΤΠΕ αναφέρονται στη συλλογή πληροφοριακών στοιχείων μέσω της παρατήρησης (των αισθήσεων) και της αναγνώρισης και της ανάκλησης (των λειτουργιών της μνήμης). Το συγκεκριμένο επίπεδο διασφαλίζει την ύπαρξη των πληροφοριών που είναι αναγκαίες για την προώθηση στο δεύτερο στάδιο. Στο οργανωτικό επίπεδο της μάθησης οι δραστηριότητες στις οποίες αξιοποιούνται οι ΤΠΕ εφαρμόζονται με σκοπό την πραγματοποίηση συσχετίσεων μέσω της σύγκρισης, της κατηγοριοποίησης, της διάταξης και της ιεράρχησης και, σε κάθε περίπτωση, μέσω της ενσωμάτωσής τους εντός ευρύτερων εννοιολογικών σχημάτων. Στο αναλυτικό επίπεδο της μάθησης οι εκπαιδευόμενοι προβαίνουν σε δραστηριότητες ενδοσυσχέτισης της εσωτερικής δομής των διαφόρων δεδομένων μέσω συλλογιστικών διεργασιών. Τέλος, η χρήση των νέων τεχνολογιών για την κατάκτηση του παραγωγικού επιπέδου της μάθησης, προϋποθέτει την προτροπή των εκπαιδευομένων από τους εκπαιδευτές να αναδιοργανώνουν και να υπερβαίνουν τις επιφανειακές δομές που διέπουν τα δεδομένα. Με αυτό τον τρόπο, η γνώση καθίσταται ουσιαστική, καθώς αυτή διοχετεύεται στη διαχείριση καταστάσεων, στόχος ουσιαστικός για την επίλυση πρακτικών προβλημάτων που συναντώνται στον γεωτεχνικό κλάδο (Φραγκάκη, 2011).