2ο Κεφάλαιο: Μεθοδολογία της έρευνας

2.1          Σκοπός της έρευνας και ερευνητικά ερωτήματα

Τα άτομα με αναπηρίες, συχνά βιώνουν μοναξιά και απομόνωση στην καθημερινή ζωή σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς αναπηρία. Αυτό, έχει ως άμεση συνέπεια, την αύξηση των ποσοστών ανεργίας στην κοινωνική αυτή ομάδα (Macdonald et al., 2017).

Ως απομόνωση ορίζεται «η απουσία ενός αποδεκτού κοινωνικού δικτύου, το οποίο εκ των πραγμάτων παρέχει την αίσθηση του «ανήκειν» (Macdonald et al., 2017) η οποία φαίνεται να έχει θετική συσχέτιση με την εργασιακή κοινωνική στήριξη» (Wilson, Jaques, Johnson, & Brotherton, 2016). Η εργασιακή κοινωνική στήριξη, ως ειδική μορφή της κοινωνικής, προέρχεται τόσο από τους συναδέλφους όσο και από τους εργοδότες. Θα μπορούσε ένα πει κανείς ότι αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής κοινωνικής στήριξης που λαμβάνουν εν γένει τα άτομα καθώς μέσα στον εργασιακό χώρο, ο οποίος αποτελεί ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων (Chadsey and Beyer, 2001), τα ίδια τα άτομα περνούν πολλές ώρες κατά τη διάρκεια της μέρας.

Συνεπώς ο ρόλος των συναδέλφων στην εργασιακή προσαρμογή των ατόμων με αναπηρία είναι εξαιρετικά σημαντικός. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελούν πρωταρχική πηγή της παρεχόμενης καθημερινής στήριξης σε έναν εργασιακό χώρο (Nord et al., 2013) και κατ επέκταση επηρεάζουν και την κοινωνικοποίησή τους (Kulkarni & Lengnick-Hall, 2011). Θεωρείται ότι οι συνάδελφοι είναι αυτοί που επηρεάζουν τόσο την αρχική όσο και την τελική αποδοχή των ατόμων με αναπηρία μέσα σε ένα εργασιακό περιβάλλον κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι εάν από την πλευρά τους υπάρχει αποκλεισμός, το γεγονός αυτό εμποδίζει συνολικά την ενσωμάτωση του ατόμου με αναπηρία σε μία επιχείρηση (Kulkarni & Lengnick- Hall, 2011).

Είναι μεγίστης σημασίας επομένως αφού εξεταστεί η γενικότερη στάση των συναδέλφων χωρίς αναπηρία απέναντι στους εργαζόμενους με αναπηρία, να διερευνηθούν οι μεταβλητές που τη χαρακτηρίζουν και την επηρεάζουν προκειμένου να διευκολυνθεί η αύξηση της κοινωνικής συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία και μέσω της καλλιέργειας της αίσθησης του «ανήκειν» αλλά και της γενικότερης βελτίωσης των συναδελφικών σχέσεων να γίνει όσο το δυνατόν ομαλότερη η εργασιακή τους προσαρμογή και κατ’ επέκταση να μειωθούν τα επίπεδα ανεργίας για τα άτομα με αναπηρία. Τα οφέλη όμως που προκύπτουν από την επιτυχημένη κοινωνική αλληλεπίδραση των εργαζομένων με αναπηρία και των συναδέλφων τους σε μία επιχείρηση είναι πολλαπλά και δεν αφορούν αποκλειστικά τα άτομα με αναπηρία γεγονός που επίσης χρήζει περαιτέρω έρευνας.

Αφού λάβαμε όλα τα παραπάνω υπόψη μας, κρίθηκε ιδιαίτερα σημαντική η συμβολή της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης της οποίας σκοπός της είναι να μελετηθούν όλα τα παραπάνω συνδυαστικά, ήτοι ο ρόλος των συναδέλφων και οι κοινωνικές τους επαφές με τα άτομα με αναπηρία στο εργασιακό περιβάλλον και τι ακριβώς τις επηρεάζει. Πιο συγκεκριμένα τα ερευνητικά ερωτήματα που θα απαντηθούν είναι:

1) Η στάση των συναδέλφων απέναντι στα άτομα με αναπηρία.

2) Οι παράγοντες που επηρεάζουν τη στάση αυτή και τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ τους.

3) Τα οφέλη που προκύπτουν από την επιτυχημένη κοινωνική τους αλληλεπίδραση.