3.4.3. Προώθηση Προσβασιμότητας και Υποστηρικτικής Τεχνολογίας
Είναι γνωστό ότι η διαθεσιμότητα και η χρήση υποστηρικτικής τεχνολογίας στους χώρους εργασίας, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της ανεξαρτησίας των ατόμων με αναπηρία. Μερικές προτάσεις βελτίωσης της προσβασιμότητας στον χώρο εργασίας είναι οι ράμπες πρόσβασης ή ο ανελκυστήρας με κωδικοποίηση Braille (Yalon – Chamovitz, 2009).
Ακολούθως παρουσιάζεται η μελέτη των Aleksandrova & Nenakhova, (2019), η οποία αναφέρει μέτρα αναφορικά με την επαγγελματική αποκατάσταση των ατόμων με αναπηρία συνδυαστικά με την υποστηρικτική τεχνολογία, τα οποία έχουν τεθεί σε εφαρμογή στην Ρωσία.
Στην έρευνα αναφέρεται και ο ορισμός του ΠΟΥ, σύμφωνα με τον οποίο οι βοηθητικές συσκευές είναι τέτοιες συσκευές και τεχνολογίες των οποίων πρωταρχικός σκοπός είναι να διατηρήσουν ή και να βελτιώσουν τη λειτουργία και την ανεξαρτησία ενός ατόμου, ώστε να διευκολύνουν τη συμμετοχή και να ενισχύσουν τη συνολική ευημερία του ατόμου. Παραδείγματα βοηθητικών συσκευών και τεχνολογιών περιλαμβάνουν: αναπηρικά αμαξίδια, ακουστικά βαρηκοΐας, οπτικά βοηθήματα και εξειδικευμένο λογισμικό και υλικό υπολογιστών, τα οποία αυξάνουν την κινητικότητα, την ακοή, την όραση ή τις ικανότητες επικοινωνίας.
Επίσης, γίνεται λόγος για την προσβασιμότητα στους χώρους εργασίας, λαμβάνοντας υπόψιν το περιβάλλον (αστικό ή μη). Συγκεκριμένα, η έρευνα αποκάλυψε ότι η προσβασιμότητα του αστικού περιβάλλοντος στη Μόσχα ήταν πολύ καλύτερη σε σχέση με άλλες περιοχές της Ρωσίας. Ακόμη, τονίζονται οι σημαντικές αλλαγές που έχουν σημειωθεί στην χώρα τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων όλων των εισόδων σε κτίρια κατοικιών, καθώς και των εγκαταστάσεων κοινωνικής υποδομής. Πιο αναλυτικά, όλες οι υποδομές είναι εξοπλισμένες με ράμπες, οι εγκαταστάσεις εκπαιδευτικών, ιατρικών και άλλων παρόμοιων ιδρυμάτων είναι εξοπλισμένες με μηχανισμούς ανύψωσης και οι πόρτες για αναπηρικά αμαξίδια επεκτείνονται. Οι δημόσιες συγκοινωνίες χαμηλού δαπέδου εισάγονται στην Μόσχα, παρέχεται πρόσβαση αναπηρικών αμαξιδίων για ορισμένες γραμμές του μετρό, τα πεζοδρόμια είναι εξοπλισμένα με πλακάκια ανακούφισης και τα φανάρια παρέχονται με ηχητικά σήματα κ.λπ. θετικές εμπειρίες:
«Αγοράσαμε ένα ειδικό τραπέζι ή καρέκλα με μπράτσα κατάλληλο για άτομα με κινητικές διαταραχές, καθώς και ένα ειδικό σύστημα (βραχιόλια) για άτομα με προβλήματα ακοής – έτσι ώστε σε περίπτωση εκκένωσης να ειδοποιούνται σωστά. Δεδομένου ότι έχουμε άτομα με προβλήματα ακοής στο κατάστημα, αποφασίσαμε να διεξάγουμε μαθήματα νοηματικής γλώσσας για υπαλλήλους που θέλουν να επικοινωνούν με τους συναδέλφους τους στη νοηματική γλώσσα». (Εργοδότης 4)
«Μου έδειξαν μια εφαρμογή όπου ένα άτομο μπορεί να πει κάτι και ένα εικονίδιο στην οθόνη το μεταφράζει στη νοηματική γλώσσα ή το αντίστροφο. Μπορείτε επίσης να το χρησιμοποιήσετε μαζί με τον online μεταφραστή. Είναι μια δωρεάν εφαρμογή σήμερα». (Εργοδότης 1)
Το ίδιο ισχύει και για τα άτομα με προβλήματα όρασης:
«Χάρη στις σύγχρονες τεχνολογίες, πολλά επαγγέλματα έχουν γίνει διαθέσιμα για τους τυφλούς. Για παράδειγμα, αυτό βοηθά πολύ έναν χειριστή γραφείου εξυπηρέτησης πληροφοριών. Επιπλέον, τα άτομα με προβλήματα όρασης άρχισαν να εργάζονται τόσο καλά όσο και οι συνάδελφοί τους. Έτσι, το μόνο που είναι απαραίτητο είναι η ύπαρξη μιας υπηρεσίας που θα αναλύει το λογισμικό που αναπτύσσεται και θα παρέχει συστάσεις για πιο πρόσφορη ενσωμάτωση με προγράμματα μη οπτικής πρόσβασης στην οθόνη. Βασικά, τώρα ένας τυφλός ειδικός χρειάζεται μόνο ένα πρόγραμμα μη οπτικής πρόσβασης στην οθόνη για να λειτουργήσει. Σήμερα αυτά τα προγράμματα έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που ένα άτομο μπορεί να εργαστεί χωρίς ειδική οθόνη braille και άλλα τεχνικά μέσα».
Εν κατακλείδι γίνεται αντιληπτό ότι η παροχή υπηρεσιών σε βασικούς τομείς (π.χ. εκπαίδευση, επαγγελματική κατάρτιση, απασχόληση) θα διευκολυνόταν με την ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών της πληροφορικής και των επικοινωνιών σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής και τελικά και την κοινωνικοοικονομική ένταξη των ΑμεΑ (Μπασδέκης, 2013, όπως αναφέρεται στο Κουτουβέλη κ.ά., 2020).