Η παρούσα έρευνα αναδεικνύει με σαφήνεια τη σύνθετη φύση της ενδοοικογενειακής βίας κατά των παιδιών με αναπηρία, φωτίζοντας τόσο τους ατομικούς και οικογενειακούς παράγοντες όσο και τις κοινωνικές και θεσμικές διαστάσεις του φαινομένου.

Ένας από τους σημαντικότερους αντίκτυπους της μελέτης είναι η ανάδειξη της ανάγκης για ολιστικές, πολυεπίπεδες παρεμβάσεις. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα ενίσχυσης της πρόληψης και της πρώιμης παρέμβασης, με έμφαση στην υποστήριξη των γονέων, ιδιαίτερα σε περιβάλλοντα μονογονεϊκά ή κοινωνικά απομονωμένα.

Παράλληλα, η έρευνα ενισχύει τον επιστημονικό διάλογο γύρω από τις διακρίσεις που υφίστανται τα παιδιά με αναπηρία όχι μόνο λόγω της αναπηρίας τους, αλλά και λόγω της ευαλωτότητας στην κακοποίηση. Αυτό θέτει τις βάσεις για περαιτέρω θεωρητική και εμπειρική μελέτη του φαινομένου στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών και της παιδαγωγικής.

Τέλος, η μελέτη μπορεί να αξιοποιηθεί ως εργαλείο ευαισθητοποίησης και επιμόρφωσης επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται σε δομές προστασίας ανηλίκων, εκπαίδευσης και υγείας. Η συστηματική αποτύπωση των παραγόντων κινδύνου και προστασίας ενισχύει την ανάπτυξη στοχευμένων προγραμμάτων πρόληψης και υποστήριξης.