3.2.2      Οικογενειακοί παράγοντες

Διάλυση γάμου και μονογονεϊκές οικογένειες

Η καθημερινή φροντίδα ενός παιδιού με αναπηρία συνεπάγεται σημαντικό ψυχολογικό και σωματικό φορτίο για τους γονείς, το οποίο μπορεί να επιβαρύνει τη συζυγική σχέση (Benson & Karlof, 2009). Μελέτες έχουν δείξει ότι οι γονείς παιδιών με αναπτυξιακές αναπηρίες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο διαζυγίου, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν επιπλέον στρεσογόνοι παράγοντες, όπως οικονομικές δυσκολίες ή έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης (Hartley et al., 2010).

Η διάλυση του γάμου σε αυτές τις οικογένειες συχνά οδηγεί σε μονογονεϊκές οικογένειες, κυρίως με επικεφαλής τη μητέρα. Οι ανύπαντρες μητέρες παιδιών με αναπηρία αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες προκλήσεις, όπως αυξημένο άγχος, οικονομικές πιέσεις και κοινωνική απομόνωση, οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν την ποιότητα της φροντίδας που παρέχουν (Green, 2007). Η έλλειψη υποστήριξης και οι πολλαπλές απαιτήσεις της καθημερινότητας μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο παραμέλησης ή κακοποίησης των παιδιών με αναπηρία σε αυτές τις οικογένειες (Sartor et al., 2023).

Σύμφωνα με το οικολογικό μοντέλο, οι μεταβολές στη δομή της οικογένειας, όπως η μετάβαση σε μονογονεϊκό νοικοκυριό, αποτελούν κρίσιμο οικογενειακό παράγοντα που επηρεάζει τη δυναμική κινδύνου για κακοποίηση. Η έλλειψη ενός δεύτερου γονεϊκού προσώπου για κατανομή του φορτίου φροντίδας και η κοινωνική απομόνωση που συχνά συνοδεύει τη μονογονεϊκότητα, συνθέτουν ένα πλαίσιο υψηλού στρες που ενδέχεται να οδηγήσει σε εκδήλωση δυσλειτουργικών συμπεριφορών έναντι του παιδιού (Roskam & Mikolajczak, 2023).

3ος Πίνακας αποτελεσμάτων: Οι οικογενειακοί παράγοντες κινδύνου εκδήλωσης ενδοοικογενειακής βίας σε παιδιά με αναπηρία