Συμπερασματικά μπορούμε να κατανοήσουμε την σημαντική πρόοδο που έχει κάνει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια σχετικά με την συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία στο εργατικό δυναμικό του δημοσίου τομέα. Η πληθώρα πλεονεκτημάτων σίγουρα αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για την Ελλάδα να συνεχίσει ανάλογες πολιτικές προωθώντας έτσι, τόσο την ψυχολογική υγεία πολλών, έως τώρα, περιθωριοποιημένων ατόμων, όσο και την οικονομική της ευημερία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό αποτελεί τόσο ο περιορισμός των εμποδίων που μπορούν να σταθούν μπροστά σε αυτό το κοινωνικό έργο, αλλά ταυτόχρονα η ευαισθητοποίηση των υπολοίπων εργαζομένων για το θέμα αυτό.

Παρόλο που η πλειοψηφία των εργαζομένων, όπως είδαμε στο ερευνητικό κομμάτι, είτε είναι υπέρ, είτε έχει ουδέτερη άποψη περί του θέματος, υπάρχουν ωστόσο και ορισμένες απόψεις κατά αντίστοιχων πολιτικών. Κύρια αιτία σίγουρα αποτελεί ο ελλιπής σχεδιασμός του βέλτιστου τρόπου ένταξης ΑμεΑ στο δημόσιο τομέα, ώστε να μειωθούν οι προκαταλήψεις σχετικά με τις ικανότητες και την αποτελεσματικότητά τους σε ανάλογες θέσεις.

Για τους παραπάνω λόγους ο δημόσιος τομέας, δηλαδή το ίδιο το κράτος, οφείλει να αναλάβει δράση για την δημιουργία ενός κράτους πιο ευνοϊκού και συμπεριληπτικού, αποτελώντας έτσι παράδειγμα και στον ιδιωτικό τομέα, για τον βέλτιστο τρόπο αξιοποίησης εργαζομένων στην κατάλληλη θέση, προωθώντας τόσο την οικονομική ανάπτυξη όσο και την ατομική ανεξαρτησία των ΑμεΑ.